| Author |
 ?Topic? |
|
|
[email protected]
Ere Forumlid voor het leven
22534 Posts
|
 Posted?-?15 Jun 2007?:? 09:35:09 ? 
|
Ubung macht meister.
Dat betekent oefening baart kunst.
Vorige keer was op complotten(je zou er bijna wat van gaan denken)een hele verhandeling over dit gegeven verdwenen,daarom voor de horror liefhebbers;lees en huiver. |
"Ik mis Theo,killed in the line of duty fighting the greatest mass-murderer in history;Religion"."Al die geloven zijn het zelfde; je mag niks en als het wel mag, is het verplicht"; zei me stiefvader.PVV vs PVO
|
Klacht indienen 
|
|
|
[email protected]
Ere Forumlid voor het leven
22534 Posts
|
Posted?-?20 Jul 2007?:? 09:45:58 ?
|
Weet je wat? voor de nieuwe leden trek ik hem fkus naar boven.
Op dat men niet vergeet.
Nog steeds zitten er slinkse gasten die ons horden gasten met rudimentaire gebruiken door de strot willen drukken.
We krijgen vaker dit soort dingen als met die Somalische gozer, die van het balkon viel.De opstand na dit gebeuren is evident.Straks komen ze allemaal samen vanuit een mega moskee die op de nominatie staat om gebouwd te worden.Voor onnze prinsmarij mag schieten is het dan allemaal te laat en worden we zwaar geterroriseerd.Mijn oplossing is simpel;een enkele reis Uruzgan en laat ze het daar maar uitzoeken.
Repatrieren, die gasten. |
"Ik mis Theo,killed in the line of duty fighting the greatest mass-murderer in history;Religion"."Al die geloven zijn het zelfde; je mag niks en als het wel mag, is het verplicht"; zei me stiefvader.PVV vs PVO
|
|
Klacht indienen
|
|
|
[email protected]
Ere Forumlid voor het leven
22534 Posts
|
Posted?-?20 Jul 2007?:? 10:07:19 ?
|
Ik hoop dat het nu wel boven komt drijven.
Gelukt, ik deed wat fout. |
"Ik mis Theo,killed in the line of duty fighting the greatest mass-murderer in history;Religion"."Al die geloven zijn het zelfde; je mag niks en als het wel mag, is het verplicht"; zei me stiefvader.PVV vs PVO
|
Edited by - [email protected] on 20 Jul 2007 10:08:03
|
|
Klacht indienen
|
|
|
[email protected]
Ere Forumlid voor het leven
22534 Posts
|
Posted?-?02 Aug 2007?:? 11:06:31 ?
|
Ik denk dat het bij wijze van..... geen kwaad kan als ik deze 1 x per maand naar boven haal.
Mocht iemand er bezwaar tegen hebben, dan hoor ik het wel.
Dan haal ik hem zegmaar 1 x per kwartaal naar boven,net zo makkelijk, of eigenlijk, nog makkelijker.
Waarom stelt Geert of 1 van zijn companen hier nooit vragen over.
Ik denk niet dat dit spontaan een item bij 1 vandaag wordt, of NOVA, for that matter.
Het zou wel een keer bij 1 van die gruwelijke SBS 6 reportages kunnen komen, denken jullie niet?. |
"Ik mis Theo,killed in the line of duty fighting the greatest mass-murderer in history;Religion"."Al die geloven zijn het zelfde; je mag niks en als het wel mag, is het verplicht"; zei me stiefvader.PVV vs PVO
|
Edited by - [email protected] on 05 Mar 2008 11:27:56
|
|
Klacht indienen
|
|
|
[email protected]
Ere Forumlid voor het leven
22534 Posts
|
Posted?-?06 Aug 2007?:? 09:45:19 ?
|
Jonge, zat ik nog fkus op het forum voor de vrijheid.Die hadden een paar intressante artikelen van de Novopres met betrekking tot de oil for migration taktiek van onze magistraten.
Tot op de dag van vandaag tot aan 2013 wordt er een paar miljard uitgetrokkken om ons met de islamitsiche doctrine te verweven.
Laroes deed vanochend trouwens goed werk door de woorden van de man in Senegal te verbasteren tot het is gods wil, waar het natuurlijk Allah had moeten zijn.
Ik mis Hirir een beetje maar ter educatie kan het zelfs voor Arnold geen kwaad om daar eens langs te wippen.
Ik denk namelijk, dat jullie meer op 1 lijn zitten dan het meningsverschil doet vermoeden.
Ik roep nog maar een oude schoolleus ter herinnering;Lees, anders wordt je geleefd.
