|
Sturges
Netherlands
19 Posts
|
 Posted?-?16 May 2004?:? 13:45:16 ?  ?
|
Onderstaande column is tevens te lezen op www.sturgesonline.com
16 mei 2004
door John Sturges
Nederland en de economie (2)
“We zijn nog maar net begonnen!? Deze uitspraak van vorige week is afkomstig van een van de hoge bazen van Ahold. Hij doelt daarmee op de prijzenoorlog in de supermarkten in ons land. Die werd door Albert Heijn ontketend in een poging om de klanten terug te winnen, die eerder waren weggelopen vanwege de beroerde prestaties op de beurs. Appie Heijn kelderde derhalve de prijzen in al hun supermarkten. Het logische gevolg daar van was dat alle andere supermarkten vanzelfsprekend niet konden achterblijven, als zij hun klanten tenminste niet massaal aan Appie wilden kwijtraken.
En dus lieten supermarkten zoals Super de Boer, EDAH, Konmar, Aldi, Lidl en anderen zich meesleuren in wat onderhand bekend staat als de slag om de consument. De consument die profiteert van de lage prijzen voor aardappels, melk, cola, bier, groenten en noem alle producten maar op die je dagelijks gebruikt voor voeding en lichamelijk onderhoud. De prijzen oorlog begon in oktober vorig jaar en nu we acht(!) maanden verder zijn, kunnen we nog niet eens zeggen dat de stofwolken zijn opgetrokken. Want natuurlijk was de consument blij dat men voordelig boodschappen kon doen. Juist in een tijd van zware economische recessie komt dat goed van pas. Voor de toch al vrij karige inhoud van de portemonnee kan nu meer in huis gehaald worden als een jaar geleden.
Nu wordt het echter anders; Acht maanden van oorlog in deze branche gaat zijn slachtoffers eisen. Nog niet direct aan de kant van de consument (met de nadruk op nóg niet), maar wel aan de kant van de supermarkten zelf. En niet alleen bij de supermarkten, maar ook de toeleveranciers komen in gevaar. Ondanks dat er meer mensen inkopen doen, stijgt de omzet niet of nauwelijks. Doordat alle supermarkten elkaar nu vanuit de loopgraven bestoken met lage en ultralage prijzen en zelfs prijzen die onder de kostprijs liggen, wordt hun eigen personeel hiervan de dupe. De inkomstendaling van alle concerns heeft tot gevolg dat men nu massaal moet gaan bezuinigen op het personeel. Her en der zijn al ontslagen aangevraagd en die aanvragen lopen in de duizenden. Ook zijn er concerns die het personeel middels kleine pesterijtjes laten weten dat ze niet langer gewenst zijn, omdat ze domweg te duur zijn geworden in een paar maanden tijd. Het betreft hier personeel ‘op leeftijd’. Onder ‘op leeftijd’ verstaat menig rationeel denkend mens dat het gaat om mensen van vijftig jaar of ouder, maar dat is bij de supermarkten al lang niet meer zo. We spreken in dit geval over negentien en twintig jarigen die “te oud? zijn. Contracten van deze jongelui worden niet verlengd en voor hun plaats komen vijftien en zestienjarigen. Die zijn pas echt goedkoop.
De grote concerns zoals Konmar en Ahold hebben al laten weten voorlopig door te zullen gaan met het elkaar bestoken van lage prijzen, desnoods tot de laatste supermarkt over is gebleven. Dit komt dus neer op het elkaar doodconcurreren. Is dat in het voordeel van de consument? Natuurlijk niet. Integendeel zelfs. De huidige veldslag tussen de supermarkten is alleen op zeer korte termijn voordelig voor de consument. Economisch gezien draait deze prijzenslag uit op een ware ramp, niet in de laatste plaats voor duizenden werknemers. Toeleveranciers die zorg dragen voor de bevoorrading van de supermarkten als het gaat om vlees, zuivel, brood, groenten etc, raken flink in de problemen. Zij worden immers meegezogen in deze oorlog en zijn verplicht om hun goederen tegen lagere prijzen te verkopen. En ook zij ondervinden de gevolgen aan den lijve en dus moeten ook bij al die bedrijven mensen worden ontslagen. Het overgrote deel van die mensen zal niet snel een andere baan vinden en zullen dus de lasten van de overheid flink vergroten. Met andere woorden: Het is bepaald niet slim te noemen hoe de supermarkten momenteel te werk gaan. Om de klant voor zich te winnen, gaat men over lijken, lees: het eigen personeel. En diezelfde consument mag vervolgens opdraaien voor de kosten die die ontslagen met zich meebrengen in de vorm van uitkeringen e.d. De arbeidsmarkt staat al onder enorme druk gezien de hoge werkeloosheid in dit land, maar de Aholds en de Konmars van dit land zijn niet bereid naar het grote plaatje te kijken en de gevolgen te overzien.
