| Author |
?Topic? |
? |
|
Abrahamof
Professioneel Forumlid
   
Niue
1665 Posts
|
|
|
Wouter
Ere Forumlid
    
Andorra
3619 Posts
|
Posted?-?24 Sep 2007?:? 18:03:25 ? ? ?
|
| kunnen ze meteen die clown uit Iran te grazen nemen, die zit nu toch in New York |
|
|
|
Abrahamof
Professioneel Forumlid
   
Niue
1665 Posts
|
Posted?-?24 Sep 2007?:? 18:05:09 ? ? ?
|
| Clowns grijnzen toch zo leuk onder alle omstandigheden? Hij mekkert er nog net niet bij. |
|
|
|
Joop Klepzeiker
Ere Forumlid
    
4550 Posts
|
Posted?-?24 Sep 2007?:? 18:59:55 ? ? ?
|
| Misschien is er wel een idioot die hem afknalt in New York, hoeven we het politieke bekende spel niet meer te spelen! |
Een jemig de pemig production!
Nooit meer fascisme, niet vanuit een ideologie en niet vanuit een religie!
|
|
|
|
DutchAddicted
Professioneel Forumlid
   
Netherlands
1017 Posts
|
Posted?-?24 Sep 2007?:? 21:02:26 ? ? ?
|
Bush: laat Ahmadinejad spreken
De Amerikaanse President George Bush vindt dat de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad zijn toespraken moet kunnen geven. Amerika zou immers het land van vrije meningsuiting zijn. Bush zegt wel bang te zijn dat Ahmadinejad zijn bezoek aan de V.S. gebruikt om propaganda te verspreiden.
De Iraanse president had het vandaag, tijdens zijn eerste dag in Amerika, prima naar zijn zin. Tijdens een eerste toespraak voor de Internationale Media Groep in New York, zei hij te hopen dat de wereld een toekomst vol liefde, vrede en veiligheid tegemoet gaat.
Verder wees hij op het belang van persvrijheid. Toen de gespreksleider hem vroeg waarom Iran daar dan niet aan meewerkt, vroeg Ahmadinejad hem zijn bronnen beter te checken. Ook vroeg hij de aanwezigen beter onderzoek te doen naar de Holocaust, omdat volgens de president bewezen moet worden dat die ooit heeft plaatsgevonden.
|
|
|
|
DutchAddicted
Professioneel Forumlid
   
Netherlands
1017 Posts
|
Posted?-?25 Sep 2007?:? 05:27:40 ? ? ?
|
Ahmadinejad in het hol van de leeuw
NEW YORK - De Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad bezoekt het hoofdkwartier van de Verenigde Naties in New York en neust wat rond in de 'Big Apple'. Dit heeft tot groot ongenoegen in de Amerikaanse stad geleid.
Maandag openden kranten zoals de Daily News met koppen als 'Iraanse krankzinnige onder ons'. De journalisten bij deze krant steken niet onder stoelen of banken dat ze het een schandaal vinden dat deze 'holocaust ontkennende tiran' het woord mag voeren op de Columbia Universiteit in de stad.
Maandag sprak Ahmadinejad in een videoverbinding met journalisten van de Nationale Persclub in Washington. Hij herhaalde daarbij dat hij de joodse staat niet erkent. Israël is gebaseerd op bezetting, vindt de Iraanse leider.
Dat valt onder meer in New York niet goed. Daar woont met twee miljoen mensen de grootste joodse gemeenschap buiten Israël. Talrijke bewoners hebben tegen Ahmadinejads bezoek geprotesteerd. De krant New York Post noemt hem 'het terroristenhulpje' of 'de tierende gek Ahmadinejad'.
Lokale volksvertegenwoordigers zouden al overwegen de universiteit te straffen door financiële steun te verminderen, meldde The New York Sun die hem mild omschrijft als 'de president van Iran'. De rector van de universiteit, Lee Bollinger, wordt fel onder vuur genomen omdat hij 'de boosaardige krankzinnige' heeft uitgenodigd.
Bollinger verweerde zich maandag door te beklemtonen dat de academische vrijheid en de vrijheid van meningsuiting in het geding zijn. Het is bovendien goed je tegenstanders niet uit de weg te gaan maar ze te leren kennen. Hij beloofde Ahmadinejad stevig aan de tand te voelen over diens omstreden visies zoals de ontkenning van de Holocaust en de ontkenning van Israëls bestaansrecht.
Op de Columbia Universiteit laakte Ahmadinejad de vele beledigingen aan zijn adres. Hij benadrukte verder dat hij nooit heeft gezegd dat er helemaal geen Holocaust zou zijn geweest, maar dat hij de schaal ervan in twijfel trekt.
Tegenstanders van Ahmadinejads spreekbeurt op de universiteit spreken de betogers toe.
Tegenstanders van Ahmadinejads spreekbeurt op de universiteit spreken de betogers toe.
Ahmadinejad beklemtoonde maandag voorts dat de geruchten over een eventuele oorlog tegen Iran over de nucleaire projecten van het land onderdeel uitmaken van vijandige propaganda. Iran heeft het volste recht nucleair onderzoek te doen en kernenergie te benutten en werkt mee met het atoomagentschap van de VN. Er is helemaal geen reden voor een oorlog tegen Iran. „Onze activiteiten zijn legaal en voor vreedzame doeleinden,? aldus Ahmadinejad tegenover in Washington verzamelde journalisten.
Hij spreekt dinsdag de Algemene Vergadering van de VN toe. De Iraanse president arriveerde zondag in New York wat The New York Daily News in vette koppen berichtte als: Het kwaad is geland (The Evil has landed). Ahamdinejad wilde aanvankelijk ook een krans leggen op Ground Zero in Manhattan maar dat aanbod werd in New York afgeslagen.
|
|
|
|
DutchAddicted
Professioneel Forumlid
   
Netherlands
1017 Posts
|
Posted?-?25 Sep 2007?:? 05:30:36 ? ? ?
|
Luisteren naar ‘Hitler van Iran’
Reportage Van onze correspondent Diederik van Hoogstraten
NEW YORK - Ahmadinejad spreekt in New York. ‘In Iran zijn geen homo’
Stephanie Riederman blijft kalm te midden van het verhitte debat om haar heen. De Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad mag van haar best spreken op Columbia University in New York, waar ze studeert. ‘Maar iedereen moet weten wie hij is.’
De hele dag wordt bij de ingang van de campus geprotesteerd tegen de uitnodiging aan ‘de Hitler van Iran’, zoals op een spandoek staat. ‘Nee, laat hem spreken’, zegt Riederman. ‘Dan kunnen we ons verzetten tegen zijn denkbeelden.’ Ze somt op: Ahmadinejad steunt terroristen, is tegen vrije meningsuiting en onderdrukt vrouwen en homoseksuelen.
Zijn ontkenning van de holocaust en het voorstel om Israël ‘van de kaart te vegen’ zijn in New York niet goed gevallen. Op dit moment telt de joodse bevolking zeker een miljoen mensen, onder wie veel overlevers van de holocaust. De banden met Israël zijn sterk, de burgemeester is joods. Dit verklaart de felheid en joodse aard van het protest. Er zijn veel Israëlische vlaggen en keppeltjes.
Paula Blank is een ‘beschaamde alumnus’. Na deze controverse zullen haar kinderen niet aan Columbia studeren. ‘Het gaat niet om vrije meningsuiting’, zegt zij. ‘Iedereen heeft dat recht. Maar een recht om te mogen spreken op Columbia bestaat niet.’
In zijn rede herhaalt Ahmadinejad dat het kernprogramma van Iran vreedzame doeleinden dient. Op de vraag of hij nog steeds uit is op de vernietiging van Israël, geeft hij niet direct antwoord. Wel meldt hij dat er in Iran ‘geen homoseksuelen’ zijn.
Ahmadinejad noemt de toespraak van zijn gastheer Lee Bollinger, de voorzitter van Columbia, ‘een belediging’. Bollinger leidde Ahmadinejad in als ‘een brute dictator’. Wel wees hij op de noodzaak om juist onwelgevallige stemmen te horen in het vrije debat.
‘Geen zeepkist voor terreur!’ klinkt het intussen op straat. |
|
|
|
ancarlo
Ere Forumlid
    
