Financiële crash, eurocrisis, opgekropte woede, angst om de werkplek, dalende pensioenen, steeds slechtere gezondheidsvoorzieningen, stijgende levensmiddelen- en energieprijzen, zorgen over de toekomst, toenemende criminaliteit en onveiligheid – dat is volgens Ulfkotte nu de realiteit daar buiten. Bij alle vroegere crisissituaties zou de saamhorigheid in de bevolking ons de afgelopen eeuwen steeds opnieuw hebben geholpen. Maar deze keer zou alles anders zijn. Steeds meer werkende mensen zouden naar het buitenland vertrekken. En onze immigranten zijn grotendeels afkomstig uit sociaal zwakke, achtergebleven samenlevingen met een volledig ander waardesysteem. Velen van hen maken geen problemen, anderen maken alleen maar problemen. Van hen kunnen we niet veel hulp verwachten. Integendeel: ze verwachten hulp van ons. En waar deze hulp niet meer kan worden opgebracht, reageren velen van hen met geweld en vijandigheid tegenover autochtonen. Alle deskundigen spreken inmiddels heel openlijk uit, dat de in alle lagen van de bevolking verzamelde opgekropte woede uiterlijk in verband met de afzienbare staatsbankroeten in de EU tot ontlading zal komen. De zware migrantenonlusten, waarbij vooral migranten in augustus 2011 delen van Londen meerdere dagen in een brandend burgeroorloggebied veranderden, schokten de hele wereld. Een van de bekendste Britse commentatoren schreef in die dagen in de krant Daily Mail, dat zijn honden geciviliseerder en gecultiveerder zouden zijn dan die geïmmigreerde meute, die Britse steden plunderde. Ulfkotte beweert in “Nachtmerrie immigratie?, dat dit allemaal voorbodes zouden zijn van een ontwikkeling, die we spoedig ook voor onze eigen huisdeur zouden zien.


We vermoeden allemaal niet pas sinds de eurocrash, dreigende staatsbankroeten, de beelden van brandende Britse steden in augustus 2011 en de aanslagen in Noorwegen van juni 2011, dat onze toekomst vermoedelijk veeleer duister zal zijn. Maar hoe gaat het dan verder? Wat komt daarna? Bezitten we überhaupt nog de bronnen voor een verlichte toekomst, die we allemaal wensen?

Ulfkotte analyseert in zijn nieuwe populairwetenschappelijke boek niet geldstromen en vermogens, maar die intelligentie en waarden die nodig zijn om na een crisis te kunnen opbouwen en schulden af te kunnen betalen. Want er bestaat een direct verband tussen de levenstandaard, intelligentiequotiënt en waardesystemen. De waarheid luidt: dankzij de massa-immigratie van mensen uit cultuurkringen met een laag landelijk IQ, en andere waardesystemen zou het een illusie zijn om te hopen op het duurzame behoud van onze welvaart en op een vreedzame toekomst – beweert Ulfkotte. Het tegendeel zou het geval zijn: we moeten ons duurzaam op een constant dalende levensstandaard en toenemende onveiligheid instellen.

In plaats van werkenden hebben we massaal uitkeringstrekkers uit de achtergebleven regio´s van de wereld geïmporteerd. Een voorbeeld, dat Ulfkotte aanhaalt: We hadden in 2011 volgens officiële informatie alleen al in Duitsland 3,1 miljoen (!) migranten uit verre cultuurkringen, die analfabeet zijn. En iedere dag worden dit meer. Ze kunnen in hun hele leven helemaal niets bijdragen aan het afbouwen van onze schulden – het tegendeel is het geval. Ze vormen – zoals we het laatst in Londen hebben gezien – een leger van gewetenloze geweldplegers.

