Uitgelekte Kersttoespraak Beatrix

Een beweging van zelfzucht kan niet anders uitstralen dan de zucht naar zichzelf en vormt daardoor een teken aan de wand van beschaving.
Maar de kaarsjes in de kerstboom verbinden ons met alle medemensen voor wie wij een gezamenlijke verantwoordelijkheid opgedragen voelen.

Weten wij temidden van al het gierig rondzien nog wel wie onze medemensen zijn??
Helaas bestaat de vrees, dat sommigen er behagen in scheppen, juist diegenen in de kou te zetten, die traditioneel in nooddruft en ontbering tot ons vluchtend, konden rekenen op een groothartige opname in ons midden.

Wij zijn geroepen ons in te zetten voor al wie God ons toezendt met een beroep op onze overvloed die wij steeds werktuiglijker al te gemakkelijk beschouwen als een recht.
Gelukkig hebben talloze vrijwilligers en kerkewerkers veeleer aandacht voor hun plicht.
De stem van God die door de minstbedeelden tot ons spreekt, zuivert onze ziel, en weerhoudt ons ervan te oordelen met de maat van eigenheid.
Eigenheid neemt als een balk in ons oog anderen de maat. En de geschiedenis herhaalt zich zolang wij geen open oog houden voor de verwildering van waarden. Egosme en egotisme zijn takken van eigenheid en eigenwaan.

Een volk dat beducht is voor eigenheid hoeft niet te vrezen voor de wet van de wildernis, het oerwoud, die de mensheid zo dikwijls heeft bekoord en heeft verzocht tot stigmatisatie van medeschepselen.
Godsdiensten en levensovertuigingen wijzen op verantwoordelijkheid voor nabuurschap, maar welwaartsziektes zoals corpulentie en verruwing maken egosme tot eigendunk.

Onbespied en zonder rekenschap, weet de staatsburger zich veilig om zijn gang te gaan in het stemhok. Maar God geve dat diegenen die emoties niet controleren en zich overgeven aan het vrije spel, inzien te moeten gaan schaven aan eigen been.
Want een volk dat voor zijn wilden zwicht verkijkt zich op onwaar gezicht. Al is de schaapsvacht nog zo blond, de wolf erin die waart reeds rond.

En ook wie verslaafd zijn aan oordopjes en koptelefoons sluiten zich uit van licht en zegen, van saamhorigheid, solidariteit en tolerantie. Een koptelefoon stompt af voor medeleven.

Maar geluidsdruk ontslaat ons slechts in schijn van het oog houden op al wie anders is geschapen. Als eigen volk en eigendunk zegepralen, waar blijft dan nog gemeenschapszin, waar blijft onze gastvrije traditie, ja waar blijft Nederland?

Er alles voor over hebben onbaatzuchtig mededogen te bieden aan de medemens in nood betekent een vastgehouden hand, een stem die moed inspreekt, want ogen gericht op contact kunnen de boodschap van verdraagzaamheid verstaanbaar maken. Maar zich blindstaren op een dwaallicht doet dieper zinken in duisternis. Klaar staan voor wie worden buitengesloten is geloven in het goede maar oproepen tot deportatie van grondwaarden brengt de bijl aan de wortel van de naastenliefde.

Kerstmis schenkt ons de sfeer van warme nabijheid uit de stal van Bethlehem.
Op welke bescheiden plek had het Kindje Jezus moeten overnachten als eigenheid en egotisme de boventoon hadden gevoerd? Hoe hadden Jozef en Maria kunnen vluchten als Egypteland niet groothartig zijn grenzen had opengesteld?

In het donker van die nacht schijnt het licht van vrede op aarde, daar waar eigenzucht en vrijheidspartijen en verwildering van waarden ons naar de afgrond leiden.
Zegt dan allen: genoeg is genoeg, tot hier en niet verder, want het moet niet gekker worden.

Ik wens U bijna allen een gezegend en ongestigmatiseerdKerstfeest toe.

Beatrix von Amsberg