Italy
7736 Posts
|
Posted?-?25 Sep 2007?:? 07:19:54 ? ? ? ?
|
Zo, en nu maar wachten op zo'n debat in Iran tussen de Israeli en hem, tussen de Amerikanen en hem. tussen Homo's en hem en vooral tussen Vrouwen en hem, en dan uiteraard met heel veel pers!
Na maand, na jaar, na eeuw en jawel he, het kan nog niet!
ancarlo |
|
|
|
|
Abrahamof
Professioneel Forumlid
   
Niue
1665 Posts
|
Posted?-?28 Sep 2007?:? 02:47:35 ? ? ?
|
"The war with Iran has begun" ...?
Hij lijkt nu voorbij te zijn, Rusland en China hebben duidelijk "nee" gezegd en een aanvalsplan is mogelijk door zijn eigen militaire top gesaboteerd:
Minot AFB: deaths around illegal nuke flight
https://www.pim-fortuyn.nl/pfforum/topic.asp?TOPIC_ID=53501&whichpage=2
=> zie reactie 4:
"B-52 Nukes Were Headed for Iran: Airforce Refused"
En nu is er plotseling een mediacirucus richting Myanmar/Birma en bezigt Bush harde taal en bevriest assets van leidinggevenden. Even eerst wat schepen en troepen verplaatsen om het image van´'good guys' wat op te poetsen.
|
|
|
|
ancarlo
Ere Forumlid
    
Italy
7736 Posts
|
Posted?-?28 Sep 2007?:? 08:02:46 ? ? ? ?
|
quote:
Originally posted by Abrahamof
"The war with Iran has begun" ...?
Hij lijkt nu voorbij te zijn, Rusland en China hebben duidelijk "nee" gezegd en een aanvalsplan is mogelijk door zijn eigen militaire top gesaboteerd:
Minot AFB: deaths around illegal nuke flight
https://www.pim-fortuyn.nl/pfforum/topic.asp?TOPIC_ID=53501&whichpage=2
=> zie reactie 4:
"B-52 Nukes Were Headed for Iran: Airforce Refused"
En nu is er plotseling een mediacirucus richting Myanmar/Birma en bezigt Bush harde taal en bevriest assets van leidinggevenden. Even eerst wat schepen en troepen verplaatsen om het image van´'good guys' wat op te poetsen.
Hahahahaha, en toen sliep doornroosje weer rustig verder terwijl de wereld weer andere zaken zoekt om op haar hoofd te plakken hahahahaha
ancarlo
|
|
|
|
|
Knighthawk
Ere Forumlid
    
Netherlands
4405 Posts
|
Posted?-?28 Sep 2007?:? 10:09:47 ? ? ?
|
| Wat een lulkoek (alweer), de VS zou nooit tactische nukes gebruiken. Waarom ook? De wereld zou op zijn kop staan en ze hebben genoeg conventionele Tomahawks of Iran zo plat te leggen. |
---
So come on. Move it, get things going. It isn't yet too late. I'm changing things around me. So spread the word. So come on
|
|
|
|
Abrahamof
Professioneel Forumlid
   
Niue
1665 Posts
|
Posted?-?28 Sep 2007?:? 16:09:30 ? ? ?
|
quote:
Originally posted by Knighthawk
Wat een lulkoek (alweer), de VS zou nooit tactische nukes gebruiken. Waarom ook? De wereld zou op zijn kop staan en ze hebben genoeg conventionele Tomahawks of Iran zo plat te leggen.
Inderdaad lulkoek; de plannen waren nucleaire bunker busters voor de zwaarst beveiligde Iraanse bunkers (sinds Maart zijn er weer wat zwaardere bunker buster ontwikkeld, maar...). De vraag is of men dan een 2e (nucleaire) 911 (al dan niet fase-flag) nodig heeft als 'legitimatie'om die te mogen gebruiken. En het is niet zo moeilijk om te concluderen dat de USA geen geld en geen troepen heeft voor een conventionele oorlog tegen Iran die strategisch tot 10x sterker kan zijn dan Irak. Verder is een oorlog met Iran niet even simpel wat Tomahawks afvuren. Ze hebben zelf 600 raketten om terug te vuren + lange afstands raketten + minimaal en half miljoen soldaten verloren in de door de USA (be)geleide Irak-Iran oorlog van hun agent Sadam Hoessein. Een miljoen soldaten kan men in respons ook tegen de USA op de voeten brengen.
|
|
|
|
Abrahamof
Professioneel Forumlid
   
Niue
1665 Posts
|
Posted?-?28 Sep 2007?:? 16:19:54 ? ? ?
|
US plans strike to topple Iran regime - report
https://www.guardian.co.uk/iran/story/0,,1750678,00.html
"...In the New Yorker magazine, Seymour Hersh, America's best known investigative journalist, concluded that the Bush administration is even considering the use of a tactical nuclear weapon against deep Iranian bunkers, but that top generals in the Pentagon are attempting to take that option off the table...."
The Iran Plans
https://www.newyorker.com/archive/2006/04/17/060417fa_fact
En ook via andere militaire bronnen bevestigd.
Dus Doornroosje gaat maar weer lekker slapen; droomt u zacht!
Was dat niet Colijn met zijn befaamde uitspraak?
U hoeft het allemaal niet te weten, wij zorgen er wel voor.
Ten onrechte denkt men in Nederland nog steeds dat Colijn de toespraak met het bekende "Gaat u maar rustig slapen" vlak voor de Duitse inval in Nederland zou hebben uitgesproken. Dat is niet juist. Colijn was toen geen minister-president meer. In 1939 was hij opgevolgd door jonkheer D.J. de Geer (familie van de tv-presentator Ursul de Geer).
Minister-president Colijn hield de toespraak waarin deze zinsnede in voorkomt op 11 maart 1936 voor de radio. Aanleiding voor deze toespraak was destijds de zeer snel opgelopen spanning op politiek en militair gebied in Europa als gevolg van van het feit dat nazi-Duitsland het zgn. pact van Locarno (=verdragen tussen een aantal Europese landen, ook Duitsland, gesloten in oktober 1925) had opgezegd op 7 maart 1936. Daar kwam ook nog bij dat Duitsland het Rijnland ging hermilitariseren.
De, inmiddels beroemd geworden, toespraak die Colijn op 11 maart hield was bedoeld om het Nederlandse volk op de hoogte te brengen van een voorzorgsmaatregel. De toenmalige regering had in verband met deze gespannen internationale toestand, besloten dienstplichtigen van de infanterieregimenten en van het regiment wielrijders tot nader order in dienst te houden. Dezen stonden juist op het punt om met groot verlof te gaan. In de toespraak wees Colijn ook op het drukke diplomatieke verkeer tussen de grote mogendheden. En om het volk gerust te stellen voegde hij dus deze zin toe. (Met dank aan Jan Bruggink voor deze toelichting.)
De toespraak van 1936 kan ik niet laten horen. Wel een eerdere radiotoespraak. Het heeft niets met treinen te maken, maar ik heb dat fragment toevallig op een grammofoonplaatje staan. Wat zei Colijn in 1934?
|
|
|
|
Abrahamof
Professioneel Forumlid
   
Niue
1665 Posts
|
Posted?-?28 Sep 2007?:? 23:55:58 ? ? ?
|
Overigens is Myanmar/Birma opnieuw geen echte vredesmissie. Ik zag net dat er behoorlijke oliebelangen van Unocal zijn:
https://en.wikipedia.org/wiki/Unocal#Myanmar
"... Myanmar
Unocal, along with Total S.A., was charged with numerous human rights violations in the construction of the Yadana Pipeline in Myanmar, also known as Burma. Since 1988, Myanmar has been governed by a military junta. The pipeline consortium (which included Unocal) employed the Burmese military, according to the company, to protect the pipeline from insurgents and terrorists. The Burmese soldiers have been accused by villagers in the vicinity of the pipeline of torture, rape and forced labor. Unocal has condemned these actions and points out that the company does not control the Burmese military and did not hire them to police residents.
..."
|
|
|
|
KAT
Professioneel Forumlid
   
