|
dirodi
Ere Forumlid
Netherlands
3060 Posts
|
 Posted?-?05 Feb 2005?:? 08:51:16 ? ?  ?
|
Rood-wit-blauw
Vorige week heeft de directie van het katholieke Cals College te Nieuwegein-IJsselstein de 16-jarige leerling Patrick Balk dringend verzocht een kleine Nederlandse driekleur van zijn schooltas te halen. Onze nationale vlag zou provocerend zijn voor de Marokkaanse scholieren. De vader van Patrick is woedend, evenals vele schrijvers van ingezonden brieven.
De leiding van de school met 1100 leerlingen stelt dat zij geen vlag of bepaalde kledingstukken wil verbieden tenzij deze gebruikt worden als uitingen van racisme, als belediging, om te kwetsen of als vorm van provocatie. De vraag is natuurlijk wie dat allemaal bepaalt. Voor de meeste Nederlanders is het nauwelijks denkbaar dat de nationale vlag binnen ons eigen land een belediging of provocatie zou kunnen zijn. Slechts eenmaal hebben wij het meegemaakt dat het rood-wit-blauw als een provocatie werd beschouwd en dus verboden werd. Dat was gedurende de Duitse bezetting (1940-1945) in de Tweede Wereldoorlog. Toen was onze vlag het symbool van het verzet tegen de terreur van nazi-Duitsland. Maar wie wil thans, zestig jaar later, onze vlag nog verbieden?
De schoolleiding gaf daar zelf het antwoord op: de Marokkaanse leerlingen. Het schijnt dat Patrick Balk in de kerstvakantie ruzie heeft gehad met Marokkaanse medescholieren. Die dreigden hem de tanden uit zijn mond te slaan. Patrick vertelde dat aan de schoolleiding, die de Marokkanen daarover onderhield. Vermoedelijk uit wraak klaagden die toen over het vlaggetje op Patricks tas.
De schoolleiding, die zoals vrijwel alle leerkrachten, als de dood is voor rellen met allochtonen, ging onmiddellijk door de knieën en verzocht Patrick het vlaggetje te verwijderen. Want dat werd, zei de directie, als beledigend symbool gebruikt. Het had, volgens directeur drs. H.J. van Rooyen, ook een koalabeertje kunnen zijn, terwijl afdelingsleiding Rob Bijeman zei dat hij er tegen is als iets wordt gebruikt om te provoceren. Dan is hij zelfs tegen een teddybeer. Het komt er dus op neer dat het Cals College de Nederlandse vlag op een hoop gooit met koala- of teddyberen.
Vaderland
Het eigenlijke probleem zit echter veel dieper. En daar is tot nu toe geen woord over gesproken. Sinds de sociaal-culturele en onderwijskundige revolutie van de jaren zestig is alles wat zweemt naar een nationale identiteit volledig taboe. Bij het onttakelen van het onderwijs sneuvelde dan ook alles wat te maken had met Nederland en met ons Hollandse zelfbewustzijn. Zo verdween het vak Vaderlandse Geschiedenis geheel uit het programma. Zelfs het woord ’vaderland’ was al taboe. Dat was typisch rechts, nationalistisch en dus grenzend aan extreemrechts of zelfs aan cryptofascisme. Kortom, afkeurenswaardig. Ons nationale symbool, de rood-wit-blauwe vlag, was voor vele progressieve onderwijshervormers nog slechts goed genoeg om haringkarren, ijscostalletjes en voetbalterreinen op te sieren. Parallel hieraan verdween bij de meeste scholen ook de zanglessen, waar vroeger generaties lang een geheid repertoire van nationaal gekleurde volksliederen werd ingestudeerd. Tot veertig jaar geleden kon iedere Nederlander die meezingen. Ze stonden in de befaamde zangbundel van Veldkamp, De Boer en Jonker: ’Kun je nog zingen, zing dan mee’ (uitg. Wolters- Noordhof BV Groningen). De eerste druk verscheen reeds in 1908.
