|
Pieter Langendijk
Netherlands
69 Posts
|
 Posted?-?02 Aug 2004?:? 14:18:58 ?  ?
|
Na de paarse revolutie in de periode 1994-2002 is er nu een neo-victoriaanse tijd aangebroken waarin ons land wordt teruggevoerd naar de jaren vijftig. Bekrompenheid, moralisme, kleinburgerlijkheid, kneuterigheid, hypocritie, betutteling, oud-testamentische wraakgevoelens, eigenrichting, zwart-witdenken, onverschilligheid veroorzaken een status-quo op bijna ieder gebied. Sociaal-economisch en maatschappelijk is er sprake van een enorme tendens naar vertrutting en repressie.
Op zich is deze tendens niet opmerkelijk na decennia van schijnbaar ongelimiteerde vrijheden binnen onze west-europesche beschaving. Een periode waarin posities worden heroverwogen nadat de uitwassen de verworvenheden van de gemeenschap zover onder druk hebben gezet dat ze onhoudbaar zijn geworden. Criminaliteit, normenloosheid en vergroving keert het schip na de botsing met de wal. Waarschijnlijk is dit de reden waarom het CDA de laatste jaren zo goed heeft gescoord bij de verkiezingen. Christelijke waarden hebben als het ware een nieuw universeel elan gekregen dat ook aanspreekt in een ontzuilde en ontkerstte samenleving.
Helaas lijkt het er op dat de opzich natuurlijke reactie progressief doorslaat naar de andere kant. Premier Jan-Peter Balkenende en zijn adjudant op justitie Piet-Hein Donner, bewezen respectievelijk met het normen en waarden debat en het zogenaamd doorslaan bij satire dat de reactionaire koers reeds fors is ingezet. Grenzen worden opnieuw gemarkeerd. Voor dat er misverstanden ontstaan dit hernieuwde statisch-conservatisme is niet iets wat uniek is voor de rechter zijde van het politieke spectrum. Ook binnen linkse kringen als de PvdA zijn de reacties op gedragingen van bijvoorbeeld Rob Oudkerk en Karina Schaapman een teken aan de wand.
Niet voor niets worden vrijwel overal de tippelzones gesloten en is het moeilijker geworden te opereren in de schaduwzijde van onze economie. Koffieshops worden gesloten en er worden steeds strengere eisen gesteld aan erotische centra. Vrijwel zonder protest kunnen dubieuze argumenten aanleiding geven tot repressief optreden en een verharding ten opzichte van mensen die niet voldoen aan het keurslijf dat in deze tijd als normaal wordt gezien. Respect voor het gezag, tussen de lijnen leven en vooral niet kritisch zijn.
Nauwelijks wordt stilgestaan bij de effecten die deze ontwikkelingen hebben op onze maatschappij. Respect hoort men niet te krijgen maar respect hoort men te verdienen. Een overheid herkent men aan zijn gedrag. De huidige overheid is niet respectvol naar haar burgers. Het goedpraten van ‘rotschoppen’ die burgers onderling zouden moeten uitdelen volgens minister Johan Remkes, zijn gedragsvormen welke niet te toetsen zijn en een vorm van ontoelaatbare eigenrichting zijn. Het veroordelen van de ex-PSV-directeur Fons Spooren tot anderhalf jaar cel omdat hij gebruik maakte van jongens-prostitutie is omgekeerde klasse-justitie.
Ook in medialand zie je duidelijk dat familiewaarden weer terug op de buis verschijnen. Het succes van programma’s waarin wordt teruggeblikt op hoogtepunten uit het verleden onderstrepen dit nog eens. HMG-baas Fons van Westerloo verband alle porno van zijn zenders. CDA-kamerleden als Joop Atsma fulmineren ongegeneerd tegen Sperma- en conceptieshows. Natuurlijk is dit soort entertainment verderfelijk maar is het de taak van politici om hierin in te grijpen? Er zit immers nog steeds een uit- en aanknop op uw tv.
De nostalgische terugkeer naar ‘het dorp’ van Wim Sonneveld lijkt zo pittoresk maar hebben wij onze vooruitgang niet te danken aan juist de vrije geesten die zich hebben ontworsteld aan de kritiek en eigenwijs hun weg kozen? Is het zo dat de bezoeker van een tippelzone ineens geen behoefte meer heeft om op een goedkope manier aan zijn gerief te komen? Is het vervolgens geen wetenschappelijk feit dat juist de drugs welke illegaal zijn het meest aantrekkelijk zijn voor de doelgroep? Werden er niet meer sexboekjes verkocht in de tijd dat ze nog onder de toonbank lagen in plaats van in de schappen?
Er is veel begrip voor de vader die de aanrander van zijn dochter naar een andere wereld helpt maar aan de andere kant beperkt men de mogelijkheid voor deze persoon om legaal aan zijn gerief te komen. Niet voor niets komt incest en verkrachting vaker voor in culturen die minder vrij zijn dan de onze. Een bewering die zelfs in ons eigen land met statistieken is te toetsen. Het steeds inhumanere karakter van de hedendaagse penitiaire inrichtingen is een teken aan de wand. Meermans cellen zijn universiteiten voor criminelen. Toch worden gevangenissen gezien als hotel en wil men vanuit een wraakgedachten dat het er niet goed toeven is. Dat ze hier dan enpassant wat lessen krijgen om in de toekomst nog leper te handelen wordt gemakshalve maar vergeten. De discussie over de herinvoering doodstraf zal niet lang meer uitblijven. Eens een dief altijd een dief is een spreekwoord dat hernieuwde aanhang heeft in dit tijdsbestek.