Die olie voor migratie taktiek is dieper ingebed, dan menigeen kan vermoeden. |
"Ik mis Theo,killed in the line of duty fighting the greatest mass-murderer in history;Religion"."Al die geloven zijn het zelfde; je mag niks en als het wel mag, is het verplicht"; zei me stiefvader.PVV vs PVO
|
Edited by - [email protected] on 06 Aug 2007 09:46:32
|
|
Klacht indienen
|
|
|
[email protected]
Ere Forumlid voor het leven
22534 Posts
|
Posted?-?09 Aug 2007?:? 09:50:40 ?
|
Ik dacht in ene ik denk dat een heleboel valt terug te brengen tot dit artikel.
Grappig, De Seiner met (K)lunshof opende heel slinks met de volgende tekst op de voorpagina waardoor zij zelf nergens op te pinnen zijn;Kamer:Wilders is de weg kwijt.
Dan, volgt onder de statuten het redaktie commentaar,wat die statuten met voeten treed.
Het dagblad Telegraaf geeft onpartijdig nieuws zonder gebonden te zijn aan enige staatkundige partij,kerkelijke richting of belangengemeenschap, uitsluitend in s`lands belang.Nou vraag ik je?.
Het stuk onsmakelijk van daar onder, is zeker onsmakelijk.
Nou ben ik natuurlijk met mijn naam geen referentie kader, dus ik vroeg vanochtend de sigarenman wat hij nou van die Wilders bashers vond,hij zei;"Hij zegt tenminste wat ik denk(en met hem wat 600.000 andere vinden, die structureel genegeerd worden,heb ik het niet eens over mensen die met weemoed terug denken aan het feit, dat ze Rita hadden gestemd,waarna hun stem bij een natte wind terecht is gekomen De natte Rutteruft .).
Het hoernaal met NOVA en Netwerk wisten meteen allemaal bedreigende pagina`s uit de bijbel op te diepen,als of iemand die verhalen, niet met een korreltje zout neemt(sorry Andries).
De sigarenman zei ook nog en passant, dat die gasten regenten en televisiemakers niet bij hem en mij om de hoek woonden.
Zal ik nog een mooitje geven, om te illustreren hoever het in Nederland al is gekomen, ze konden niemand voor de camera halen, die wel wilde vertellen, dat hij eigenlijk vond dat Wilders gelijk had en dat die stappen, die hij wilden nemen op korte termijn uitgevoerd, dit land veel goeds zouden brengen.Wanneer degene die, die retoriek bezigd, voor de camera komt met ze poffetjes porum en in een islamitische enclave woont, dan is ie ze leven niet zeker en omdat ie niet in de politiek zit, zal hij niet op bescherming kunnen rekeen.
Tot slot mocht een oud partijgenoot schoothondje van(K)lunshof nog het spreekwoordelijke mes in ze rug steken,ook Krista van Velzen mocht een duit in het zakje doen.
Ook twee advocaten, die waarschijnlijk hun zakken vullen met het binnen halen van moslim'vluchtelingen' kregen hun five minutes of fame,nadat ze dit land hebben opgezadeld met tientallen gasten, die tot in het graf in de socialehangmat gaan bivakeren.
Ik denk dat een opiniepeiling op dit moment over de partij van Geert niet oppertuun is voor de regenten en hun (s)linkse medestanders.
Het is allemaal oil for migration in full effect.
Misschien kan iemand op het bestaan van die blauwdruk wijzen, bij de Telegraaf; wat u zegt.Gaat ogen openen hoor.Opperd iemand het daar wel eens.
Het is een stukje geschiedenis wat zorgvuldig verborgen is gehouden,terwijl er eigenlijk opstellen over gemaakt zouden moeten worden, ik denk dat slinkse leraren deze voetnoot in de geschiedenis expres verdoezeld hebben.Mij hebben ze het nooit verteld terwijl het toen al een jaar of 10/11 aan de gang was.
Trouwens, vanochtend zei Monchool toen ik RTL nieuws zat te kijekn;"Jij vindt dit zeker wel top van Geert he?" met een sarcastische ondertoon(politek intresseert haar niet echt en haar familie is links)het enigste wat ik deed was voorlezen over de bedreiging van Ehsan Jami;"De mishandeling van de 22 jarige PvdAer was gisteren onderwerp van heftige discussie op sites voor mosilimjongeren.Hij werd onder meer een 'afvallige' genoemd, die het verdient te sterven.Moge allah zijn zicht gehoor en intellect(hij heeft dus wel intellect die jongen,wat ik er overigens niet bij zei) afnemen","Ja, hou nu maar op".
Ik plaats het maar hier want ik denk dat dit (klompot gevoelig als ik ben),allemaal met elkaar heeft te maken.
Misschien kan Geert in zijn nieuws brief mensen attenderen op oil for migration en dat daarom de islam zo wordt geaccomdeerd.Hij gooide nu denk ik iets te hard de knuppel in het Hoederhok zonder waarschuwing en zonder de mededeling dat hij de vos, die zich in ook weldegelijk in het hok schui houdt wilde raken.Trouwens, wil je die vos raken,zal je ook af en toe per ongeluk een hoen raken het is niet anders,want wil je een omelet maken zul je een eitje moeten breken.
