|
edwin2000
Netherlands
4873 Posts
|
 Posted-09 Aug 2003: 15:30:48   
|
Prof. B. Smalhout, Telegraaf 9 augustus 2003
Op 15 augustus zal de Indische gemeenschap wederom het werkelijke einde van de Tweede Wereldoorlog vieren. En op de avond van 14 augustus zullen in heel Nederland bij alle officile Indi-monumenten de doden in ons voormalige Nederlands Oost-Indi en de gehele Pacific herdacht worden.
Dit lijken vrij simpele en duidelijke mededelingen maar voor veel jongeren is dit een soort geheimtaal. Velen denken nog dat de Tweede Wereldoorlog op 8 mei 1945 werd beindigd. En dan praten we nog over zeer goed ontwikkelde jongeren, want, zoals een recente enqute aantoonde, hele Nederlandse generaties denken dat die Wereldoorlog zich ergens in de 16e eeuw afspeelde. Maar verder hebben ze zich nooit gerealiseerd dat er ook nog een groot Aziatisch oorlogsgebied was waar Japanners dezelfde gruwelijke rol speelden als de Duitsers in West- en Oost-Europa.
De oorzaak van deze historische wanprestaties ligt in het onderwijs, dat reeds meer dan 30 jaar het onderricht in de geschiedenis op last van een progressieve overheid in de ban heeft gedaan. Die overheid had daarvoor vermoedelijk een tweetal redenen. Ten eerste zijn politici vooral gebaat met een bevolking die weinig weet. In politicologische vaktermen heet zoiets een onderontwikkeld electoraat. Niets wetende mensen stellen geen kritische vragen en zijn eerder bereid de geoliede leugens van partijleiders te geloven.
Kolonie
De tweede reden is dat een groot deel van onze vaderlandse geschiedenis nauw verbonden is met het feit dat Nederland 300 jaar lang een enorme Aziatische kolonie bezat in de vorm van Nederlands Oost-Indi, het gebied dat thans ongeveer de Republik Indonesia omvat. In de ogen van onze vooral links georinteerde politici, onderwijsdeskundigen en pedagogen was dat eigenlijk een schandelijke zaak. Nederland was een koloniale mogendheid en wij waren eigenlijk koloniale onderdrukkers, uitbuiters en perfide gelukszoekers geweest. Daar moesten wij ons thans voor schamen, vond alles wat links-progressief was.
Het resultaat was dat er over 300 jaar Nederlandse geschiedenis op de scholen niet meer gesproken werd, zoals op Russische scholen in de voormalige sovjettijd niet over de tsaren en de aristcratische elite mocht worden gesproken omdat die, net als de Nederlandse oud-Indigangers, kapitalistisch en verderfelijk reactionair zouden zijn geweest.
Vandaar dat Nederlandse generaties van na de Tweede Wereldoorlog nauwelijks de namen kennen van de Indische archipel, die vroeger potisch de gordel van smaragd werd genoemd. Ze weten ook niet wat Nederland daar voor heilzaams heeft gedaan, bijvoorbeeld op het gebied van wetenschap, onderwijs en volksgezondheid. Ook weten ze niet dat de meeste Indische Nederlanders evenveel van dat land hielden als van de eigen Hollandse polders en weilanden. Het is hun onbekend dat die zogenaamde kolonialen ongehoord hebben geleden onder de Japanse bezetting.
Want net als de Duitsers in Europa begingen de Japanners in het Aziatische oorlogsgebied onvoorstelbare gruweldaden.
Burgers en militairen werden in concentratiekampen opgesloten, uitgehongerd, gemarteld, vermoord of opgeofferd aan onmenselijke dwangarbeid. En dit alles onder een teisterende tropenzon en belaagd door alle tropische ziekten die er bestaan. Vooral malaria, dysenterie, nare ziekte en cholera maakten duizenden slachtoffers. Vandaar dat de oorlogsmortaliteit onder de Nederlanders in het voormalige Nederlands-Indi ruim 7 procent was terwijl het sterftepercentage door de Duitse terreur in Nederland slechts 2,5 bedroeg. Direct na de Japanse nederlaag op 15 augustus 1945 kregen de uitgeputte Indische landgenoten nog te maken met de vreselijke terreur van de jonge pemoedas of peloppers, de zogenaamde vrijheidsstrijders van de door Soekarno uitgeroepen Republik Indonesia.
Uitgeput, ziek en beroofd van al hun bezittingen en van vele familieleden kwamen bijna 300.000 Indische Nederlanders naar het vaderland terug. Daar wachtte een kille ontvangst. De officile politiek wenste het woord Nederlands-Indi niet meer te horen. Er was nauwelijks behoorlijke opvang voor de repatrianten, die zichzelf maar moesten zien te redden. Hun emoties en hun vreselijke ervaringen konden ze aan niemand kwijt. Onze regering weigerde bijna 55 jaar lang officieel vlagvertoon op de 14e en 15e augustus, de meest betekenisvolle dagen voor oud-Indigangers.
Zodoende kwam er een stroom van reacties los toen De Telegraaf enkele jaren geleden als vrijwel enige Nederlandse krant aandacht aan het Indische drama besteedde. Mijn archief over de Tweede Wereldoorlog in de Pacific vulde zich met brieven en dagboeken die vaak niet met droge ogen te lezen zijn. Brieven van moeders die hun kinderen aan ondervoeding, ziekten of mishandelingen zagen sterven. Vrouwen die tevergeefs op hun man wachtten die ergens in Birma of op Sumatra door de Japanners was doodgemarteld, onthoofd of gebajonetteerd.
Opgroeiende kinderen die jaren later hoorden hoe hun vader op zee was verdronken in het volgeladen ruim van een getorpedeerd Japans transportschip. Of gecrepeerd bij de aanleg van een spoorweg door moordend terrein.
En allen deden dat omdat ze trouw bleven aan de taak die zij zichzelf hadden gesteld. Maar ook met een trouw aan twee thans kennelijk obsolete begrippen, namelijk Koningin en Vaderland. Het is dan ook ontroerend om te lezen hoe gevangenen vaak met levensgevaar een Nederlandse vlag of een portret van de Koningin in de Japanse concentratiekampen verborgen hielden. Die bewaarden ze voor de dag van de uiteindelijke bevrijding.
Het is ook door deze vooroorlogse mentaliteit dat Nederlandse gevangenen die in de Indische Oceaan ronddreven op wrakhout nadat hun Japanse transportschip was getorpedeerd, in het aangezicht van de dood het Wilhelmus nog zongen. Ons volkslied, waarvan thans de meeste jongeren zelfs de tekst niet eens meer kennen. Om dit alles zullen op 14 augustus weer duizenden Indi-veteranen, hun kinderen en kleinkinderen het Wilhelmus zingen bij de diverse Indi-monumenten. De enige plaats waar niemand ze vraagt waarom ze huilen.
Ed2k
|
|
Een archief vol tranen