Netherlands
1634 Posts
|
Posted?-?29 Sep 2007?:? 14:48:59 ? ? ?
|
quote:
Originally posted by Abrahamof
"The war with Iran has begun" ...?
Hij lijkt nu voorbij te zijn,
Arabische media vrezen nieuwe oorlog in het Midden-Oosten
donderdag 27 september 2007
Arabische kranten vrezen een nieuwe grote oorlog in het Midden-Oosten. Dit naar aanleiding van de aanval die Israëlische vliegtuigen een paar weken geleden op Syrië hebben uitgevoerd. Een aanval met toestemming van de VS en....Frankrijk?
Een veel besproken onderwerp in de Arabische media de afgelopen twee weken is de mogelijkheid van een nieuwe oorlog in het Midden-Oosten. Het hoofdcommentaar van de pan-Arabische internationale krant Al Quds Al Arabia (in Londen uitgegeven en in de Arabische wereld en Europa verspreid) van 24 september vat de angst van velen in de Arabische wereld samen. Onder de titel Wat wordt er voor Syrië gebakken? bespreekt de krant de mogelijkheid van een oorlog tegen Syrië.
De krant legt een verband tussen de plannen voor zo’n oorlog en de provocatieve aanval die Israëlische vliegtuigen een paar weken geleden op Syrië hebben uitgevoerd. Verder verwijst de krant naar de permanente aanwezigheid van Israëlische vliegtuigen in het luchtruim boven Syrië. De krant wijst verder op de berichten onlangs verschenen in de Israëlische media. Volgens die media zouden Israëlische speciale commando eenheden in Syrië een militaire operatie uitgevoerd hebben waarbij een aantal onderdelen van een kernwapencomplex in beslag genomen zouden zijn. De onderdelen zouden uit Korea naar Syrië geïmporteerd zijn.
Iran, Hezbollah en Hamas
De krant ziet de huidige provocaties tegen Syrië als onderdeel van een plan om het land aan te vallen. De aanval zou een preventieve aanval zijn van Israël, met toestemming van en in samenwerking met de Verenigde Staten en waarschijnlijk ook Frankrijk. De aanval zal zich niet beperken tot Syrië alleen; het zal ook Hezbollah in Libanon en het islamitische verzet, met name Hamas in de Ghazastrook, treffen. Volgens Al Quds al Arabiya zal deze preventieve aanval op Syrië, Hezbollah en Hamas, die allemaal bondgenoten van Iran zijn, Iran provoceren tot het verdedigen van zijn bondgenoten. De betrokkenheid van Iran bij de geplande oorlog zal de aanval op Iran vergemakkelijken.
De nieuwe politiek van Frankrijk
Wat volgens verschillende Arabische kranten, waaronder Al Hayat en A Sharq al Aawsat, het scenario van een nieuwe oorlog in het Midden-Oosten waarschijnlijker maakt, is “de nieuwe politiek? die Frankrijk hanteert ten aanzien van Iran. De Franse minister van Buitenlandse Zaken verkondigde kort geleden dat Frankrijk een eventuele militaire aanval op Iran niet uitsluit.
Deze nieuwe Franse politiek in het Midden-Oosten is het onderwerp van twee artikelen in de internationale krant A Sharq al Aawsat van 21 september. Het eerste artikel is getiteld Frankrijk: een nieuwe buitenlandse politiek wordt gevormd en beweert dat de verandering van de politiek van Frankrijk in het Midden- Oosten een strategische verandering is en afwijkt van één van de belangrijkste principes die de Franse buitenlandse politiek de afgelopen halve eeuw domineerde: het tegenwerken van de Amerikanen.
De Fransen kijken nu meer naar hun nationale belangen kijken in plaats van het fulmineren tegen Amerika. Als gevolg van deze koerswijziging schaart Frankrijk zich samen met Amerika achter het verzet tegen het idee van Iran als een regionale macht met kernwapens.
Het andere artikel in de krant gaat uit van hetzelfde perspectief en voegt er aan toe dat de Franse president Sarkozy afrekent met de traditie van de Franse socialisten en het Gaullisme van de voormalige president Jacques Chirac. Volgens de schrijver speelt Frankrijk nu dezelfde toegeeflijke rol die Engeland tijdens Blair aannam ten aanzien van de politiek van Amerika.
Kortom de verandering in de Franse politiek, om wat voor reden dan ook, vergroot de mogelijkheid van een oorlog in het Midden-Oosten.
Bron: Wereldjournalisten
Door: Mariwan Kanie
|
stop de bezetting!

stop zionisme!
|
|
|
|
Geert Geel
Ere Forumlid
    
5780 Posts
|
Posted?-?30 Sep 2007?:? 00:52:24 ? ? ?
|
quote:
Originally posted by KAT
De krant ziet de huidige provocaties tegen Syrië als onderdeel van een plan om het land aan te vallen. De aanval zou een preventieve aanval zijn van Israël, met toestemming van en in samenwerking met de Verenigde Staten en waarschijnlijk ook Frankrijk. De aanval zal zich niet beperken tot Syrië alleen; het zal ook Hezbollah in Libanon en het islamitische verzet, met name Hamas in de Ghazastrook, treffen.
Eindelijk grote schoonmaak? Zo kan het toch ook niet verder. Al die terroristen die islam misbruiken om jou en mij het leven zuur te maken KAT, daar moet maar eens een eind aan komen.
|
Bezoek ook eens ons forum www.forza-nederland.nl is benieuwd naar uw mening.
|
|
|
|
Abrahamof
Professioneel Forumlid
   
Niue
1665 Posts
|
Posted?-?30 Sep 2007?:? 18:55:33 ? ? ?
|
Inderdaad; tegenstrijdige gegevens. Bush had wellicht bakzeil gehaald, maar er lijkt een nieuwe datum van rond 15 Oktober te zijn, samenvallend met het 'einde' van de martial law oefeing in de USA van 10-15 Oktober:
Attack on Iran Said To Be ImminentBy BENNY AVNI
Staff Reporter of the Sun
September 28, 2007
UNITED NATIONS — In a sign that U.N. Security Council-based diplomacy is losing steam, a number of sources are reporting that a military strike against Iran's nuclear facilities may be imminent. France and America also are pushing for tighter economic sanctions against Tehran, without U.N. approval.
Yesterday's edition of Le Canard Enchaîné, a French weekly known for its investigative journalism, reported details of an alleged Israeli-American plan to attack Iran's nuclear facilities. The frontpage headline read: "A report sent to the Elysée — Putin tells Tehran: They're going to bomb you!"
The Saudi foreign minister, Prince Saud al-Faisal, also expressed concerns to reporters in New York that an attack on Iran might be imminent.
Like most stories in the French paper, the article was based on unnamed sources who said that in order to reduce casualties, the attack against Iran is planned for October 15, the end of the Muslim holy month of Ramadan. Israel would bomb the first targets while America would orchestrate a second wave of strikes, the report said.
However, the French foreign minister, Bernard Kouchner, who recently spoke of preparing for war with Iran, berated reporters yesterday, telling them that he had said war is the "worst option." Instead, he is now calling for "diplomacy, diplomacy, diplomacy."
As foreign ministers representing the five permanent members of the Security Council — China, Russia, France, Britain, and America — and Germany plan to sit down Friday for a long-planned meeting to discuss ideas for addressing Iran's refusal to end uranium enrichment, Mr. Kouchner told reporters that China and Russia are likely to delay any significant decision until at least December.
"It would be very difficult to convince the Russians and the Chinese before" December, he said. A Russian diplomat told The New York Sun on Monday that Moscow would call on the council to await the conclusion of a new round of diplomacy conducted by the director of the International Atomic Energy Agency, Mohamed ElBaradei.
At a breakfast with reporters yesterday, Mr. Kouchner said he had "spent hours" with the Russian foreign minister, Sergey Lavrov, trying to convince him to approve council sanctions against Iran. Russia, Mr. Kouchner said, is attempting to regain its top world status, while "we treat them, they told me, like little adolescents."
Meanwhile, a former American ambassador to the United Nations, John Bolton, indicated yesterday that President Sarkozy of France may be a more reliable ally on Iran than Prime Minister Brown of Britain.
"It's not at all clear where Brown is at," Mr. Bolton told the Sun. "The question is, ‘Will Britain follow in the footsteps of France?'" Either way, Mr. Bolton said he did not invest too much hope in Security Council diplomacy.
Some American diplomats are saying the next phase of diplomacy with Iran may involve a separate track of sanctions that would be imposed without Security Council approval.
Mr. Kouchner said yesterday that the French government is trying to lean on companies like the oil giant Total to end ties with Iran. Between 2005 and 2006, he said, French commerce with Iran was cut in half.
But an unnamed German government official told Reuters yesterday, "Unlike the United States and the French, the German government is not ready to go outside the U.N. for sanctions." The official expressed doubts that Europe could reach a consensus on such sanctions. German companies such as Siemens, BASF, Mercedes, and Volkswagen maintain strong business ties with Iran. In 2006, such companies reportedly exported goods worth $5.7 billion to Iran, up from $5 billion in 2004. In Vienna, Mr. ElBaradei is preparing a report that is not expected to be ready before December. In a speech to the U.N. General Assembly earlier this week, President Ahmadinejad of Iran said the "nuclear issue of Iran is now closed," and he said Tehran would stop dealing with the Security Council and would negotiate only with the IAEA.
Mr. ElBaradei recently reached an agreement with Iran that allows it to report on outstanding nuclear issues over a long period of time. The Iranians, nonetheless, are "very, very, very firm that they don't want to stop enrichment," Mr. Kouchner said yesterday.
Mr. ElBaradei, who is charged with reporting on technical nuclear issues, was berated by Secretary of State Rice, who said the Tehran accords amounted to conducting private diplomacy.
Before he became U.N. ambassador, Mr. Bolton sought to mount a campaign to unseat Mr. ElBaradei. A former secretary of state, Colin Powell, "was never enthusiastic about it," Mr. Bolton said yesterday. "When Rice became secretary of state, the winds came out of the sails" of the campaign to unseat the IAEA director. "Stopping him would have required a lot of effort," Mr. Bolton said, but he added that Mr. ElBaradei's current behavior on Iran "proves that it was worthwhile."
All articles: Iran attack imminent:
https://news.google.com/news?q=iran+attack+imminent
|
|
|
|
Knighthawk
Ere Forumlid
    