Veel spelfouten en koeterwaals,maar ervan uit gaande dat een goed verstaander aan een halfwoord genoeg heeft, verblijf ik.
Wat klinkt dat deftig, he? |
"Ik mis Theo,killed in the line of duty fighting the greatest mass-murderer in history;Religion"."Al die geloven zijn het zelfde; je mag niks en als het wel mag, is het verplicht"; zei me stiefvader.PVV vs PVO
|
|
Klacht indienen
|
|
|
[email protected]
Ere Forumlid voor het leven
22534 Posts
|
Posted?-?09 Aug 2007?:? 09:55:08 ?
|
Ohja, geen dame van halal in beeld die verklaarde dat alles wat in de koran staat waar is.
Waarna er even wat geweldadige souratjes werden geciteerd.
Geen recitatie van soeratjes waar in ongelovige en Christeen en joden werden gebashed, verklaard werd dat anders en ongelovigen nog minder zijn als varkens,waarna de dame nog een keer werd gevraagd of dat haar mening was over het vrede betekenende geloof van ome Mo.
Ook nog even navraag doen over de leeftijd van Aisha en in hoeverre Theo er werkelijk naast zat met beschrijving van de perversiteit van de profeet. |
"Ik mis Theo,killed in the line of duty fighting the greatest mass-murderer in history;Religion"."Al die geloven zijn het zelfde; je mag niks en als het wel mag, is het verplicht"; zei me stiefvader.PVV vs PVO
|
Edited by - [email protected] on 09 Aug 2007 14:52:56
|
|
Klacht indienen
|
|
|
HermanX
Voorheen bekend als .....
Cayman Islands
12395 Posts
|
Posted?-?09 Aug 2007?:? 10:46:02 ?
|
quote:
Originally posted by [email protected]
Ik denk dat het bij wijze van..... geen kwaad kan als ik deze 1 x per maand naar boven hhaal.
Mocht iemand er bezwaar tegen hebben, dan hoor ik het wel.
Dan haal ik hem zegmaar 1 x per kwartaal naar boven,net zo makkelijk, of eigenlijk nog makkelijker.
Waarom stelt Geert of 1 van zijn companen nooit vragen over.
Ik denk niet dat dit spontaan een item bij 1 vandaag wordt, of NOVA for that m,atter.
Het zou wel een keer bij 1 van die gruwelijke SBS 6 reportages kunnen komen, denken jullie niet.
1x/maand is te lang, 1x/week is ook goed... 
|
|
Klacht indienen
|
|
|
[email protected]
Ere Forumlid voor het leven
22534 Posts
|
Posted?-?09 Aug 2007?:? 11:36:41 ?
|
Gossymikke,wat kan ik een hoop spelfouten maken in een paar regels, he?Was het een kattebelletje, voor me abominabele spelling,Tjeerd?.
Nee, waarom ik nog fkus lang wip is, omdat ik eigenlijk aan Lucas Havertong wil vragen, of hij die Oil for Migration niet door Geert aan de kaak kan laten stellen.
Ik heb tenslote, wel op hem gestemd(Trouwens, had Rita niet een heleboel stemmen getrokken, zat Lucas nu op het Binnenhof,zag laatst een clochard op het Centraal station, die vertelde mij, dat ie aan de drank was gegaan, nadat was gebleken, dat ze stem op Rita een stem voor de natte wind Rutte was gebleken,ik heb hem naar therapie gestuurd,hoor,maar hij heeft nog een lange weg te gaan, en het is maar de vraag of ie ooit nog de oude wordt,maar dit geheel ter zijde natuurlijk).
He, Lucas, laat Geert de mensen is inlichten(via de nieuws brief, of een open brief aan de Telegraaf,want die (k)lunshof doet of ie der niks vanaf weet, terwijl hij ook bij de Bilderberg zit,die toevallig dit jaar in Turkije plaats vind) en aanmoedigen om te gaan speuren naar oil for migration of olie voor migratie gekoppeld aan de naam Hemelrijk dan gaan ze zeker wat vinden en verder zoeken,dan verspreid dit gegeven zich als een olie vlek.
Met een beetje mazzel, moeten van Agt en Pronk ook nog op het matje komen.
Kijken hoe de Publike en Commerciele zenders dit gegeven dan gaan proberen te verduistermanen, nou dan gaan ze Whoodini moeten proberen te reanimeren, want anders gaat het niet lukken. |
"Ik mis Theo,killed in the line of duty fighting the greatest mass-murderer in history;Religion"."Al die geloven zijn het zelfde; je mag niks en als het wel mag, is het verplicht"; zei me stiefvader.PVV vs PVO
|
|
Klacht indienen
|
|
|
[email protected]
Ere Forumlid voor het leven
22534 Posts
|
Posted?-?09 Aug 2007?:? 11:42:00 ?
|
Lees net dat er een nieuwe site is over dit onderwerp; https://eurabia.punt.nl.
