| Author |
 Topic |
|
|
Bollie
Ere Forumlid
5718 Posts
|
 Posted-28 Aug 2004: 10:14:49    
|
Hoe wilt u sterven?
Na een betrekkelijke stilte staat opeens weer de zogenaamde zachte dood in de belangstelling. Huisarts Wilfred van Oijen wil cassatie van het gerechtelijk euthanasiearrest dat hem in 2003 tot moordenaar bestempelde. De verpleeghuizen in de regio Den Haag reanimeren alleen nog op verzoek en staatssecretaris Ross van Volksgezondheid wil eindelijk de euthanasie op babys reguleren. En Nederlandse artsen schreven een artikel over terminale sedatie. De discussie over de dood is terug van weggeweest.
Al meer dan dertig jaar zijn er discussies over euthanasie. In Nederland is het probleem van de zachte dood voor het eerst in 1971 in de openbaarheid gekomen. De vrouwelijke huisarts Postma uit Noordwolde liet haar ernstig zieke en bejaarde moeder voor altijd inslapen.
De rechtbank te Leeuwarden veroordeelde haar in 1973 tot een week voorwaardelijke gevangenisstraf met een proeftijd van een jaar. Dat was de aanleiding tot de oprichting van de Nederlandse Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie door Klazien Sybrandy, die bekendheid kreeg door haar boek Zorg jij dat ik niet meer wakker word? (uitgeverij Anthos, 1984).
Grote beroering veroorzaakte de afgrijselijke lijdensweg van Ineke Stinissen, een jonge vrouw die in 1972 door een grove anesthesiefout bij een keizersnedeoperatie een hersenbeschadiging opliep. Zij bleef bijna achttien jaar in coma. Ten slotte nam op 8 januari 1990 men het besluit Ineke niet meer kunstmatig te voeden of vocht toe te dienen. Pas elf dagen later overleed Ineke door uitdroging en verhongering. De medici van het verpleeghuis Het Wiedenbroek in Haaksbergen waren er z weinig zeker van dat Ineke geen waarnemingsvermogen meer bezat, dat ze haar al die dagen kalmerende middelen toedienden.
Hypocriet
Maar alle medische, ethische en juridische deskundigen waren er uiterst hypocriet- tevreden over. Dit was immers geen euthanasie geweest maar een natuurlijke dood. In het verlengde hiervan zorgde de Haarlemse psychiater B.E. Chabot dat het begrip versterven werd ingevoerd. Hij deed dat in zijn boek Sterven op drift (uitgeverij SUN, 1996). Chabot stelde dat het stoppen met eten en dinken leidt tot een pijnloze en natuurlijke dood. In veel gevallen is dat niet zo, ondanks de pogingen om met behulp van ijsblokjes en mondspray het vreselijke dorstgevoel te onderdrukken.
De oud-hoogleraar prof. mr. H. Drion stelde in 1992 voor, om al die ellende te omzeilen, dat aan iedereen boven de 75 jaar van staatswege een dodelijke pil zou moeten worden uitgereikt. Zodoende kon dan iedereen die aan smartelijke ouderdomskwalen ging lijden, zelf een einde aan zijn ontluisterde bestaan maken. Hoewel die pil nooit is gemaakt, werd het begrip befaamd onder de naam de pil van Drion.
Moord
De Amsterdamse huisarts Wilfred van Oijen pleegde op 5 februari 1997 euthanasie op de 85-jarige mevrouw Baars. Zij was al zeventien jaar patinte van de huisdokter geweest. Ze lag echter sinds twee jaar in het christelijk verzorgingshuis De Open Hof. Ten gevolge van onder meer botontkalking en artrose had ze doorligwonden die stonken en etterden. Door de vreselijke pijnen was ze niet meer goed te verplegen.
Daarom werd ze niet meer gewassen en verschoond. Ze lag vervuild in haar eigen urine en ontlasting. Het was de ergste menselijke ontluistering die denkbaar was. Wilfred liet de oude dame, na overleg met de familie, voorgoed inslapen. Maar de Amsterdamse rechtbank verklaarde dokter Van Oijen schuldig aan moord en veroordeelde hem tot een voorwaardelijke straf. Juridisch zou er geen andere mogelijkheid zijn, al wilde de rechter dokter Van Oijen zeker niet als crimineel bestempelen. Maar het hele doktersgezin lijdt eronder dat papa thans een strafblad heeft met moord erop. Dokter Van Oijen wil cassatie.
De juridische procedures hebben hem al tonnen gekost en een hoop stress. Maar niemand weet nog hoe het afloopt.