Netherlands
4405 Posts
|
Posted?-?30 Sep 2007?:? 20:01:10 ? ? ?
|
| Als ze september willen halen moeten ze snel zijn anders is er alweer geen aanval gedaan zoals de goed geinformeerde bronnen meenden... |
---
So come on. Move it, get things going. It isn't yet too late. I'm changing things around me. So spread the word. So come on
|
|
|
|
zeeman
Ervaren Forumlid
  
870 Posts
|
Posted?-?30 Sep 2007?:? 21:01:44 ? ? ?
|
George Bush, zonder oorlog gaat het niet meer
Het Amerika van George W. Bush:zonder oorlog gaat het niet meer. In oorlogen wordt er kwistig met mensenlevens en met materiaal omgesprongen. Daarom zijn de meeste mensen principieel tegen oorlog gekant. De Amerikaanse President George W. Bush daarentegen schijnt er verzot op te zijn. Waarom? Vele commentatoren zoeken het antwoord op die vraag in psychologische factoren.Ik meen dat een verklaring voor de houding van de huidige Amerikaanse president elders moet worden gezocht. Het feit dat Bush dringend oorlog wil voeren heeft weinig of niets te maken met zijn psyche, maar heel veel met het Amerikaanse economische systeem.
In oorlogen wordt er kwistig met mensenlevens en met materiaal omgesprongen. Daarom zijn de meeste mensen principieel tegen oorlog gekant. De Amerikaanse President George W. Bush daarentegen schijnt er verzot op te zijn. Waarom? Vele commentatoren zoeken het antwoord op die vraag in psychologische factoren. Er wordt bijvoorbeeld beweerd dat Bush junior het als zijn plicht beschouwt om het werk te voltooien dat vader Bush ten tijde van de vorige Golfoorlog om de een of andere duistere reden onafgewerkt heeft gelaten. Anderen denken dat George W. - de fills à papa die in de jaren 1960 veilig thuis bleef terwijl andere jonge Amerikanen in Vietnam als kanonnenvoer dienst deden - gewoon geen benul heeft van de miserie die oorlogen teweegbrengen. Weer anderen geloven dat Bush junior op een korte en triomfantelijke oorlog rekent waarin er aan Amerikaanse zijde weinig of geen doden zullen vallen, hopend dat een dergelijk succes hem een tweede ambstermijn als president zal garanderen.
Ik meen dat een verklaring voor de houding van de huidige Amerikaanse president elders moet worden gezocht. Het feit dat Bush dringend oorlog wil voeren heeft weinig of niets te maken met zijn psyche, maar heel veel met het Amerikaanse economische systeem. Dit kapitalistische systeem is er in de allereerste plaats op gericht om superrijke Amerikanen - waartoe niet alleen de Bush-“gelddynastie? (1) behoort, maar ook de meerderheid van de presidentiële adviseurs zoals Rumsfeld, Cheney, en Rice - nog rijker te maken. Zonder warme of koude oorlogen kan dit systeem echter niet meer functioneren, d.w.z. de steeds hogere winsten verwezenlijken die de superrijke individuen en ondernemingen van Amerika als hun geboorterecht beschouwen. Daarom moeten er oorlogen gevoerd worden, en het is de Amerikaanse regering in het algemeen en de President en zijn kabinet in het bijzonder, die daarvoor moeten zorgen. George W. Bush is in de grond mogelijks een zachtzinnig en vredelievend mens, maar hij weet wat van hem wordt verwacht. Hij kan het zich niet veroorloven die verwachtingen niet in te lossen. Hij moet gewoon ten oorlog trekken.
De grote sterkte van het kapitalisme op zijn Amerikaans is tegelijk zijn grote zwakte, namelijk zijn uiterst hoge productiviteit. In de historische ontwikkeling van het internationale industriële systeem dat wij het kapitalisme noemen, hebben verschillende factoren tot een enorme verhoging van de productiviteit bijgedragen, bijvoorbeeld de mechanisering van het productieproces, een ontwikkeling die in Engeland al in de achttiende eeuw begon. In het begin van de twintigste eeuw leverden Amerikaanse industriëlen echter een cruciale bijdrage: de automatisering van het werk door middel van technieken zoals de lopende band. Een innovatie van Henry Ford, bekend geworden als het "Fordisme". De productiviteit van de grote Amerikaanse ondernemingen steeg snel en al in de jaren 1920 rolden er in de autofabrieken van Michigan dagelijks duizenden voertuigen van de assembly lines. Maar wie kon die auto’s kopen? De meeste Amerikanen waren toen niet koopkrachtig genoeg. Ook andere industriële producten overspoelden nu de markt en er ontwikkelde zich een chronische wanverhouding tussen het alsmaar groter wordende economische aanbod en de al te beperkte vraag. Zo kwam het tot de economische crisis die in Amerika als de Grote Depressie de geschiedenis is ingegaan. Het was essentieel een crisis van overproductie. De onverkochte goederen stapelden zich op, fabrieken dankten arbeiders af, en zo verminderde de koopkracht van het Amerikaanse volk nog meer, hetgeen de crisis nog verergerde.
Het is een historisch onbetwistbaar feit dat aan de Grote Depressie in Amerika slechts een einde is omgekomen gedurende en omwille van, de Tweede Wereldoorlog. (Zelfs de grootste bewonderaars van President Roosevelt geven toe dat zijn “New Deal?-strategie van de jaren 1930 weinig of geen verlichtinig heeft gebracht.) De vraag steeg spectaculair toen de oorlog, die in Europa was uitgebroken en waaraan de VS vóór 1942 niet actief deelnam, de Amerikaanse industrie toeliet om onbeperkte hoeveelheden oorlogsmateriaal te produceren. Tussen 1940 en 1945 zou de Amerikaanse staat voor dergelijk materiaal niet minder dan 185 miljard dollar uitgeven . Het aandeel van de militaire staatsuitgaven aan het brutto nationaalproduct van het land steeg tussen 1939 en 1945 van een onbeduidend 1,5% tot ongeveer 40%. Bovendien mocht de Amerikaanse industrie via het zogenaamde Lend-Lease-systeem reusachtige hoeveelheden materiaal leveren aan de Britten en zelfs aan de Sovjets. (In Duitsland produceerden de talrijke filialen van Amerika’s grote ondernemingen ondertussen ijverig allerlei oorlogstuig voor de Nazi’s, ook na Pearl Harbor, maar dat is een andere geschiedenis.) Er kwam dus een einde aan de wanverhouding tussen vraag en aanbod - het kernprobleem van de Grote Depressie - omdat de staat door middel van gargantuaanse bestellingen de economische navraag weer op dreef kreeg.
Voor de gewone Amerikanen bracht Washingtons militaire aankoopsorgie niet alleen vrijwel volledige werkgelegenheid maar ook veel hogere lonen dan ooit tevoren. Gedurende de Tweede Wereldoorlog kwam aan de wijdverbreide miserie van de Grote Depressie een einde; een groot deel van het Amerikaanse volk bereikte een ongeziene graad van welvaart. Maar de zakenlui en de grote ondernemingen profiteerden het meest van de oorlogsconjunctuur en streken waanzinnige winsten op. Tussen 1942 en 1945, schrijft de historicus Stuart D. Brandes, lagen de nettowinsten van de 2.000 grootste Amerikaanse firma’s meer dan 40% hoger dan gedurende de jaren 1936-1939. Een dergelijke "profit boom? was mogelijk, legt hij uit, omdat de staat voor miljarden dollars bestellingen plaatste voor militair materiaal, de prijzen niet controleerde en de winsten weinig of niet belastte. Daarvan profiteerde de Amerikaanse zakenwereld in het algemeen, maar vooral de elite van de ondernemingen of corporations. Minder dan zestig ondernemingen sleepten gedurende de oorlog 75% van alle lucratieve militaire en andere staatsbestellingen in de wacht. De grote corporations - Ford, General Motors, IBM, ITT enz. - ontpopten zich dus als de “mestvarkens?, schrijft Brandes, die zich te goed wisten te doen aan de stampvolle trog van de militaire staatsuitgaven. IBM bijvoorbeeld wist tussen 1940 en 1945 dank zij militaire contracten zijn jaarlijkse verkoopscijfers te verhogen van 46 tot 140 miljoen dollar.
De grote Amerikaanse ondernemingen konden nu naar hartelust hun Fordistische expertise benutten om de productie op te schroeven, maar dat volstond niet om de oorlogsbehoeften van de Amerikaanse staat te dekken. Er moest nog meer geproduceerd worden, Amerika had nieuwe fabrieken en nog efficiëntere technologie nodig. En die kwamen er. De totale waarde van alle “productieve faciliteiten? van het land zou tussen 1939 en 1945 verhogen van 40 tot 66 miljard dollar. Het was echter niet de privésector die deze taak op zich nam. Omwille van de ervaringen met overproductie in de jaren 1930 vonden Amerika’s zakenlui dergelijke investeringen te riskant; ze lieten de verantwoordelijkheid dus over aan de staat. Deze laatste subsidieerde enerzijds heel royaal de relatief weinige nieuwe investeringen van privéondernemingen en investeerde anderzijds zelf 17 miljard dollar in meer dan 2.000 projecten die met landsverdediging te maken hadden. Deze gloednieuwe fabrieken werden dan voor een appel en een ei aan privéfirma’s uitgeleend. Na de oorlog wilde Washington zich ontdoen van deze investeringen, en natuurlijk waren ‘s lands grote corporations er als de kippen bij om ze over te nemen... voor de helft, en in vele gevallen zelfs voor slechts een derde,van hun werkelijke waarde.
Hoe financierde Amerika de oorlog, hoe betaalde Washington de torenhoge rekeningen die door Ford, GM, ITT en de andere leveranciers van Big Business werden aangeboden? Het antwoord is: enerzijds door belastingen (ongeveer 45%), maar meer nog door leningen (ongeveer 55%). Door die leningen nam de staatsschuld enorm toe, van 3 miljard dollar in 1939 tot 45 miljard dollar in 1945. In theorie kon en moest die schuld goedgemaakt worden door het heffen van belastingen op de hoge winsten die gedurende de oorlog vooral verwezenlijkt werden door Amerika’s grote ondernemingen. Maar in werkelijkheid ging het anders. De Amerikaanse staat betaalde de rekeningen met zijn algemene inkomsten, d.w.z. met de opbrengst van de directe en indirecte belastingen, die door de regressieve Revenue Act van October 1942 in steeds hogere mate betaald werden door arbeiders en andere gewone Yankees in plaats van door de superrijke Amerikanen en de grote ondernemingen. “Het waren de armere leden van de Amerikaanse maatschappij?, onderstreept de historicus Sean Dennis Cashman, “die men de kosten van de oorlog deed dragen?. Maar het Amerikaanse publiek, verblind door de zon van volledige werkgelegenheid en hoge lonen, had dit niet in de gaten. De superrijken van Amerika daarentegen namen nota van de wonderbare wijze waarop de oorlog zaad in hun bakjes bracht. Terloops gezegd, het was vooral van zakenlui, bankiers, verzekeraars, en andere grote investeerders dat Washington het geld leende waarmee de oorlog werd gefinancierd. Corporate America stak ook het leeuwendeel van de interesten op zak die opgebracht werden door de aankoop van Amerika’s befaamde oorlogsobligaties, de war bonds. De superrijke Amerikanen zijn in theorie de grote kampioenen van het zogenaamde vrije ondernemerschap en ze verfoeien in principe elke vorm van staatsinmenging; ze hadden er echter niets op tegen dat de Amerikaanse staat de oorlogseconomie op die manier leidde en financierde. Want zonder deze grootscheepse, dirigistische overtreding tegen de regels van de free enterprise had hun collectieve rijkdom zich gedurende de oorlogsjaren nooit zo snel en zo spectaculair kunnen vermenigvuldigen.