Ik denk, dit wil ik niemand onthouden.Een sootemet; niet vergeten. |
"Ik mis Theo,killed in the line of duty fighting the greatest mass-murderer in history;Religion"."Al die geloven zijn het zelfde; je mag niks en als het wel mag, is het verplicht"; zei me stiefvader.PVV vs PVO
|
|
Klacht indienen
|
|
|
[email protected]
Ere Forumlid voor het leven
22534 Posts
|
Posted?-?09 Aug 2007?:? 13:07:31 ?
|
Eigenlijk, houden de media zich wel keihard aan dat verbod om de islam negatief te belichten, he?.
Want elke krant en nieuwszender bericht over het feit dat ze Wilders een halve gare vinden en dat het verbod echt van de gekke is.
Hoe anders denkt Jan met de Pet en Mien met de Muts in de straat daarover. |
"Ik mis Theo,killed in the line of duty fighting the greatest mass-murderer in history;Religion"."Al die geloven zijn het zelfde; je mag niks en als het wel mag, is het verplicht"; zei me stiefvader.PVV vs PVO
|
|
Klacht indienen
|
|
|
hirihiri123
Ere Forumlid
Netherlands
8512 Posts
|
|
|
[email protected]
Ere Forumlid voor het leven
22534 Posts
|
Posted?-?09 Aug 2007?:? 14:58:04 ?
|
Je weet, ik ben groen als gras, kort van memoire en meer van dat soort dingen.
Had ik het maar eerder geweten,maarja je kan niet alles hebben,of het kan wel,maar ik heb het niet
Nouja, zo als me stiefvader altijd placht te zeggen;"Beter laat dan nooit".
Trouwens, bij deze digibeet werkt die site als een tierelier. |
"Ik mis Theo,killed in the line of duty fighting the greatest mass-murderer in history;Religion"."Al die geloven zijn het zelfde; je mag niks en als het wel mag, is het verplicht"; zei me stiefvader.PVV vs PVO
|
Edited by - [email protected] on 09 Aug 2007 14:59:51
|
|
Klacht indienen
|
|
|
hirihiri123
Ere Forumlid
Netherlands
8512 Posts
|
|
|
hirihiri123
Ere Forumlid
Netherlands
8512 Posts
|
|
|
[email protected]
Ere Forumlid voor het leven
22534 Posts
|
Posted?-?09 Aug 2007?:? 16:31:28 ?
|
Nou, lekker dan,bij mij werkt ie gewoon hoor, Hiri.
Ik zal je naar mijn best mogelijke digibete vermogen proberen te helpen.
Haal de stekker uit je computer, en probeer het opnieuw.Herhaal deze handeling, bij geen resultaat,bij nog geen resultaat;herhaal de vorige handeling.
Ik vergeet helemaal te zeggen dat nadat je de stekker er hebt uitgehaald,je hem er wel weer moet insteken,succes!. |
"Ik mis Theo,killed in the line of duty fighting the greatest mass-murderer in history;Religion"."Al die geloven zijn het zelfde; je mag niks en als het wel mag, is het verplicht"; zei me stiefvader.PVV vs PVO
|
Edited by - [email protected] on 09 Aug 2007 16:32:48
|
|
Klacht indienen
|
|
|
hirihiri123
Ere Forumlid
Netherlands
8512 Posts
|
|
|
[email protected]
Ere Forumlid voor het leven
22534 Posts
|
Posted?-?14 Aug 2007?:? 11:30:59 ?
|
He,bedacht ik me in ene,kan er iemand bij de Telegraaf wat u zegt niet even een linkie(krijg het pc jargon al aardig onder de knie) maken naar hier of Eurabia.
Ik denk dat het aardig wat mensen gaat wakker schudden daar,helemaal als mensen het er snel proberen af te halen, want dan krijgen ze het dubbel zo hard terug. |
"Ik mis Theo,killed in the line of duty fighting the greatest mass-murderer in history;Religion"."Al die geloven zijn het zelfde; je mag niks en als het wel mag, is het verplicht"; zei me stiefvader.PVV vs PVO
|
Edited by - [email protected] on 21 Aug 2007 12:35:49
|
|
Klacht indienen
|
|
|
hirihiri123
Ere Forumlid
Netherlands
8512 Posts
|
|
|
Geert Geel
Topper ................
17144 Posts
|
Posted?-?21 Aug 2007?:? 14:05:23 ?
|
quote:
Originally posted by [email protected]
Ik dacht in ene ik denk dat een heleboel valt terug te brengen tot dit artikel.