Een van de toppers van toen was het ’Vlaggelied’ op tekst van dr. Jan Pieter Heye (1809-1876). Die was ook de tekstdichter van het befaamde sinterklaaslied ’Zie de maan schijnt door de bomen’ en van het lieflijke ’In het groene dal…’ Iedereen die voor 1950 geboren is, kent de melodie en de woorden: ’Oh schitterende kleuren van Nederlands vlag, wat wappert gij fier langs den vloed…’ Diezelfde Nederlandse vlag was in de donkerste jaren van ons land een geliefd en hoopvol symbool van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid.
Volgende kolom
Er zijn tallozen voor gesneuveld. In Japanse concentratiekampen bijvoorbeeld, waren er uitgehongerde gevangenen die kans zagen een Nederlandse vlag jarenlang met groot levensgevaar te verbergen om die op de dag van hun bevrijding te kunnen ontplooien.
Oerwoud
Ex-gevangenen die thans tachtig jaar of ouder zijn, lopen nog de tranen langs de wangen als ze daarvan vertellen. Op Nieuw-Guinea hield een guerrillagroep van plusminus 65 KNIL-militairen en enkele burgers stand tegenover een grote Japanse overmacht. Slechts zeventien van hen overleefden het oerwoud, de honger, de ziekten en de gevechten. Hun verscheurde, doorboorde, met bloed bevlekte Nederlandse vlag werd na de oorlog aan hun ontroerde koningin Wilhelmina geschonken.
Kort voor de bevrijding van Nederland werden op 12 maart 1945 in Amsterdam op het Weteringplantsoen 36 onschuldige burgers, zogenaamde ’Todeskandidaten’, door de Duitsers in het openbaar gefusilleerd. Ze vielen op een vuilnishoop die daar gedurende de hongerwinter was ontstaan. De lijken bleven liggen als afschrikwekkend voorbeeld. Maar toen kwam er plotseling een onbekende man aanrennen met een opgevouwen vlag onder zijn arm. Razendsnel spreidde hij de Nederlandse driekleur over de nog warme doden heen en verdween in de menigte. Het was het laatste maar grootste eerbewijs van een vernederd en vertrapt volk. Het was tevens een gebaar van verzet.
Dit zijn slechts enkele voorbeelden van de grote symbolische waarde van onze vlag. Kennelijk ontbreekt het de schoolleiding van het Cals College volledig aan deze achtergrondkennis. Anders zou ze die wartaal over teddy- en koalaberen niet hebben uitgeslagen.
Afgezien daarvan was het absurd om Patrick Balk zelfs maar te verdenken van vreemdelingenhaat of racisme om de eenvoudige reden dat zijn moeder Surinaamse is. En als leerkrachten vinden dat scholieren door kleding of symbolen aanleiding geven tot sociale spanningen, dan is er altijd nog één ideaal middel om die te voorkomen en van de leerlingen een groepseenheid te maken. En dat is het invoeren van een verplicht schooluniform. Dat stelt alle sociale, raciale en financiële verschillen tussen leerlingen in één keer buiten werking. In vele landen werkt dat prima. Maar hier zal het wel niet kunnen. Dat zal, volgens de rozerode onderwijsbobo’s, wel weer te autoritair, te militaristisch of te rechts zijn.
Toch verdient het misschien aanbeveling om op alle schooltassen in het Cals College een Nederlands vlaggetje te laten plakken. Wellicht komen dan ook de Marokkaanse leerlingen er achter in welk land ze eigenlijk leven. Misschien kunnen we dan weer zonder angst de versregels uit het oude schoollied zingen:
’Hier duldt de grond geen dwingelandij waar vrijheid eeuwen stond…’ |
Gr Ditta
|
Edited by - dirodi on 05 Feb 2005 08:53:18
|
|
?
?
?New Topic