Gedurende de Tweede Wereldoorlog leerden de eigenaars en zaakvoerders van de grote corporations - de superrijken van Amerika par excellence - een heel belangrijke les: gedurende een oorlog valt er met de medewerking van de staat grof geld te verdienen. Anders gezegd: het maximaliseren van winsten kan men veel gemakkelijker bereiken door het voorbereiden en het voeren van oorlogen dan door het prediken van vrede. Het loont de moeite om dit eventjes te herhalen: voor het opdrijven van de winstmarges is oorlog (veel) beter dan vrede. En niet vergeten: de staat moet zijn medewerking verlenen. Daarvan zijn de superrijken van Amerika zich ook vandaag scherp bewust. De spruit van de Amerikaanse gelddynastie, Bush junior, beseft dit intuïtief; vandaag huurt hij het Witte Huis om de belangen van de zeer kleine, maar machtige klasse van superrijken te behartigen.
In de lente van 1945 was het duidelijk dat aan die winstgevende Wereldoorlog snel een einde zou komen., en wat dan? Bij de economisten waren er heel wat Cassandra’s die de politieke en industriële leiders van Amerika een bijzonder naar scenario voorhielden. De Amerikaanse economie was gedurende de oorlog verslaafd geraakt aan de drug van militaire staatsuitgaven. Washingtons aankopen van oorlogsmateriaal, en niets anders, had de economische vraag de hoogte ingejaagd en zowel hoge winsten als algemene werkverschaffing mogelijk gemaakt. Maar die bron was gedoemd om met het einde van de vijandigheden op te drogen. Het spook van de wanverhouding tussen vraag en aanbod dreigde opnieuw op te dagen. Dit kon leiden tot een nog grotere crisis dan in de jaren 1930, want gedurende de oorlogsjaren was de industriële capaciteit van het land nog flink toegenomen. Arbeiders zouden moeten ontslagen worden precies op het ogenblik dat miljoenen veteranen naar huis zouden komen en werk zouden zoeken; en de werkloosheid tengevolge daaarvan zou het deficit van de vraag nog verergeren. Bekeken vanuit het standpunt van de Amerikaanse machtigen en rijken betekende dit vooral dat aan het Gouden Tijdperk van de gargantuaanse winsten een einde zou komen. Een dergelijke catastrofe moest dringend voorkomen worden, maar hoe?
De militaire staatsuitgaven vormden de bron van hoge winsten. Om te vermijden dat die bron plots zou opdrogen had men na de overwinning op Duitsland en Japan dringend nieuwe vijanden en nieuwe oorlogsdreigingen nodig. Gelukkig was er de Sovjetunie, gedurende de oorlog een bijzonder nuttige partner die in het meedogenloos conflict tegen de Nazi's de kastanjes uit het vuur had mogen halen, maar die omwille van zijn communistisch ideeëngoed gemakkelijk kon worden omgetoverd in de nieuwe boeman van Amerika. De meeste Amerikaanse historici geven nu toe dat de Sovjetunie in 1945 helemaal geen ernstige bedreiging vormde voor het economisch en militair veel sterkere Amerika, en dat de Sovjets ook na 1945 met Washington wilden blijven samenwerken. Immers, bij een conflict met supermacht Amerika - boordevol vertrouwen dank zij het gloednieuwe atoompistool dat ostentatief in zijn holster stak - had Moskou niets te winnen maar wel heel veel te verliezen. Het Amerika van de superrijken had echter dringend een nieuwe vijand nodig om de reusachtige uitgaven voor “landsverdediging? te rechtvaardigen en zo hun winstmarges nog te verhogen. Het is om die reden dat in 1945 de Koude Oorlog ontketend werd, niet door de Sovjets maar door het Amerikaanse “militair-industrieel? complex, zoals President Eisenhower het later zou noemen.
In dit opzicht overtrof de Koude Oorlog de stoutste verwachtingen. Er mocht steeds meer martiaal tuig geproduceerd worden, want ook de bondgenoten binnen de zogenaamde “vrije wereld? - waartoe ook heel wat dictaturen behoorden - moesten tot de tanden bewapend worden. En bovendien verlangde het Amerikaanse leger naar nieuwere en betere tanks, vliegtuigen en raketten. Zonder moeilijke vragen te stellen betaalde het Pentagon voor al die spullen grof geld. Net zoals ten tijde van de Tweede Wereldoorlog waren het vooral de grote corporations die de wapens mochten leveren. De reusachtige winsten die de Koude Oorlog voortbracht kwamen dus ten goede aan de Amerikaanse superrijken die de eigenaars en/of managers van die ondernemingen waren en dat nog steeds zijn.
Ook gedurende de Koude Oorlog financierde de Amerikaanse staat de steeds hogere militaire uitgaven vooral door middel van leningen, en zo steeg de staatsschuld tot duizelingwekkende hoogtes. In 1945 bedroeg die “slechts? 258 miljard dollar, maar in 1990 - toen de Koude Oorlog eindigde - niet minder dan 3,2 triljoen dollar! Een reusachtige verhoging was dat, ook wanneer men rekening houdt met de inflatie over dezelfde periode. Zo degradeerde de VS, het rijkste land ter wereld, tot de allergrootste schuldenaar ter wereld. (Terloops gezegd, in juli 2002 bedroeg de Amerikaanse staatsschuld 6,1 triljoen dollar.) Eigenlijk had Washington die schuld kunnen en moeten delgen door belastingen te heffen op de reusachtige winsten die geboekt werden door de ondernemingen die bij de bewapening betrokken waren, maar daarvan is nooit sprake geweest. In 1945, toen de Tweede Wereldoorlog eindigde en de Koude Oorlog begon, betaalden corporations nog 50% van alle belastingen; gedurende de Koude Oorlog kromp dit aandeel consequent, en nu bedraagt het nog slechts 1%. Dit was uiteraard mogelijk omdat de grote ondernemingen van Amerika grotendeels de politiek bepalen die door de regering in Washington gevoerd werd en wordt, ook de belastingspolitiek. Een andere belangrijke factor was het feit dat de corporations van Amerika na de Tweede Wereldoorlog multinationals werden die “overal en dus nergens thuis zijn", zoals een Amerikaanse auteur heeft gezegd i.v.m. ITT, en dus gemakkelijk kunnen ontsnappen aan het betalen van belastingen waar dan ook. In de VS, het land waar de grootste winsten verwezenlijkt worden, betaalden 37% van alle Amerikaanse multinationals - en meer dan 70% van alle buitenlandse multinationals - in 1991 geen enkele dollar belastingen, terwijl de rest minder dan 1% van hun winsten aan de fiscus afdokte!
De adembenemende hoge kosten van de Koude Oorlog werden dus niet gedragen door diegenen die van die oorlog profiteerden, maar door de Amerikaanse arbeiders en door de Amerikaanse middenklasse. Die kregen geen cent van de winsten die rijkelijk door de Koude Oorlog werden afgeworpen. Maar ze kregen wel hun deel van de enorme staatsschuld. Het zijn dus de Amerikaanse kleine man en vrouw die met hun belastingen voor die schuld moeten opdraaien. Terwijl de winsten van de bewapening geprivatiseerd werden ten bate van de superrijken, werden de kosten ervan gesocialiseerd ten nadele van alle andere Amerikanen. Gedurende de Koude Oorlog ontaardde het Amerikaanse economische systeem zodoende in een gigantische aftroggelarij, in een herverdeling op grote schaal van de rijkdom ten voordele van de superrijken en ten nadele van de arbeiders- en de middenklasse. Terwijl de superrijken schatten samenscharrelden, werd de welstand die vele Amerikanen gedurende de Tweede Wereldoorlog bereikten steeds meer ondermijnd en boerde de algemene levensstandaard langzaam maar zeker achteruit. Gedurende de Tweede Wereldoorlog was de collectieve rijkdom van Amerika in bescheiden mate herverdeeld ten voordele van de armere leden van de maatschappij; gedurende de Koude Oorlog daarentegen werden de rijke Amerikanen rijker en werden de armen armer. Toen de Koude Oorlog in 1989 ten einde liep, leden meer dan 13% van de Amerikanen - ongeveer 31 miljoen mensen - armoede. Daarentegen beschikt 1% van alle Amerikanen vandaag over 34% van de totale rijkdom van het land. In geen enkel “Westers? land is de rijkdom vandaag meer ongelijk verdeeld.
Dit uiterst klein percentage van superrijken vond die stand van zaken passend en rechmatig. “Tout va pour le mieux dans le meilleurs des mondes possibles?, konden ze zeggen, en ze hoopten ongetwijfeld dat het altijd zo kon blijven. In 1990 kwam er echter aan die wonderbaarlijke, winstgevende Koude Oorlog een einde en dat vormde een ernstig probleem. De gewone Amerikanen, die opdraaiden voor die oorlog, verwachtten namelijk een peace dividend. Zij dachten dat het geld dat de staat had uitgegeven om Koude Oorlog te voeren voortaan hen ten goede zou komen, bijvoorbeeld in de vorm van algemene ziekteverzekering en andere sociale diensten waarvan de gewone Amerikanen in tegenstelling tot de meeste Europeanen nog nooit hebben mogen genieten. Zoiets was voor de superrijken van Amerika echter totaal oninteressant, want aan de voorziening van sociale diensten valt er geen geld te verdienen, tenminste toch niet in vergelijking met de torenhoge winsten van bewapening. Zodus moest dringend vermeden worden dat er een einde kwam aan de militaire staatsuitgaven die sinds de Tweede Wereldoorlog hun steeds rijkelijkere hoorn des overvloeds van profits hadden gevormd.
