|
Lucas Hartong
Ere Forumlid
2690 Posts
|
 Posted-11 Oct 2006: 13:12:00    
|
DE LIMIET
door Lucas Hartong
De vice-voorzitter van de Europese Commissie, Franco Frattini, heeft op maandag 9 oktober in de Italiaanse krant La Repubblica verklaard dat er grenzen zijn bij de EU aan het respect voor islamitische tradities. Zou West-Europa dan toch langzaam maar zeker wakker worden, onder grote druk van de realiteit?
Frattini heeft volkomen gelijk als hij stelt dat Europa de moslimtradities slechts kan respecteren voor zover die niet in tegenspraak zijn met de West-Europese basiswaarden, zoals daar zijn de vrijheid van het spreken, denken en geloof alsmede de gelijkwaardigheid van man en vrouw. Verder is het christelijke Westen altijd zeer duidelijk geweest in het afwijzen van elke vorm van geweld tegen andersdenkenden; dit in tegenspraak tot de islamitische wereld. Invoering van de sharia heeft slechts geleid tot grote ellende voor de betrokkenen. Men hoeft daarbij slechts te denken aan het Afghanistan onder de Taliban en Iran onder de huidige machthebbers.
De EU kan haar hoop tegelijkertijd niet stellen op vermeende €˜gematigde islamieten€™, want die zwijgen en masse, uit angst om gedood te worden bij eventuele kritiek op de eigen geloofsovertuiging en politieke uitwerking daarvan. Het massale en zeer opmerkelijke zwijgen van deze vermeende groep gematigden na de uitspraken van de paus spreekt wat dat betreft boekdelen. Geen enkele Europese politieke of culturele leider durfde het aan de paus gelijk te geven na zijn terechte constatering dat islam en geweld wel erg vaak samen gaan. Frattini gaat daarop nadrukkelijk in: €œAls wij als Westerlingen geen sterke identiteit onderhouden, als wij niet overtuigd zijn van onze eigen principes, hoe kunnen we dan praten over integratie?€
De islam stelt het Westen voor vragen en houdt ons de spiegel voor. Wat wij zien in die spiegel is een vage reflectie van wat Europa ooit was en waar zij voor stond. Wij kwamen op voor waardigheid, schoonheid en vrijheid. Nu kijken wij de andere kant op als meisjes thuis opgesloten worden. Wij zwijgen als moslimvrouwen worden geknecht en geen opleiding mogen volgen. Wij zwijgen als de mannen in een ons onverstaanbare taal spreken over dood en verderf aan de ongelovigen. Wij laten toe dat grote groepen vrouwen worden onttrokken aan een samenleving die hen juist in staat zou moeten stellen de vrijheid te proeven die zij zo lang hebben gezocht. De vrouwen zwijgen. Niet omdat zij dat willen, maar omdat zij niet anders kunnen. Wat doen wij daarmee?
Mijns inziens is de limiet bereikt. De grenzen van het moreel acceptabele zijn reeds lang geleden in zicht gekomen, maar politici vreesden de dag dat zij dat aan de orde zouden moeten stellen. In eigen land durven politici, op een heel enkele uitzondering na, hun nek niet uit te steken. Zij weigeren onder ogen te zien dat het hun verantwoordelijkheid is om grote groepen waardevolle mensen in de samenleving de kans te geven zich te ontplooien. Niet in een verstikkende sociale omgeving, maar in een wereld die hen een weidse blik gunt op een vrije toekomst, die zij zelf kunnen en mogen bepalen.
Een bijkomend probleem daarbij is dat het Westen niet weet wat een rijkdom het deze islamitische vrouwen te bieden heeft. De vrouw is in de islam inferieur aan de man en dat uit zich in een enorm wantrouwen. Op elke mogelijk wijze wordt gepoogd de jonge vrouw nooit alleen te laten zijn en haar het recht te ontzeggen zelfstandig beslissingen te nemen. Het is bizar dat islamitische vrouwen, ondanks hun aanwezigheid in een democratische omgeving, niet van de mogelijkheid gebruik maken om los te breken uit het verstikkende culturele klimaat van de islam. Hoe kan dat verklaard worden?
In de islam zijn gezinsverbanden allesomvattend. Wie zich onttrekt aan eigen vlees en bloed door het ter discussie stellen van de eigen cultuur en geloofsovertuiging begaat een doodzonde. Dat hebben diverse vrouwen ervaren, die het hebben gepoogd. Samira Belil, voortrekker van de Franse groep Ni Pues Ni Soumises en slachtoffer van een groepsverkrachting, wordt nog steeds bedreigd. Een ander voorbeeld is Chadortt Djavann, de Iraanse ex-moslim die A Bas Les Voiles schreef. Van hun publicaties is nog nooit een vertaling in het Arabisch of Perzisch verschenen en de boeken zijn verboden in islamitische landen. Wie de islam vaarwel zegt, wordt uit elk gezinsverband gestoten en valt in een zwart gat, met name sociaal gezien. De moskee is het centrum van het sociale leven en als een vrouw daar niet meer mag komen, moet zij een geheel nieuw leven opbouwen zonder familie en sociale setting; ga er maar aanstaan! Bovendien is er voortdurend een zware sociale controle om €˜ongewenst gedrag€™ tegen te gaan, waarbij lijfelijk geweld niet wordt geschuwd. Vrouwen die het geloof €˜ontrouw€™ worden zien hun kinderen ook vaak nooit meer terug.
Linkse intellectuelen in ons land zorgen er verder voor dat zij, die de moslimvrouw willen helpen, worden afgeschilderd als racist en bemoeial. Immers: de islam is een verrijking voor ons land€ De weinige moslims, die kritiek durven uiten op hun eigen wereld of zich zelfs los hebben weten te rukken van de verstikking, worden afgemaakt door de Westerse cultuurrelativisten. Welke islamitische vrouw gaat proberen te ontsnappen uit haar culturele kooi als het Westen haar niet begrijpt? Politie, justitie en hulpverlening durven nauwelijks hun handen uit te steken naar deze vrouwen, bevreesd als zij zijn voor repercussies vanuit islamitische n links-fascistische hoek. En trouwens, die vrouwen kiezen toch zelf voor het dragen van een hoofddoek? Ach ja€ die Amsterdamse kleuter op de islamitische basisschool zeker ook?
Ik denk, met Frattini, dat de limiet van wat wij moreel gezien kunnen en mogen tolereren, aardig is bereikt. Daarom wil ik al het mogelijke op politiek gebied doen om moslimvrouwen de uitweg naar levensvrijheid te bieden. Een vrijheid zonder dwang, zonder van bovenaf opgelegde regels en wetten, maar tegelijkertijd een beschaafde vrijheid die hun eigen culturele wereld weet te waarderen en hen de tijd gunt om een nieuw thuis te vinden in ons land. Een thuis, waar het veilig wonen is. Tegelijkertijd moet hard opgetreden worden tegen de islam die vrouwen achterstelt en met harde hand onderdrukt. Iedere vorm van vrouwendiscriminatie op school door islamitische jongeren dient aangepakt te worden, de directe discussie met islamitische mannen aangegaan worden en predikingen in bestaande moskeen in het Nederlands gehouden, opdat zicht mogelijk is op wat daar plaatsvindt, uiteraard binnen de correcte piketpalen. Het zal tijd kosten, maar ik vind het alle moeite waard. Er is namelijk een limiet aan het schenden van de menselijke waardigheid.
www.openorthodoxie.nl
|
|
New Topic
