er was eens
een man
hij had geen haar
is niks mis mee
hij was homo
is ook niks mis mee
hij was een populist
daar is wel wat mis mee
hij heeft de verstandhouding tusse autochtoon en allochtoon verpest
daaar is helemaal wat mis mee
hij was nog meer van plan
dat was gestoord
toen
was er eens, een andere gek
hij hield van zn diertjes
is niks mis mee
hield van zn gezin
is ook niks mis mee
toen zag hij die andere vent
hij vond hem niet zo aardig
dat is logisch
hij wilde hem tegenhouden
dat is logisch
hij wilde hem vermoorden
dat ging te ver
maar toch deed hij het
en toen leefden we
hopelijk
nog lang en gelukkig
Is this what we deserve? To scrub the palace floors? To fight amongst ourselves? As we scramble for the crumbs they spit out, frothing at the mouth about the scapegoats that they've chosen for us. With every racist pointed finger I can hear the goose-steps getting closer. They no longer represent us so is it not our obligation to confront this tyranny?