Grappig, De Seiner met (K)lunshof opende heel slinks met de volgende tekst op de voorpagina waardoor zij zelf nergens op te pinnen zijn;Kamer:Wilders is de weg kwijt.
Dan, volgt onder de statuten het redaktie commentaar,wat die statuten met voeten treed.
Het dagblad Telegraaf geeft onpartijdig nieuws zonder gebonden te zijn aan enige staatkundige partij,kerkelijke richting of belangengemeenschap, uitsluitend in s`lands belang.
Lunshof behoort tot een clubje VVD-ers die elkaar via de herenliefde hebben gevonden. In Den Haag luidt het dat Felix Rhodius (ex-chef Kabinet van de Koningin) een meer dan vriendschappelijke relatie onderhield (onderhoudt?) met Kees Lunshof. Toen Beatrix liet weten niet gediend te zijn van die ordinaire Fortuyn (Bea is PvdA-er), vroeg Felix vriend Lunshof om een anti-Fortuyn campagne te beginnen . Enfin, wie de Telegraaf een beetje leest, weet dat Lunshof (en dus de Telegraaf) niets meer of minder is dan een VVD-roeptoeter, en hij de linkse lijn volgt van Rutte / Dijkstal. Vandaar ook de aversie tegen Wilders. Alles behalve neutraal dus.
|
|
Klacht indienen
|
|
|
[email protected]
Ere Forumlid voor het leven
22534 Posts
|
Posted?-?21 Aug 2007?:? 16:22:55 ?
|
Maar, er mag dus niet bij 'Wat u zegt' over Olie voor immigratie gesproken worden?.
Toch schokkend, die vorm van censuur.
Misschien is het in s`lands belang, om de massa onwetend te houden. |
"Ik mis Theo,killed in the line of duty fighting the greatest mass-murderer in history;Religion"."Al die geloven zijn het zelfde; je mag niks en als het wel mag, is het verplicht"; zei me stiefvader.PVV vs PVO
|
Edited by - [email protected] on 23 Aug 2007 15:18:38
|
|
Klacht indienen
|
|
|
[email protected]
Ere Forumlid voor het leven
22534 Posts
|
Posted?-?23 Aug 2007?:? 15:35:57 ?
|
He, wat ik me afvroeg, is er naast Burger en Hiri nog een vermetele geweest die heeft geprobeerd iets over Oil for immagration bij de Telegraaf 'wat u zegt' te plaatsen?.
Arnold, jij weet nog wel eens wat, kan de Telegraaf dit zomaar doen?, als ze in de statuten hebben staan, dat ze s`lands belang dienen of zou het in s`lands belang zijn, om het volk onwetend te houden?. |
"Ik mis Theo,killed in the line of duty fighting the greatest mass-murderer in history;Religion"."Al die geloven zijn het zelfde; je mag niks en als het wel mag, is het verplicht"; zei me stiefvader.PVV vs PVO
|
Edited by - [email protected] on 27 Aug 2007 15:55:41
|
|
Klacht indienen
|
|
|
Burger
Blanda
8358 Posts
|
|
|
[email protected]
Ere Forumlid voor het leven
22534 Posts
|
Posted?-?28 Aug 2007?:? 12:11:20 ?
|
Is het misschien wat om die mensen van Geenstijl wat te laten doen met dit onderwerp?.
Feitelijk is dit namelijk geen stijl.
Ik denk dat vele van de internet generatie dit nog niet weten, of zouden ze zich bij geen stijl hier ook niet aan willen branden.
Voorlopig, wordt er bij 'Wat u zegt' niets geplaatst betreffende dit onderwerp.
Ik heb (s)links en recht wat mensen gevraagd om hier wat mee te doen, maar ze worden stelselmatig genegeerd. |
"Ik mis Theo,killed in the line of duty fighting the greatest mass-murderer in history;Religion"."Al die geloven zijn het zelfde; je mag niks en als het wel mag, is het verplicht"; zei me stiefvader.PVV vs PVO
|
Edited by - [email protected] on 12 Aug 2008 09:41:02
|
|
Klacht indienen
|
|
|
[email protected]
Ere Forumlid voor het leven
22534 Posts
|
Posted?-?28 Aug 2007?:? 12:12:08 ?
|
Is het misschien wat om die mensen van Geenstijl wat te laten doen met dit onderwerp?.
Feitelijk is dit namelijk geen stijl.
Ik denk dat vele van de internet generartie dit nog niet weten, of zouden ze zich bij geen stijl hier ook niet aan willen branden.
Voorlopig, wordt er bij 'Wat u zegt' niets geplaatst betreffende dit onderwerp.
