|
edwin2000
Netherlands
4873 Posts
|
 Posted-05 Jul 2003: 21:50:07   
|
5 juli 2003
Tot tien tellen...
Wederom moet onze krijgsmacht de tol betalen voor het slechte beleid van onze regering. De draconische bezuinigingsplannen van Defensie-minister Kamp en zijn staatssecretaris Van der Knaap zijn voor onze militairen vernietigender dan het uitvechten van een oorlog.
Vandaar dat het misschien zinvol is enige aandacht te besteden aan onze krijgsmacht die in oorlogsomstandigheden meestal wordt bejubeld, maar in vredestijd dikwijls wordt dwarsgezeten, verwaarloosd en uitgebeend.
Tot degenen die dit alles persoonlijk heeft meegemaakt, behoort de meest bekende marinevlieger, de schout-bij-nacht-vlieger b.d. Hans van der Kop. Op 15 oktober van dit jaar hoopt hij tachtig jaar te worden, maar op de slanke en kaarsrechte officier hebben de jaren kennelijk geen vat gehad. Het elegante marine-uniform zit hem nog als gegoten en met de brede gouden banden op zijn mouwen, bekroond met twee sterren, straalt hij nog steeds hetzelfde gezag uit dat hij destijds had als commandant van het beroemde squadron 320 van de Marine Luchtvaart Dienst.
Dat prestige heeft hij niet zomaar gekregen. Zijn lange carrire begon in het voormalig Nederlands-Indi, waar hij in 1923 werd geboren. Op zijn achttiende jaar werd hij daar adelborst voor de zeedienst aan het Koninklijk Instituut voor Marine. Toen de Japanners Nederlands-Indi in 1942 overvielen, werd Van der Kop via Ceylon en Zuid-Afrika naar Engeland overgeplaatst, waar hij in 1943 waarnemer werd bij squadron 320 van de Marine Luchtvaart Dienst (MLD), dat toen vloog met de befaamde B25 Mitchell-bommenwerpers.
IJmuiden
Hij zag Nederland €“ zijn eigen vaderland dus €“ voor het eerst in 1944 vanuit de cockpit van een Mitchell, toen hij Duitse marine-installaties in IJmuiden bombardeerde.
Later deed hij mee met de invasie in Normandi, waar het weer z slecht was dat de bemanning zelfs op 1500 voet (plusminus 500 meter) hoogte de beoogde doelen nog niet kon zien. In totaal vloog Van der Kop 78 operaties bij squadron 320.
Na de oorlog werd hij opgeleid tot carrier-vlieger, het vliegen vanaf vliegdekschepen. Het opstijgen en landen op de rlatief erg korte baan van een carrier is een vak apart. Hij vloog er met Skyraiders, Seafury´s en Firefly´s. Zijn favoriete toestel was de Seafury. Die had opklapbare vleugels, een 2600 pk motor en een vijfbladige schroef waarmee toen reeds een snelheid van 800 km/u kon worden gehaald tot op een hoogte van 37.000 voet (circa 12,5 km). Het was een van de beste duikbommenwerpers van zijn tijd, met een bewapening van vier 20 mm-kanons, acht raketten of twee 1000 pond-bommen.
Op het Nederlandse vliegdekschip De Karel Doorman sloeg op 17 februari 1954 echter het noodlot toe. Om een vliegtuig vanaf een vliegdek op zee te kunnen laten opstijgen, is een hoge aanvangssnelheid nodig. Dit werd toen bereikt door de vliegtuigmotor op maximaal vermogen te laten draaien, terwijl het toestel met zijn staart nog vastzat aan een metalen ring.
Als dan ook nog de hydraulische scheepskatapult begon te werken, brak die ring en schoot het vliegtuig met grote snelheid naar voren. Na enkele seconden was het dan los van het vliegdek.
Door een fabricagefout brak die dag in februari de ring echter voortijdig, waardoor de startsnelheid onvoldoende was. De Seafury stortte aan het eind van het vliegdek over de rand en kantelde ondersteboven in de Atlantische Oceaan. De Karel Doorman, met zijn lengte van 212 meter en een waterverplaatsing van 20.000 ton, voer er met een snelheid van 15 knopen overheen. Dit alles betekende in principe de dood van de piloot.
Maar de cockpitkap was nog niet gesloten. Want dat behoorde tot de standaardprocedure. En toen bleek het nut van de in honderden uren ingestampte training en discipline. Het grote gevaar was dat de enorme scheepsschroeven van de Karel Doorman gehakt van de Seafury zouden maken. Maar het toestel zonk daarvoor te snel.
Eerst zie je niks. Alleen maar schuim en bellen.
Daarom moet je rustig blijven en tellen. Count to ten, tel tot tien, was Hans in de Verenigde Staten eindeloos bijgebracht. Wacht totdat de luchtbelletjes weg zijn. Veiligheidsriem los. Vlieghelm af. Parachute los. Zijn linkervoet zat nog vast tussen de richtingroerpedalen.
Voorzichtig maakte hij die los. Het werd steeds donkerder om hem heen. Langzaam steeg hij in zijn kapokgevulde zwemvest naar de oppervlakte. Geen paniek. Count to ten.
Het duurde twee minuten en 45 seconden om boven te komen. Een helikopter viste hem uit het water. Hij weet alleen nog dat hij moest overgeven. Daarna verloor hij het bewustzijn. In de ziekenboeg van Hare Majesteit Karel Doorman kwam hij weer bij. Na enkele dagen mocht hij zich weer voorzichtig aankleden. Hij was nog doof aan een oor en erg duizelig vanwege de drukverschillen zestig meter onder water.
Zo verscheen hij nog wat wankel ter been in zijn uniform van luitenant ter zee tweede klasse oudste categorie, aan dek. De gehele bemanning begroette hem met een spontaan doch bij de krijgsmacht ongebruikelijk eerbewijs. Hans van der Kop kreeg een daverend applaus. Hij was de eerste marinevlieger ter wereld die in de volle lengte onder een vliegdekschip was doorgegaan en dat had overleefd. Als de huidige schout-bij-nacht-vlieger dit vertelt, is hij nog steeds ontroerd.
Souvenir
Op zijn bureau in zijn Haagse woning ligt nog steeds de kapotte breekring die op het dek achterbleef. Het is een van de kostbaarste souvenirs tussen de herinneringen aan zijn lange militaire loopbaan.
Sinds hij de actieve dienst heeft verlaten, heeft hij talrijke boeken geschreven over zijn werk bij de marine in Indi, Engeland, Amerika en Nederland. Eigenlijk heeft hij de Marine Luchtvaart Dienst nooit verlaten en naast zijn bed hangt zijn uniform nog steeds gereed om aan te trekken. Vorig jaar nog werd hij door de Koningin in rang bevorderd tot schout-bij-nacht-vlieger vanwege zijn grote verdienste. Old soldiers never die...
Hij is ontzet over de bezuinigingsplannen van het ministerie van Defensie. Het opheffen van de gehele vloot van Orions, de grote viermotorige toestellen voor elektronische opsporing van militaire doelen, zal een onherstelbare schade aanrichten. Zoveel jaar ervaring en internationaal gewaardeerde expertise worden daarmee overboord gegooid en daarmee verliest ons land, k op militair gebied, zijn geloofwaardigheid.
Want hierdoor wordt Nederland nog meer afhankelijk van de Amerikanen. De drammers van het vooroorlogse ´gebroken geweertje´ die zeker niet tot tien kunnen tellen, hebben wederom hun zin gekregen. U kunt dus weer rustig gaan slapen...
Ed2k
|
|
Tot tien tellen...
