|
Tom Poes
Forumlid én ondersteuner
11042 Posts
|
 Posted?-?25 Jan 2010?:? 12:39:02 ? 
|
Op zoek naar de brede lach bij mij heeft de heer Dekker de commissie Super en Hieper ingesteld daar nu eindelijk eens een evenzo breed onderzoek naar te doen.
Op uw kosten vanzelfsprekend!
De uitkomst is ontluisterend. Wij moeten zeker teruggaan naar het jaar 2005, wil men de eerste lach op mijn gezicht aantreffen.
Nog een geluk overigens. Ik moet er niet aan denken, dat met die tronie van mij er een nog recentere foto gevonden zou zijn.
Maar de lach is er!
Nog weer pakweg vijf jaar terug vond men enkele foto's van mij, waarin het niet de bedoeling was, dat ik lachte, maar het publiek. Het betrof het afscheid van de directeur der school. Aardige kerel. Hij had het altijd over het Driesporenbeleid., zodat e.e.a. wellicht wat duidelijker wordt. Jammer, dat op de foto's niet het opzettelijke geklooi met de A-viertjes met daarop de speech tot uitdrukking komt, maar ik deel u dit toch even mede. U heeft daar recht op, want een commissie die zaken ruikt, werkt niet direct goedkoop.
Wederom gaan we een aantal jaren terug in de tijd. En wederom is er geen lach te vinden. Alweer tracht ik anderen aan het lachen te krijgen. In dit geval betrof het mijn leerlingen, de artiesten die een musical opvoerden en daarbij nogal ernstig keken. Zo herinner ik mij.
Het is in en in triest, dat de commissie helemaal terug moest naar zo ongeveer 1984 om eindelijk weer eens een lach tegen te komen. U begrijpt, dat kosten noch moeite - met de nadruk op kosten - gespaard werden bij het onderzoek!
En dan gaat men maar liefst terug tot aan mijn huwelijksreis naar Londen. Wanneer was dat ook al weer? Ik schat al gauw 1972. Dat moet ik toch eens aan vrouwlief vragen.
Wat de commissie niet weet is, dat het lachen ons al snel verging toen we de prijs van de foto hoorden. Het is, dat we de hotelkosten reeds betaald hadden en gelukkig de boot terug ook. Maar dit schijnt dus doorgewerkt te hebben tot 1984.
Niet lang daarvoor kwam de commissie Super en Hieper onderstaande foto tegen. Toen ging ik - mijn a.s. vrouw ook maar meteen, want dat ging in één moeite door - in ondertrouw. Wij besloten dat vóór het huwelijk te doen. Wat clichématig wellicht, maar soms moet je tradities in ere houden.
Vervolgens landde de commissie aan in mijn diensttijd, 1968/69. Ik kan u verzekeren, dat Nederland toen op z'n veiligst was. Uw sergeant was at your service. Vraag het desnoods uw ouders. Ondanks dat, of juist daarom, werd er wat afgelachen.
Wat de commissie ook meenam in haar onderzoek, waren de foto's van de Lach op de achtergrond. Wat dat betreft ging men nauwkeurig te werk. Ze zijn waarschijnlijk terug te vinden in de bureaula van de heren, of mogelijk aan de muur boven hun bed.
Maar dat ik wel degelijk serieus met mijn soldaten omging, moge blijken uit onderstaande foto, die ik zelf maar bijvoeg, want de commissie zag hier geen lach in, en evenmin een Lach.
Triest genoeg moest men terug wroeten naar mijn leeftijd van 16 om weer eens een brede lach tegen te komen. Na school ben ik eerst een jaartje gaan varen op de binnenvaart. Ik had even genoeg van school, maar uiteindelijk zou het bloed kruipen waar het noodgedwongen gaan moest. Zo voer ik op de Rijn van Rotterdam naar Bazel en terug, met af en toe een uitstapje op de Main. Ook daar keerden we tenslotte weer om. Anders zat ik daar nu nog.
Tja, daar werd nogal eens gelachen!
Niet lang daarvoor werd de volgende kiek genomen, maar tot mijn spijt moet ik zeggen, dat dat de laatste keer was - of eigenlijk de eerste keer in mijn leven - dat er een lach om m'n mond gesignaleerd werd.
De oudste foto van mij, dus toen ik het jongst was - dit even om verwarring te voorkomen, anders mocht u eens denken, dat dat aapje rechts vandaag 65 is (nu is ie dat ook wel, maar...nou ja, laat maar zitten. Ik kom er niet meer uit) - is de volgende. Babyfoto's heb ik niet, want u dient te bedenken, dat we toen nog volop in oorlog waren.
Wat de commissie niet weet is, dat ik bij het zien van deze foto altijd in gedachte heb, dat ik nog de enige van de drie ben die in leven is. Mijn oudere broer - in het midden - overleed in 1984. In die tijd werd ik regelmatig opgeroepen om hem bloed te geven en moest dan de reis naar Den Bosch beginnen. Ik kon daar altijd voor uit de les geroepen worden. Uiteindelijk heeft het niet mogen baten.
Mijn zus, links op de foto - om misverstanden te voorkomen, want u moet anders zo zoeken, die met die strik, dus niet met die auto. Ik hoop, dat u nu de goede voor zich heeft, maar voor de zekerheid: er ligt een pop nogal ongelukkig voor haar - stierf in 1995.
Dan eindig ik tenslotte - omdat ik zelden met het slot begin, vandaar dat slot op de achtergrond - met de meest recente foto.
Daar viel helaas weinig te lachen. Maar bedenk, dat een kat nooit lacht. Dat ontging die commissie even. Tevens krijg ik door dit plaatje een beetje vreemde smaak aangaande de commissie Super en Hieper.
Maar dat kan aan mij liggen.
Ik dank een ieder die aan mijn verjaardag gedacht heeft. Uw felicitaties doen mij goed.
Ik hoop, dat bovenstaande als een kleine attentie terug gezien kan worden. Zelf ben ik altijd ontzettend zwak in het onthouden van verjaardagen.
Ik hoop dan ook, dat ik echt jarig ben, maar als u dat zegt, dan zal dat toch wel?
|
Op alle religies en ideologieën heb ik veel kritiek, behalve op de islam, want ik wil niet voor de rechter gesleept worden.
|
|
Klacht indienen
|
|
?
?
?New Topic ?
?Topic Locked