Ik heb (s)links en recht wat mensen gevraagd om hier wat mee te doen, maar ze worden stelselmatig genegeerd. |
"Ik mis Theo,killed in the line of duty fighting the greatest mass-murderer in history;Religion"."Al die geloven zijn het zelfde; je mag niks en als het wel mag, is het verplicht"; zei me stiefvader.PVV vs PVO
|
|
Klacht indienen
|
|
|
Nulstein
Ervaren én productief Forumlid
Netherlands
2016 Posts
|
Posted?-?28 Aug 2007?:? 12:20:23 ?
|
Weet iemand waar de inhoud van de "resolutie van straatsburg" te lezen is?
Ik bedoel het origineel, ik neem aan dat dat ergens opgetekend staat. |
In de islam telt men drie stadia: de Dar-Al-Suhl, de nog niet veroverde gebieden. De Dar-Al-Harb, dat is het stadium van de verovering. En de Dar-Al-Islam, het moment waarop de niet-gelovigen onderworpen zijn. In Egypte verschijnt elk jaar een islamitisch woordenboek. In de editie van dit jaar zijn Frankrijk, België en het Verenigd Koninkrijk aangeduid als gebieden die in het stadium van de Dar-Al-Harb zijn.
Mischien een goed idee om dat een agenda punt te maken tijdens de eerstvolgende NAVO vergadering.
|
|
Klacht indienen
|
|
|
[email protected]
Ere Forumlid voor het leven
22534 Posts
|
Posted?-?28 Aug 2007?:? 12:41:00 ?
|
Ik weet het niet zeker,maar op de 1 pagina van dit topic heeft Joop een hele lading info er over neer gekwakt.
het lijkt wel op het origineel en anders is er daar zeker een aanknoppingpunt;Tel it to you`re friends there`s a sell out going on!. |
"Ik mis Theo,killed in the line of duty fighting the greatest mass-murderer in history;Religion"."Al die geloven zijn het zelfde; je mag niks en als het wel mag, is het verplicht"; zei me stiefvader.PVV vs PVO
|
|
Klacht indienen
|
|
|
hirihiri123
Ere Forumlid
Netherlands
8512 Posts
|
|
|
hirihiri123
Ere Forumlid
Netherlands
8512 Posts
|
Posted?-?28 Aug 2007?:? 13:32:25 ?
|
TUSSEN DROOM EN DAAD
PARLEMENT EN EUROPESE INTEGRATIE, 1948-19501
J.W.L. Brouwer
De geschiedenis van de Nederlandse politiek ten aanzien van de Europese samenwerking en integratie wordt in de regel geschreven zonder gebruikmaking van de Handelingen. De volksvertegenwoordiging speelde hoegenaamd geen rol bij de totstandkoming van dat beleid in de naoorlogse periode.2 De
vraag waarom die invloed zo gering was, staat centraal in dit opstel. Deze studie beperkt zich tot de jaren 1948-1950 die werden gekenmerkt door het ambitieuze idee van de stichting van een 'algemene federatie'. Hiervan moest de Raad van Europa het uitgangspunt vormen. De gedachten hierover vonden brede ondersteuning in de Staten-Generaal.
Studies naar de Nederlandse parlementaire discussie over Europese samenwerking en integratie in de jaren 1948-1950 signaleerden grote verschillen tussen de 'federalistische' opvattingen van een meerderheid der kamerfracties enerzijds en de bijzonder terughoudende opstelling van de minister van Buitenlandse Zaken, D.U. Stikker, anderzijds.3 De historicus A.F. Manning constateerde terecht dat dergelijke studies zich beperkten tot 'een inventarisatie van standpunten', terwijl deze 'niet of nauwelijks op sterkte en bruikbaarheid' werden getoetst.4 Niet verklaard wordt waarom de Kamer ogenschijnlijk gedwongen werd haar ideeëngoed op te geven en Stikker toch kamerbrede steun kreeg voor zijn kennelijk teleurstellende beleid. Bij nader inzien blijkt die tegenstelling niet zo groot te zijn geweest. In de Kamer bestond geen eensgezindheid over het doel van de Europese eenheidsbeweging, ja, ondanks alle retoriek waren de verschillende ideeën hierover zelfs niet bijzonder duidelijk. Hieronder probeer ik aan te tonen dat het ontbreken van concrete gedachten een belangrijke verklaring is voor de geringe greep van de
1 Een deel van dit opstel is gebaseerd op vooronderzoek van mevrouw drs. A.M.E. Loven-van Esser. 2 A.G. Harryvan, 'De historiografie van de Europese integratie, 1945-1948' in: W.A.F. Camphuis en C.G.J. Wildeboer Schut ed., Europese eenwording in historisch perspectief.
Factoren van integratie en desintegratie (Zaltbommel 1991) p. 37. Het uitgebreide notenapparaat van R.T. Griffiths ed., The Netherlands and the integration of Europe 19451957 (Amsterdam 1990), bijvoorbeeld, verwijst slechts tweemaal naar de Handelingen en dan betreft het nog twee nota's inzake de deviezenpositie.