Ulfkotte schrijft: “We staan in het Duitstalige gebied nu voor een duurzame desastreuze economische neergang, een strijd om de resterende bronnen en de afzienbare radicalisering van grote delen van de samenleving. Daartoe behoren ook een toenemende criminaliteit, het verlies van de binnenlandse veiligheid en de toename van vijandigheid tegenover autochtonen. De oorzaken daarvoor liggen slechts schijnbaar in de verslechtering van de sociale situatie. In werkelijkheid is het de botsing van uiterst verschillende IQ´s en waardesystemen als gevolg van immigratie. Er bestaan veel samenlevingen in de wereld die in bittere armoede leven, maar deze met stoïcijnse kalmte verdragen. Het zijn de daarachter zittende wereldbeelden, waardesystemen en IQ,’s, die beslissen over de omgang van een bevolking met haar situatie. Bepaalde groepen migranten hebben nu eenmaal niet te veranderen groepsbetrokken gedragstekortkomingen. Immigranten moeten iets geven aan de hen opnemende samenlevingen, zij zijn deze iets schuldig. Dat is zo in Canada, in Australië, in Nieuw-Zeeland en in de Verenigde Staten. Alleen in het Duitstalige gebied hebben we ons dit egoïsme afgeleerd. We hebben met een hartelijke welkomstcultuur diegenen massaal opgenomen, die niemand anders wilde hebben.?

Voor het eerst werden in een Duitstalig boek de door migratie in het Duitstalige gebied geïmporteerde waardesystemen van verschillende cultuurkringen met de in wetenschappelijke studies uitgezochte IQ´s van de immigrantengroepen in verband met hun prestatiebereidheid opgeschreven. De resultaten plaatsen onze samenleving, onafhankelijk van partijpolitieke richtingen, voor een algemeen besef: de zich aftekenende neergang van landen als Duitsland en Oostenrijk en ook de extreme radicalisering aan alle kanten zijn niet meer tegen te houden met de manieren van de politieke correctheid betreffende het thema immigratie.

Ulfkotte beantwoordt politiek niet correcte vragen: Welke groepen migranten hebben welk IQ? Hierover bestaan veel serieuze onderzoeken. In het Duitstalige gebied worden ze echter omwille van politiek correcte redenen aan de burgers verzwegen. Er bestaan nu eenmaal gewoon grote verschillen met het oog op intelligentie in de verschillende regio´s van de wereld. Dat betwisten “Gutmenschen? ook niet meer. Verschillende opvattingen bestaan alleen nog bij het antwoord op de vraag waarom dat zo is. Duidelijk is: in warmere landen is het gemiddelde IQ duidelijk lager dan in koudere landen. Men benoemt de gemiddelde IQ´s van de inwoners van een land met het desbetreffende IQ van het land. Een IQ van een land betekent, dat ongeveer 50% van de inwoners het betreffende IQ bezitten. 25% heeft een iets hoger IQ en de rest een lager IQ dan het gemiddelde IQ van het land. Enkele voorbeelden: terwijl Nederland een land-IQ van 100 heeft, bedraagt het gemiddelde IQ in Kameroen slechts 64, in Egypte 81 en in Japan 105. De kans om in Europa op een immigrant uit Kameroen of Egypte te stuiten met een gemiddeld IQ van een Nederlander of Japanner, is daarom zeer klein.