De drang om radicaal te handelen en snelle simpele oplossingen na te streven heeft op het moment de meerderheid in ons land. Ons land is zich massaal aan het bewapenen tegen de criminaliteit en het zogenaamd nieuwe terrorisme. De eerste signalen van doorgeschoten repressie zijn al zichtbaar, zo moet een agent tegenwoordig een vast quotum aan boetes binnen halen, een totaal verkeerde manier van het bestrijden van criminaliteit. Er is helemaal niet bij nagedacht dat om dit aantal te halen er ook wel eens een onschuldig en goedwillende burger getroffen kan worden. De marges worden op deze manier steeds smaller. Het kan toch niet zo zijn dat iemand die zich altijd aan de regels houd ook kans gaat maken op kennismaking met de sterke arm.
Tot op heden is er geen antwoord op de ingeslagen richting. Vrijwel de gehele maatschappij steunt het idee dat de tijd van alles moet kunnen voorbij is. Het Normen en Waarden debat wat door de regering is opgestart heeft nog geen enkele echte tegenstand ontmoet. Vertegenwoordigers van het ‘oude denken’ zoals bijvoorbeeld de vakbonden reageren vanuit de oude vertrouwde reflexen maar realiseren zich niet dat zo uit de tijd zijn dat ze niet meer werken. Sterker nog ze werken averechts. Het zogenaamde poldermodel wordt aan de kant geschoven zonder de verdiensten ervan te bewaren.
Na de ‘puinhopen van paars’ zijn de doorbraken welke de PvdA-VVD-D66 coalitie heeft veroorzaakt snel vergeten. Kennelijk is iedereen de zorgzame samenleving van Ernst Hirsch-Ballin vergeten. Binnenkort kunnen we een hernieuwd abortus- en euthenasiedebat verwachten. Daarnaast zal door de verhevigde repressie heelwat ‘oude ellende’ opnieuw ‘onder de pet’ worden gehouden. Niet ter zaken doende gegevens krijgen een beslissende rol in de besluitvorming en het benoemingsbeleid. In deze tijd van apathie en onverschilligheid is het gemakkelijk voor elkaar te krijgen.
Pluriform conservatisme is de weg die we zouden moeten gaan. Behoud het goede maar wees bereid het slechte te herkenen en voor de verandering ervan te bekennen. Tuurlijk moet er paal en perk worden gesteld aan de criminaliteit, daarnaast moeten er zeker duidelijke normen en waarden zijn. Maar het inperken van verworven vrijheden op een dusdanige wijze dat er aan de andere kant van de streep nieuwe misstanden ontstaan waarvoor men oogkleppen heeft is totaal onverantwoord. De criminaliteit daalt inderdaad als alle potentiele misdadigers in de cel zitten, echter als hier ook onschuldigen het slachtoffer kunnen worden van een te repressieve handhaving dan slaat men door.
Na de derde weg van Wim Kok en Bill Clinton is het nu van belang om de vierde weg te vinden. Een duidelijke overheid die kansen biedt telkens opnieuw maar binnen kaders die verantwoord zijn zonder te denken in eigen schuld of ‘eindoplossingen’. Een samenleving waarin vooral gestreefd word naar het verrijken van kennis, het verbreden van mogelijkheden en het zorgvuldig omgaan met mensen. Feitelijk komt dit alles neer op een manier van regeren waarbij altijd een escape mogelijkheid wordt geboden naar de goede richting. Geen statische benadering maar een heldere, open en eerlijke manier van handelen waarbij de ouderlijke rol van de overheid op een niet patriachale wijze maar met wederzijds respect wordt ingevuld.
Mensen zijn niet ideaal, veranderen van mensen is heel moeilijk maar binnen bepaalde kaders horen er altijd kansen te zijn. Wie zijn kansen verspeelt hoort terecht buiten de maatschappij te worden geplaatst maar wie geen kansen heeft gehad mag niet voor altijd buiten de gemeenschap worden gehouden. Toetsen kan pas wanneer de regels duidelijk zijn. De regels zijn niet duidelijk dus heeft een normen en waardendebat geen zin als men daar niet over praat. Respectvol zijn houdt immers niet in dat TBS-ers op vrije voeten worden gesteld! Het is niet het ene uiterste ten opzichte van het andere. Er zijn meer kleuren dan politici. Men mag zeggen wat men denkt maar men moet niet altijd doen wat men zegt en niet alles hoeft op een juridische weegschaal te worden gewogen. Voorkomen blijft beter dan genezen en dat voorkomen kan beter als men de kwaal durft uit te spreken. Wanneer wij leven binnen een formele ideaalwereld worden we wakker in een verstikkende dictatuur. Gedragsverandering boven wraak, beter onrecht laten bestaan dan zelf onrecht aanrichten. Respect verdienen is mooier dan het simpelweg krijgen. Leven volgens een boekje is verstikkend voor creativiteit maar reuze makkelijk…
Pieter Langendijk - Oplossingen die werken! - www.liberaaldemocratischepartij.nl |
|
?
?Hypocriet reactionair conservatief moralisme
?Topic?