3 B v . J . B . D i k e n S . S i n g e l s m a , ' A R P , C H U , K V P , D ' 6 6 , P v d A e n V V D e n d e E u r o p e s e samenwerking en eenwording, 1945-1980', Nieuw Europa 7 (1981) p. 17-31; A. van Heerikhuizen, 'Een Nederlandse federalist: M. van der Goes van Naters' in: J. Leerssen e.a. ed., Tussen wetenschap en werkelijkheid (Amsterdam 1989) p. 55-62 en A.M.E. Lovenvan Esser, 'Tegen wil en dank? De houding van regering en Staten-Generaal tegenover de oprichting van de Raad van Europa in 1949' in: Politieke Opstellen 6 (1986) p. 61-71.
4 A.F. Manning, 'De buitenlandse politiek en internationale positie' in: P. Luykx en N. Bootsma ed., De laatste tijd. Geschiedschrijving over Nederland in de 20e eeuw (Utrecht 1987) p. 284.
Tussen droom en daad
volksvertegenwoordiging op het Nederlands Europabeleid: Stikker kreeg alle ruimte zijn beleid zelfstandig te bepalen.
Parlement en buitenlandse politiek
Juist in de onderhavige periode was de volksvertegenwoordiging druk doende haar bevoegdheden op het terrein van de buitenlandse politiek te vergroten. De discussie hierover was zonder twijfel het centrale thema in de parlementaire bemoeienis met het buitenlands beleid tijdens het ministerschap van Stikker (1948-1952). Er was sprake van een grootscheepse aanval op het oncontroleerbare monopolie van de regering en met name van de minister van Buitenlandse Zaken. De achtergrond van deze strijd was dat de parlementaire regels en gewoontes daterend uit de tijd van de neutraliteitspolitiek, na 1945 niet meer functioneerden. Het standpunt dat de minister alleen verantwoordelijk was voor de buitenlandse aangelegenheden en dat de Kamer daar slechts naderhand een oordeel over kon uitspreken, was volgens de parlementariërs achterhaald. Het buitenlands beleid was door de in snel tempo toenemende internationale besluitvorming van dermate groot belang voor Nederland geworden, dat het parlement daar eerder en beter in gekend moest worden. De kamerbrede druk zou in 1948-1950 tot belangrijke resultaten leiden. De volksvertegenwoordiging werd in toenemende mate betrokken bij het buitenlands beleid. Vooral het contact tussen de minister en de vaste kamercommissie voor Buitenlandse Zaken werd geintensiveerd. Al met al veranderde de politieke cultuur rond de buitenlandse politiek aanzienlijk. In 1952 concludeerde het Tweede-Kamerlid P.J.S. Serrarens (KVP) dat 'in een sfeer van vertrouwen en beiderzijds begrip' veel was verbeterd.5
Toch leidde de toenemende parlementaire bemoeienis niet tot een grotere invloed op het beleid. Een deel van de verklaring daarvoor lag besloten in de onoplosbaarheid van het probleem van de verhouding tussen regering en parlement op dat terrein: het is niet duidelijk waar constitutioneel de grens ligt tussen enerzijds een zo groot mogelijke medezeggenschap van het parlement en anderzijds een zo efficiënt mogelijk optreden van de regering in de internationale samenleving en de daarvoor vereiste bewegingsvrijheid.6 Uit de
debatten over de bevoegdheden van het parlement bleek keer op keer dat de overgrote meerderheid der kamerleden aanvaardde dat de minister 'manoeuvreerruimte' moest hebben en er voor terugschrikte 'mee te regeren'. Een andere belangrijke verklaring voor de geringe greep op het buitenlands
beleid is dat buitenlands-politieke onderwerpen uiteindelijk toch steeds minder politieke macht mobiliseren dan binnenlandse aangelegenheden. Ook al werd nog zo vaak geconstateerd dat het buitenlands beleid de binnenlandse politiek steeds meer ging beheersen, ook al trachtten vooral PvdA en KVP zich te profileren op het terrein van de Europese integratie, het buitenlands beleid was geen politieke 'issue', in die zin dat men niet bereid was een kabinetscrisis over