Afrikaanse landen of landen uit het Nabije Oosten hebben zonder twijfel een aanzienlijk lager land-IQ dan Europeanen. Waar is echter ook: veel Aziatische regio´s hebben een duidelijk hoger land-IQ dan wij Europeanen. De kans om Aziatische migranten in Europa te ontmoeten die meer cognitieve vaardigheden bezitten dan wij, is groot. Dat wordt volgens de huidige stand van de wetenschap deels genetisch (dus erfelijk) en deels door het milieu-invloeden bepaald. Bij de milieu-invloeden spelen veel voorkomende infectieziekten, het klimaat en de voeding een belangrijke rol. Wanneer professor Arthur Jensen van de gerenommeerde universiteit van Berkeley over het genetisch bepaalde deel van de intelligentie spreekt, dan is de kreet van verontwaardiging even groot als bij de gelijksoortige uitlatingen van de winnaar van de Nobelprijs James Watson. Bioloog Watson heeft toch maar mooi de Nobelprijs gekregen voor het ontdekken van DNA. Maar men veroorzaakt met zulke uitlatingen, volgens welke intelligentie in een bevolkingsgroep erfelijk is, snel een storm van verontwaardiging. Daarbij bestaat in het Duitstalige gebied al eeuwenlang de uitspraak “De appel valt niet ver van de boom?. En daarom worden in het nieuwe boek van Ulfkotte eerst maar eens de in vele studies onderzochte IQ´s van de landen van herkomst van de immigranten getoond, in wiens handen wij – bijvoorbeeld met verplichte migrantenquota –steeds grotere delen van de vormgeving van onze toekomst leggen. En dan weet Ulfkotte te achterhalen: welke groepen immigranten met welk land-IQ hebben welke waardesystemen? Daarna houdt de schrijver zich bezig met het daaruit resulterende potentieel. Zoals we snel zullen zien, is het vooral een gewelddadig conflictpotentieel.

Wat daarna komt, is choquerend, want Ulfkotte trap alle muren van politieke correctheid in elkaar. Een voorbeeld: diefstal wordt in onze cultuurkring bestraft. Maar veel van datgene wat wij als “diefstal? zien, zou vanuit het oogpunt van de Roma slechts het “afromen van het overtollige? zijn en hierop zou binnen de Roma-cultuur geen taboe rusten. Wanneer Roma-kinderen bij ons op verjaardagspartijtjes worden uitgenodigd, en zonder slecht geweten als vanzelfsprekend de cadeautjes meenemen, dan gebeurt dit volgens Ulfkotte niet “met opzet?- ze werden in een ander waardesysteem opgevoed. En wanneer volwassen Roma als vanzelfsprekend de diaconie in Dortmund plunderen en het gestolen goed op een rommelmarkt verkopen, dan houdt ook dat verband met hun waardebegrip en hun normen. We kunnen Roma daarom met nog zoveel “interculturele competentie? tegemoet treden – het verandert tot nu toe blijkbaar niets aan hun gedrag. In Oriëntaalse theecafés verkopen Roma nu midden in Dortmund kinderen voor seks – niemand treedt hiertegen op. Turken, wereldkampioenen bij de speurtocht naar kinderseks, zijn de belangrijkste klanten. Met de migratiebewegingen van verschillende bevolkingsgroepen krijgen we volgens Ulfkotte vooral één ding: problemen.

Des te meer we onze normen ten gunste van immigranten ondermijnen, des te groter wordt volgens Ulfkotte de opgekropte woede van de autochtonen. Het wordt verwoestend voor een naar de wereld toe gerichte samenleving wanneer (vanuit ons oogpunt gezien) achtergebleven waardesystemen en een laag IQ in een bepaalde kring personen samenkomen: dan is het worst-casescenario onvermijdelijk, schrijft Ulfkotte. Omdat veel geïmmigreerde minder begaafden in onze cultuurkring niet kunnen meekomen, zijn Duitservijandigheid, criminaliteit en het afglijden naar het asociale een prijs, die we constant voor de immigratie van zulke groepen mensen moeten betalen. Het ontbreekt hen aan de cognitieve vaardigheden om constant na te denken over hun waardesysteem, dingen na te vragen en zich aan hun nieuwe omgeving aan te passen. Ulfkotte bewijst dat met meer dan 1000 voetnoten, die men rechtstreeks op internet kan nakijken.