Als het menens is, dat men deze prijzenoorlog door wil voeren tot er slechts één concern over is gebleven, dan wordt de consument daar van later het kind van de rekening. Men wordt dan verplicht om bij één concern de dagelijkse boodschappen te halen en dat concern kan dan zelf haar prijzen bepalen en dan kun je op je vingers natellen dat de prijzen de lucht in zullen schieten. Je krijgt dan een monopoliegebeuren waar niemand op zit te wachten. Een soort van UPC gebeuren dus, de kabelexploitant die meende in zijn eentje heel Nederland te moeten voorzien van alle kabelgeneugten in dit land en dat hebben veel mensen geweten. De kwaliteit van de diensten van deze monopolist was abominabel slecht en vooral veel te duur. Maar de consument had geen keus; wilde men televisie kijken of internetten, dan was men verplicht van UPC afhankelijk. Pas na ingrijpen van de overheid kwam hier in verbetering. Gezien de huidige stand van zaken in de supermarktenoorlog is een zelfde scenario niet ondenkbaar. Het meest vreemde van allemaal is dat zowel de overheid als de vakbonden dit spektakel vanaf de zijlijn staan te bekijken. De vakbonden roepen bij iedere golf ontslagen “Schande? en “Onacceptabel?. Maar ondanks die heftige woorden houden ze al die ontslagen niet tegen. En het is op zijn zachtst gezegd vreemd dat minister de Geus van sociale zaken helemaal niet van zich laat horen. Want al die ontslagen mensen worden namelijk wel ineens van zijn departement afhankelijk. Wordt het eigenlijk niet eens tijd dat men ingrijpt? Want ik vraag mij af waarom de directeuren en commissarissen van de grote supermarktconcerns net doen alsof zij in het belang van de consument handelen, terwijl de menselijke verliezen in de eigen gelederen steeds hoger oplopen. Ik vraag me af waarom nog niemand de vraag heeft gesteld hoe het komt dat de miljoenen verdienende directeuren zo makkelijk hun eigen personeel afserveren ter meerdere eer en glorie van….. ja, van wie of wat eigenlijk? Of zal het hen toch om een monopoliepositie gaan en is men bereid om daar de grootste offers voor te brengen?
Deze prijzenoorlog dient onmiddellijk te worden stopgezet. Er is werkelijk niets of niemand bij gebaat. Zowel de consument niet, die toch wel hun dagelijkse boodschappen zullen doen omdat men nu eenmaal moet eten en de economie al helemaal niet. Deze prijzenoorlog verzwakt de economie slechts. Het kost banen en kost de overheid (en dus de burger) handen vol geld. Dat de vakbonden geen kans zien om dit te stoppen kan ik nog wel inkomen, maar dat de regering met de handen over elkaar blijft zitten is voor mij een raadsel. Goedkoop boodschappen doen is allemaal heel leuk en aardig, maar op deze manier krijgen we over een poosje de rekening hiervoor dubbel en dwars gepresenteerd. Dus vooral uit sociaal en economisch oogpunt bezien moeten de hoge heren vanachter hun luxe bureau komen om de vrede te tekenen. En anders dient de overheid hen daar toe “aan te moedigen?, of het ze bevalt of niet.
|
|
?
?Nederland en de economie