Het Amerika van de superrijken was zijn nuttige Sovjetvijand kwijt en had dus dringend nieuwe vijanden en nieuwe oorlogsdreigingen nodig om een hoog peil van militaire uitgaven te kunnen rechtvaardigen. Het is in deze context dat in 1990 Saddam Hoessein als een deus ex machina ten tonele trad. Die ongelikte beer had men tot dan toe beschouwd als een dikke vriend, en men had hem tot de tanden bewapend zodat hij lekker oorlog kon voeren tegen Iran; zijn beruchte weapons of mass destruction - indien hij die nog heeft - werden hem indertijd door de Amerikanen zelf (en door bondgenoten zoals Duitsland) geleverd. Maar Washington - wanhopig op zoek naar nieuwe vijanden - erkende in hem plots een uiterst gevaarlijke “nieuwe Hitler?, tegen wie dringend oorlog moest gevoerd worden, ook al was het duidelijk dat Irak’s bezetting van Koeweit door onderhandelingen opgelost kon worden. Bagdad werd murw gebombardeerd en Saddams recruten zonder pardon in de woestijn afgeslacht. De weg naar Bagdad lag open, maar de triomfantelijke intocht van de Marines in Bagdad werd afgeblazen. Saddam Hoessein werd aan de macht gelaten zodat de bedreiging, die hij verondersteld werd te vormen, ook in de toekomst kon worden ingeroepen om Washingtons militaire aanwezigheid en geo-politieke projecten in het Midden Oosten te rechtvaardigen. Dank zij de Golfoorlog kon de oorlogsgod Mars dus de beschermheilige van de Amerikaanse economie blijven, of beter gezegd: de godfather van de Maffia die deze economie manipuleert en er tenvolle van profiteert.
De door Bush senior geïmproviseerde Golfoorlog vulde de leegte die werd gelaten door het onvoorziene einde van de Koude Oorlog en hielp vermijden dat Amerika zijn formidabele wapenuitrusting diende af te leggen. In plaats daarvan bleef de militaire begroting steil de hoogte ingaan. In 1996 bijvoorbeeld bedroeg die begroting 265 miljard dollar. Maar wanneer men ook de onofficiële en/of indirecte militaire kosten in acht neemt, zoals bijvoorbeeld de interesten die betaald worden op leningen waarmee men jaren tevoren militaire uitgaven financierde, dan bedroegen de militaire staatsuitgaven in 1996 ongeveer 494 miljard dollar, hetgeen neerkwam op 1,3 miljard dollar per dag.
Voor alle zekerheid ging Washington ook elders op zoek naar nieuwe vijanden en nieuwe bedreigingen. In de Balkan ontdekte men een andere gevaarlijke “nieuwe Hitler?, de Serbische leider Milosevic. In de jaren negentig verschaften conflicten in Joegoslavië het benodigde voorwendsel voor militaire interventies, grootscheepse bombardementen, en verdere bewapening. In Amerika zelf kon het project van een Peace Dividend zo stilzwijgend ten nadele van de gewone Amerikanen begraven worden en kon de oorlogseconomie in al zijn glorie ten voordele van de rich and powerful op volle toeren blijven voortdraaien. Het is echter geen gemakkelijke taak om dit systeem op gang te houden. Men heeft in Washington mensen nodig waarop men kan rekenen, mannen en vrouwen liefst uit de eigen rangen die onvoorwaardelijk zijn toegewijd aan de zaak van het oorlogvoeren; mensen dus, die via het instrument van de militaire staatsuitgaven willen en kunnen blijven zorgen voor de hoge winsten die de superrijken van Amerika nog kapitaalkrachtiger moeten maken. President Clinton liet in dit opzicht enigszins te wensen over en dus werd ervoor gezorgd dat in 2000 niet zijn clone Al Gore maar een ploeg van authentieke ijzerbijters aan de macht kwam, vrijwel zonder uitzondering vertegenwoordigers van het superrijke Amerika, zoals Cheney, Rumsfeld en Rice en natuurlijk George W. Bush zelf. Ook het Pentagon is in het kabinet van Bush vertegenwoordigd door de "vredelievende" Powell, in werkelijkheid een engel des doods. Rambo deed zijn intrek in het Witte Huis en nooit tevoren had het militair-industrieel complex zo vast in het zadel gezeten. De resultaten lieten niet lang op zich wachten.
Nadat Bush junior tot president “verkozen? werd, zag het er een tijdlang naar uit alsof hij China tot de nieuwe boeman van Amerika ging uitroepen. Maar een conflict met die reus leek ietwat te riskant, en overigens verdienen al te vele Amerikaanse corporations grof geld aan handel met de grote Volksrepubliek. Men had dringend behoefte aan een geloofwaardigere (en minder gevaarlijke) bedreiging indien men de militaire staatsuitgaven op het vereiste peil wilde houden, laat staan verhogen. In dit opzicht hadden Bush, Rumsfield en compagnie zich niets beters kunnen wensen dan de aanslagen van 11 september 2001 - waarvan ze overigens vrijwel zeker wisten dat die op komst waren, maar er niets tegen ondernamen. Die schitterende gelegenheid hebben ze dan ook tenvolle benut om Amerika meer dan ooit te bewapenen, lekker oorlog te voeren en zo de kassa’s van de firma’s die aan het Pentagon mogen leveren nog heerlijker te laten rinkelen. Bush verklaarde de oorlog niet aan een land maar aan het terrorisme, een abstract begrip waartegen men in werkelijkheid geen oorlog kan voeren en waartegen sowieso nooit een definitieve overwinning kan behaald worden. Dit was iets geniaals, want in de praktijk betekent de war against terrorism dat Washington het recht opeist om permanent en wereldwijd oorlog te voeren tegen wie dan. Het probleem van het einde van de Koude Oorlog is daarmee definitief opgelost. De cijfers van de Amerikaanse militaire begroting spreken boekdelen. Het totaal van 265 miljard van 1996 was reeds astronomisch, maar dank zij Bush Junior mocht het Pentagon in het jaar 2002 maar liefst 350 miljard uitgeven, en voor 2003 beloofde hij de bagatel van ongeveer 390 miljard; het is nu echter vrijwel zeker dat de kaap van 400 miljard dollar dit jaar zal overschreden worden. (Om dit te financieren moet er uiteraard bespaard worden, o.a. in de vorm van het schrappen van gratis maaltijden voor de armen van Amerika; alle baten helpt.) Geen wonder dat George W. straalt van geluk en trots, want hij heeft de stoutste verwachtingen vervuld van zijn superrijke familie en vrienden, van het corporate America dat hem in het Witte Huis heeft geparachuteerd.
11 september heeft Bush voorzien van een carte blanche om oorlog te voeren waar en tegen wie dan ook. Vorig jaar strooide hij bommen op Afghanistan, maar nu is Bin Laden uit de mode en is het plots opnieuw Saddam Hoessein die Amerika belaagt. Op de specifieke redenen waarom het Amerika van Bush op dit ogenblik met alle geweld tegen het Irak van Saddam Hoessein, en bijvoorbeeld niet tegen Noord-Korea, oorlog wil voeren, kan hier niet ingegaan worden. Maar het gaat inderdaad om olie en om de belangen van de Amerikaanse olietrusts waarmee de Bush-familie - net als Cheney trouwens en Rice, naar wie een olietanker genoemd werd - zulke nauwe banden heeft.
Het Amerika van de superrijken is verslaafd aan oorlog, zonder een regelmatige dosis oorlog gaat het niet meer. Aan die behoefte wordt op dit ogenblik voldaan met een conflict tegen Irak, een conflict dat vooral de oliebaronnen nauw aan het hart ligt. Maar is er iemand die gelooft dat het oorlogvoeren werkelijk zal ophouden wanneer Saddam van het toneel verdwijnt en Texaco, Exxon en consoorten de olieputten van Irak mogen gaan beheren? Bush heeft ons al een lijstje aangeboden van wie er straks aan de beurt komt, de “axis of evil?-landen: Iran, Syrië, Lybië, Somalië en - waarom niet? - die oude doorn in het oog van Amerika: Cuba. Welkom in de wereld van George W. Bush, welkom in het heldhaftige nieuwe tijdperk van de permanente oorlog.
Tenslotte nog dit. Men beweert soms dat al dit oorlogvoeren in de grond slecht is voor de Amerikaanse economie. Een dergelijke uitspraak is gedeeltelijk juist, maar ook gedeeltelijk onjuist. Het hangt ervan af over welke economie, over wiens economie men spreekt. Voor de economie van de Amerikaanse gewone man en vrouw is deze oorlog wel degelijk een catastrofe, want zij zullen ervoor betalen. Met hun geld, maar ook met hun bloed. Want het zijn eveneens de gewone - liefst zwarte en Hispanische -Amerikanen die het kanonnenvoer moeten leveren en die blootgesteld zullen worden aan het kankerverwekkend verarmd uranium en ander exotisch arsenaal van het Pentagon zoals dat reeds in de vorige Golfoorlog het geval was. De zonen en vriendjes van de superrijken zullen wel thuis weten te blijven naar het voorbeeld van Bush junior ten tijde van de Vietnamoorlog. Voor de economie van de Bushes, Cheneys, Rices, Rumsfelds enz…, voor de economie van de olietrusts, wapenproducenten en andere ondernemingen wier vertegenwoordigers niet alleen het kabinet van Bush maar ook de hogere rangen van het Pentagon, het Hoogste Gerechtshof, de CIA, het FBI en andere sleutelinstellingen van de Amerikaanse staat monopoliseren, voor de economie van Amerika’s superrijken die de aandelen bezitten van de olietrusts en de wapenfabrieken, is deze oorlog, en zijn oorlogen in het algemeen, echter een heerlijke zaak. Zij steken immers de winsten op zak die door oorlog(en) even zeker en overvloedig in de wereld geroepen worden als de dood en vernieling die anderen te beurt vallen; hun economie profiteert van oorlog, hun economie kan zonder oorlog niet meer. Indien morgen plots de vrede zou uitbreken, zou dat voor hun economie een catastrofe zijn. Daarom moet en zal Bush nieuwe vijanden voor Amerika blijven vinden, zijn land en de “vrije wereld? nieuwe oorlogsdreigingen blijven voorspiegelen en verder oorlog blijven voeren. Tenzij de gewone Amerikanen en de rest van de wereld erin slagen hem een halt toe te roepen...
Noot: (1) Grootvader Prescott Bush, een New Yorkse bankier, specialiseerde zich in de jaren 1930 in zakendoen met Hitler-Duitsland en lanceerde met het grof geld dat hij daar mee verdiende zijn zoon George in de olie-industrie. Later werd deze George hoofd van de CIA en nog later president.
Jacques R. Pauwels
====================
Jacques R. Pauwels is doctor in de geschiedenis en de politieke wetenschappen in Toronto (Canada). Hij ondertekende de "International Appeal against US-War / Stop United States of Agression", samen met o.a. Ramsey Clark, Michael Parenti, William Blum, Robert Weil, Michel Collon, Peter Franssen, Lucas Catherine... Hij is auteur van De mythe van de 'goede oorlog'. Amerika en de Tweede Wereldoorlog, EPO, Berchem, 2000. Ondertussen verscheen het boek in het Engels, Duits, Spaans, en binnenkort ook in het Frans en het Italiaans