Een voorbeeld: jongere wetenschappelijke studies dichten bijvoorbeeld Servische Roma een IQ van slechts 70 toe. Ulfkotte heeft ongelooflijk veel van zulke studies uit de hele wereld gevonden. Men hoeft zich daarom niet lang af te vragen waarom veel Servische Roma-kinderen ondanks de meest grote stimulering bij de integratie wel (moeten) falen en hun leven liever richten op bedelen, diefstal en criminaliteit, wat in hun cultuurkring algemeen geaccepteerd wordt. Ze hebben een ander waardesysteem en andere normen dan wij. En des te lager het IQ, des te geringer is hun aanpassingsvermogen aan de door ons zo gewenste integratie. Men moet er echter ook duidelijk op wijzen: hun geestelijke vermogens zijn vaak gewoon niet voldoende om een normaal beroep uit te oefenen.

Ulfkotte laat in zijn waarschijnlijk beste boek tot nu in veel hoofdstukken ook zien, dat het met oorspronkelijk uit Turkije of Arabië afkomstige jongeren nauwelijks beter is gesteld. Ook zij behoren tot de bevolkingsgroepen uit een cultuurkring met een ander waardesysteem en andere normen. En ook het gemiddelde IQ van hun oorspronkelijke landen van herkomst ligt behoorlijk onder het gemiddelde van etnische Europeanen (Ulfkotte schrijft daarover een hoofdstuk met de titel “Waarom varieert het IQ tussen verschillende landen??). Veel van deze migrantenkinderen hebben in onze scholen en later bij de eisen die aan een beroep worden gesteld vanwege hun geringe cognitieve vaardigheden niet de geringste kans. Het is geen wonder, dat meer dan een derde deel van hen geen schooldiploma bezit. Jonge Turkse scholieren hebben tegenwoordig in het Duitstalige gebied zelfs een gemiddeld lager IQ dan hun ouders. Daarom vluchten ze in onze prestatiemaatschappij steeds vaker weg in het waardesysteem van hun voorouders. We zien dat bijvoorbeeld aan de toegenegenheid tot de waarden en normen van de islam. Ulfkotte schrijft, dat het gemiddelde IQ van bepaalde groepen migranten (ondanks nauwelijks voorstelbare stimulering) verder daalt en niet bijvoorbeeld stijgt. Men kan nog zo veel in hen investeren – ze kunnen hun hele leven lang de gemiddelde etnische Europeaan niet bijhouden. Als afweerhouding vluchten ze in het wereldbeeld van hun Oriëntaalse voorouders. En daarom hebben we niet bijvoorbeeld steeds meer ingenieurs en wiskundigen uit de islamitische cultuurkring, maar Oriëntaalse kebabzaken, kleermakers, marktkooplui en hulparbeiders.

Veel minder begaafde immigranten kunnen echter helemaal niet anders dan zich terugtrekken in het eigen waardesysteem (hun parallelsamenlevingen) en daar volgens eigen normen te leven. Hun lage IQ geeft hen geen andere keuze. Ze zijn geestelijk niet in staat om zich aan te passen. Hun geringe prestaties hebben ook niets met hun sociale afkomst te maken. Dat bewijzen – zoals Ulfkotte aan de hand van ongelooflijk veel voorbeelden aantoont – de in het Duitstalige gebied levende grote Arabische families, waarvan de kinderen volgens informatie van de politie per familie miljoenen euro´s met criminele activiteiten bijeensprokkelen, maar zelfs het laagste schoolniveau niet halen. We maken in dit boek kennis met Roma, die in roemenie voor vele miljoenen euro´s villa´s bouwen. En ook hun kinderen halen bij ons niet eens het bijzonder onderwijs. Grote groepen geïmmigreerde minder begaafden beleven elke dag, dat hun cognitieve vermogens voor onze uitermate technische wereld niet voldoende zijn. Ze projecteren hun eigen onkunde daarom op diegenen, die beter zijn dan zij en schelden hen op een racistische manier uit (“christenhond?, “Duits varken?, “varkensvleesvreter?, “aardappelbuik?), schoppen hen helemaal zonder reden zomaar tegen het hoofd, beroven, vernederen of verkrachten hen.