Er worden ook kinderen geboren met ernstige afwijkingen. Bij velen staat het van het begin af aan vast dat ze nooit normaal zullen opgroeien. Ze zullen verstandelijk gehandicapt, comateus, blind, doof, verlamd, incontinent of misvormd blijven. Een blijvende marteling voor henzelf en hun ouders. Vroeger overleden die stakkertjes meestal na enkele uren tot dagen spontaan. Maar met de huidige geavanceerde medische technieken worden ze thans langdurig in leven gehouden. De gynaecoloog dr. H. Prins uit het Waterlandziekenhuis te Purmerend liet in 1993 zulk een ernstig defect kind in overleg met de ouders voorgoed inslapen.
Hij meldde dat officieel aan de officier van justitie en de Inspectie van de Volksgezondheid. Ook hij kreeg een juridische stoomwals over zich heen.
Daarom worden er in ons land veel meer levensbeindigende handelingen uitgevoerd dan er officieel worden geregistreerd. Dokters willen wl graag hun patinten tot het laatste ter zijde staan, maar zij zijn huiverig voor de juridische en maatschappelijke consequenties. In het gunstigste geval kost het hun veel tijd aan bureaucratische verplichtingen. Doch in het ernstigste geval kan het ze zelfs hun praktijk kosten, zoals de toegewijde huisarts Sippe Schat uit het Friese Sint Nicolaasga in 1996 ondervond.
Het Nederlands Artsen Verbond stelde tien jaar geleden al dat in Nederland per jaar door artsen bij ongeveer 20.000 patinten de dood een handje geholpen werd. Bij 12.000 daarvan zou dat zelfs zonder een direct verzoek van de patint gebeuren. Dat was dus bij 10 procent van het totale aantal sterfgevallen.
Hond
Kortgeleden verscheen er in het medisch-wetenschappelijk tijdschrift Annals of Internal Medicine (Vol. 141 nr. 3) een groot artikel van een groep artsen uit de academische ziekenhuizen van Rotterdam en de Vrije Universiteit van Amsterdam. De titel luidt: Terminal Sedation in the Netherlands. Het gaat over het met kalmerende middelen min of meer bewusteloos houden van stervende mensen zodat die niets meer merken van de daarbij toegepaste verhongering en verdroging. Die techniek schijnt door veel artsen te worden toegepast en omzeilt dan het juridische begrip euthanasie.
Maar al die tientallen jaren wordt in wezen op hypocriete wijze heen gedraaid om de hete brij van het welbewust en weloverwogen beindigen van een mensenleven. De hedendaagse middelen en technieken maken het mogelijk de lijdensweg van terminale patinten op waardige en humane wijze te beindigen. Er zijn daar ook officile juridische mogelijkheden toe. Maar kennelijk is die drempel voor vele artsen toch nog te hoog. Daardoor zijn er talrijke nabestaanden van zogenaamd natuurlijk overleden patinten die de verzuchting slaken dat dierenartsen met hun patinten meer compassie hebben. „Want dat zou je een hond nog niet aandoen.’
Telegraaf van vandaag |
|
|
Bollie
Ere Forumlid
5718 Posts
|
Posted-28 Aug 2004: 10:16:35
|
quote:
Chabot stelde dat het stoppen met eten en drinken leidt tot een pijnloze en natuurlijke dood. In veel gevallen is dat niet zo, ondanks de pogingen om met behulp van ijsblokjes en mondspray het vreselijke dorstgevoel te onderdrukken.
Een neuroloog vertelde dat versterven pijnloos is. Een anesthesist in ruste zegt van niet. Wie mag je geloven?
|
|
|
|
Marjan Duijsens
Ere Forumlid
Netherlands
11405 Posts
|
Posted-28 Aug 2004: 10:57:58
|
Ik denk de anesthesist. Ik ben in iedergeval blij voor mijn moeder dat wij een cardioloog troffen die versterven onmenselijk vond en terminale sedatie toepaste. Toen wij aangaven dat wij vonden dat de menselijkheid volledig verdwenen was, geloof me zo'n punt bereik je uiteindelijk, heeft hij ingestemd met het verhogen van de terminale sedatie. Zonder deze sedatie zou mijn moeder hooguit nog een week geleefd hebben. Nu hebben mensen die het beste met haar voorhadden er voor gezorgt dat ze menswaardig kon sterven. Dat blijft je als familie altijd bij, dat er mensen waren die genoeg om hun medemens gaven om haar de rust te gunnen om op haar verkozen manier te mogen sterven. Geheel tegen het beleid van de afdeling in trouwens dat even terzijde.
Groetjes Marjan |
|
|
|
|
Topic |
|
|
|
New Topic