|
"Doch deze mijne vijanden, die niet hebben gewild , dat ik over over hen koning zoude zijn, breng ze hier en slaat ze voor mij dood". Lucas 19:27 .
"Meent niet dat ik gekomen ben om vrede te brengen op de aarde, ;ik ben niet gekomen om vrede te brengen, maar het zwaard" ( Mattheus 10:34 )
|
Edited by - zeeman on 30 Sep 2007 21:02:40
|
|
|
|
Geert Geel
Ere Forumlid
    
5780 Posts
|
Posted?-?30 Sep 2007?:? 21:36:51 ? ? ?
|
Die rot Bush ook. Hadden we Saddam Hoessein maar terug. Dat waren nog eens goede tijden. Iedereen was zo blij en gelukkig. Of misschien moeten we Mahmoud Ahmadinejad vragen onze Grote Leider te worden. Die bouwt tenminste atoombommen voor vredelievende doeleinden, als je de site van Marijnissen mag geloven. Nietwaar zeeman? Islam = vrede. Het tijdloze bewijs daarvan kun je overal vinden.
https://www.memritv.org/clip/en/1398.htm |
Bezoek ook eens ons forum www.forza-nederland.nl is benieuwd naar uw mening.
|
|
|
|
ancarlo
Ere Forumlid
    