Iemand kan een laag IQ hebben en desondanks een fatsoenlijk mens zijn. Dat hangt echter altijd vooral af van de hen beïnvloedende waarden af. Het zijn gewoon geen Amerikanen, Chinezen, Canadezen, Italianen of Tsjechen, die bij ons opvallen door vijandigheid tegenover autochtonen, maar mensen met ons vreemde waardesystemen en normen.

Wanneer een immigrant uit een typisch laag IQ-land naar ons naar Europa toekomt, dan is de kans dat hij een intelligente verrijking voor ons is minimaal. Men aanzienlijke grotere waarschijnlijkheid is het tegendeel het geval: hij zal zijn hele leven lang een zware last voor ons zijn. In Duitsland bedroeg het land-IQ enkele jaren geleden nog 107! Zoals we in het boek van Ulfkotte kunnen lezen, heeft de immigratie dit cijfer al tot 98 teruggebracht. Een Afrikaan uit Kameroen, die daar boven het gemiddelde landelijke IQ van 64 ligt en mag studeren, zit nog niet eens op het IQ-niveau van een Duitse VMBO-leerling uit de onderbouw. Volgens Ulfkotte erkennen we echter steeds vaker diploma´s uit landen met een gemiddeld laag IQ en zorgen constant voor een daling van het niveau en de kwaliteit. Zoals we bij Ulfkotte te weten komen, mogen mensen met een IQ van minder dan 70 in de VS vanwege zwakzinnigheid niet worden terechtgesteld. Wij Europeanen hebben de afgelopen jaren echter een welkomstcultuur voor zulke zwakzinnigen ontwikkeld. In verbinding met de geïmporteerde waardesystemen en de actuele en de actuele economische crisis is dat de weg naar een niet meer af te wenden catastrofe.

Wanneer men het gemiddelde IQ van een bevolking bijvoorbeeld door intelligente immigratie met 10 punten kan verhogen, dan betekent dat uiteindelijk een duurzame stijging van het BNP met 20% ( en wel zonder ook maar een cent te investeren!). Landen zoals Duitsland en Oostenrijk nemen de omgekeerde weg. Ze hebben alles in het werk gesteld om het gemiddelde IQ en daarmee ook de welvaart van de autochtone bevolking steeds verder te laten dalen.

Zoals we in het nieuwe boek van Ulfkotte lezen, kan democratie alleen in landen met een hoog land-IQ duurzaam bestaan. Ook bestaat er een rechtstreeks verband tussen het land-IQ van bevolkingsgroepen en hun welvaart. In het Duitstalige gebied daalt het land-IQ echter dramatisch door migratie. Zowel onze democratie als onze welvaart zijn daarom slechts een historische tussenpauze van de geschiedenis van het Duitstalige gebied. Onze levensstandaard zal tegen de achtergrond van de zware economische crisis en het gebrek aan werkenden, die we hebben vervangen door prestatiezwakke migranten met een gemiddeld veeleer laag IQ, iedere maan dalen, totdat we in de buurt gekomen zijn van de landen van herkomst van onze immigranten. Dan kunnen we waarheidsgetrouw en politiek correct zeggen: we zijn allemaal gelijk.

Wie dit boek niet heeft gelezen, kan bij de belangrijkste onderwerpen van de toekomst niet gefundeerd meepraten. Thilo Sarrazin zal dit boek waarschijnlijk in één keer uitlezen en bijna niet meer bijkomen van verbazing. Per slot van rekening worden er bladzijde na bladzijde feiten opgesomd, die men zo gegarandeerd nog nergens heeft gelezen. De vele bewijsbare feiten uit dit boek zijn een nachtmerrie voor politici en “Gutmenschen?. Velen van hen zullen het vermoedelijk niet eens lezen, want dat vereist een bovengemiddeld IQ.

Bron:

https://info.kopp-verlag.de/hintergruende/deutschland/christine-ruetlisberger/albtraum-zuwanderung-was-thilo-sarrazin-vor-einem-jahr-verschwiegen-hat.html

Auteur: Christine Rütlisberger

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)