Italy
7736 Posts
|
Posted?-?01 Oct 2007?:? 07:13:28 ? ? ? ?
|
quote:
Originally posted by Geert Geel
quote:
Originally posted by KAT
De krant ziet de huidige provocaties tegen Syrië als onderdeel van een plan om het land aan te vallen. De aanval zou een preventieve aanval zijn van Israël, met toestemming van en in samenwerking met de Verenigde Staten en waarschijnlijk ook Frankrijk. De aanval zal zich niet beperken tot Syrië alleen; het zal ook Hezbollah in Libanon en het islamitische verzet, met name Hamas in de Ghazastrook, treffen.
Eindelijk grote schoonmaak? Zo kan het toch ook niet verder. Al die terroristen die islam misbruiken om jou en mij het leven zuur te maken KAT, daar moet maar eens een eind aan komen.
Precies Geert, de Islam is gekaapt door dit soort mensen vinden heel veel moslims, en dit zijn dus geen toonvoorbeelden van de werkelijke islam die liefdevol, verdraagzaam en tolerant is ook volgens al deze moslims dus is het maar goed ook dat er schoon schip zal worden gemaakt zodat alle echte moslims en anderen in vrede kunnen leven, wat zou dat toch mooi zijn voor iedereen dat al deze onechte moslims /terroristen/criminelen aangepakt zullen worden!!!
ancarlo
|
|
|
|
|
Abrahamof
Professioneel Forumlid
   
Niue
1665 Posts
|
Posted?-?01 Oct 2007?:? 18:38:51 ? ? ?
|
quote:
Originally posted by Knighthawk
Als ze september willen halen moeten ze snel zijn anders is er alweer geen aanval gedaan zoals de goed geinformeerde bronnen meenden...
Een plan is een plan en kan altijd veranderen. Dat lijkt ook daadwerkelijk te zijn gebeurd; Bush heeft onlangs bakzeil gehaald, zowel tegenover zijn eigen militairen die weigerden atoombommen illegaal over te vliegen, als Rusland en China en de U.N.
Een mogelijke nieuwe datum uit het eerdere stuk:
"... Like most stories in the French paper, the article was based on unnamed sources who said that in order to reduce casualties, the attack against Iran is planned for October 15, the end of the Muslim holy month of Ramadan. Israel would bomb the first targets while America would orchestrate a second wave of strikes, the report said. ..."
|
|
|
|
Abrahamof
Professioneel Forumlid
   
Niue
1665 Posts
|
Posted?-?01 Oct 2007?:? 18:57:13 ? ? ?
|
en:
"... Right-Wing New York Sun Declares: ‘Attack On Iran Said To Be Imminent’
The New York Sun, a reliable neoconservative outlet that has advocated for a Dick Cheney presidential campaign, declares today: “Attack on Iran Said To Be Imminent.? The article’s lead states:
In a sign that U.N. Security Council-based diplomacy is losing steam, a number of sources are reporting that a military strike against Iran’s nuclear facilities may be imminent. France and America also are pushing for tighter economic sanctions against Tehran, without U.N. approval.
Yesterday’s edition of Le Canard Enchaîné, a French weekly known for its investigative journalism, reported details of an alleged Israeli-American plan to attack Iran’s nuclear facilities. The frontpage headline read: “A report sent to the Elysée — Putin tells Tehran: They’re going to bomb you!? ..."
- Dus hoe betrouwbaar is Dick Cheney's lijfblad in deze?

- En hoe betrouwbaar is "Le Canard Enchaîné", dat aan onderzoeks journalistiek doet?
https://en.wikipedia.org/wiki/Le_Canard_Encha%C3%AEn%C3%A9
"... Le Canard enchaîné is a satirical newspaper published weekly in France, founded in 1915, featuring investigative journalism and leaks from sources inside the French government, the French political world and the French business world, as well as a large number of jokes and humorous cartoons. It has a circulation of 446,000.
...
The Canard is notable because of its focus on scandals in French governmental and business circles, although it does also cover other countries. Although they are now more aggressive, in the past major French newspapers were reluctant to challenge government corruption or pursue embarrassing scandals; the Canard filled that gap. The Canard publishes "insider knowledge" on politicians and "leaks" from administration officials, including information from whistle-blowers. Generally, the Canard is well informed about happenings within the world of French politics. Its revelations have sometimes brought about the resignation of cabinet ministers. Some of the information published by the Canard clearly comes from very well-placed sources, likely including ministerial aides.
...
Although it has recently improved, its international coverage was spotty. It relies mostly on leaks from French government services and reports from the other media.
The Canard also publishes satirical cartoons and jokes. The factual and jocular columns are cleanly delineated. ..."
|
|
|
| ? |
?Topic? |
? |
|
|