5 HTK 1951-1952, p. 1889. 6 H.H.M. Sondaal, De Nederlandse verdragspraktijk (Den Haag 1986) p. 131.
J.W.L Brouwer
bijvoorbeeld het 'federalisme' te riskeren. Het Tweede-Kamerlid P. Dankert (PvdA) merkte in 1977 op dat de buitenlandse politiek verder van de burger afstaat dan andere onderwerpen. Daardoor verkeert de minister tegenover het parlement, volgens hem, 'vrijwel in een positie van onkwetsbaarheid'.7
Een derde factor vormden, tenslotte, de ideeën van de kamerleden over het buitenlands beleid. Reeds in 1918 concludeerde A.A.H. Struycken in zijn klassiek geworden opstel over het bestuur der buitenlandse betrekkingen dat ook de meest perfecte staatsrechtelijke voorzieningen de minister niet kunnen dwingen tot vertrouwelijk overleg met de Kamer. De volksvertegenwoordiging kon volgens hem alleen 'eenigen invloed' op het beleid winnen door belangstelling te tonen voor 'de concrete buitenlandsche politiek' om daarmee een gedachtenwisseling voor de minister niet alleen onvermijdelijk, maar ook aantrekkelijk te maken, 'niet door schijngevechten te leveren en moties aan te nemen tot vergroting van den invloed der Vertegenwoordiging op het buitenlandsch bestuur, welke de Regeering rustig naast zich neerlegt, maar door zich bij voortduring bezig te houden met de concrete buitenlandsche politiek, voor zover deze te harer kennis komt'.8
De schroom om 'mee te regeren' en het relatief geringe politieke belang dat aan het buitenlands beleid werd gehecht zouden een rol spelen in de discussie over Europa. Hieronder wil ik voornamelijk aandacht besteden aan de derde factor: hoe concreet waren de ideeën van de kamerleden over Europese samenwerking in de jaren 1948-1950?
Naar een verenigd Europa?
Na 1945 groeide het idee van een verenigd Europa onder een overkoepelend supranationaal gezag. Binnen zo'n federale samenwerking zouden de nationale tegenstellingen in West-Europa en met name de Duitse kwestie op duurzame wijze kunnen worden opgelost. Onder invloed van de Koude Oorlog won de gedachte van eenwording in 1947-1948 steeds meer veld. In West-Europa kwam een georganiseerde beweging tot stand die politieke partijen en regeringen trachtte te brengen tot een concrete politiek van integratie. Ook in de Nederlandse afdeling van wat vanaf oktober 1948 de Europese beweging zou heten, waren vooraanstaande politici en invloedrijke particulieren actief. Vrijwel alle politieke partijen waren erin vertegenwoordigd. Lid waren ondermeer M. van der Goes van Naters, G.J.N.M. Ruygers (PvdA), Serrarens, M.A.M. Klompé, E.G.M. Roolvink (KVP), A. Fortanier-De Wit (VVD), J.J.R. Schmal (CHU) en J. Fokkema (ARP).9
De historicus A.E. Kersten heeft gewezen op het gebrek aan terminologische precisie in de nationale en internationale discussie over de Europese integratie.
7 Parlement, politieke partijen en buitenlandse politiek. Een discussie (Baarn 1977) p. 117. 8 A.A.H. Struycken, Het bestuur der buitenlandsche betrekkingen. Een staatsrechtelijk en politiek vraagstuk (Arnhem 1918) p. 67-68. 9 M.D. Bogaarts, Parlementaire geschiedenis van Nederland na 1945, deel II, De periode van het
kabinet-Beel, 3 juli 1946 - 7 augustus 1948 Band A (Den Haag 1989) p. 384-385.
Tussen droom en daad
Het bleef tot het begin van de jaren vijftig onduidelijk wat men precies bedoelde met 'federalisme', 'integratie' en 'eenwording'.10 Vagelijk duidden deze begrippen op het ontstaan van organen met een supranationaal gezag, maar over het precieze doel en tempo van de integratie bestond geen
duidelijkheid. In het theoretisch jargon van die dagen onderscheidde men ruwweg drie richtingen. Allereerst de federalisten die Europa tot een politieke eenheid onder algemene supranationale instellingen wilden maken. Door middel van wetgeving zou (in snel tempo) een politieke unie bereikt moeten worden. De functionalisten zagen de beste kans op succes in de graduele, praktische groei van een federaal Europa: door de oprichting van gespecialiseerde supranationale lichamen (ook wel 'doelverbanden' genoemd) zou stap voor stap toegewerkt worden naar de volledige politieke integratie. In de dagelijkse politieke praktijk waren beide 'federalistische' stromingen echter niet duidelijk gescheiden. Tegenover hen stonden de intergouvernementalisten, die samenwerking tussen regeringen voorstonden op verschillende terreinen zonder supranationale instellingen.11 Deze theoretische richtingen boden geen antwoord op belangrijke vragen als welke Europese landen aan de samenwerking en integratie dienden deel te nemen of hoe de beoogde federatie zich zou verhouden tot de reeds bestaande organen voor samenwerking in Europa.
Intussen hadden op regeringsniveau de problemen rond de economische wederopbouw, alsmede de verzekering van de veiligheid impulsen gegeven tot samenwerking. In april 1948 werd de Organisatie voor Europese Economische Samenwerking (OEES) opgericht, een intergouvernementele organisatie, bestaande uit zestien lidstaten, belast met de coördinatie van de Marshallhulp. Een maand eerder hadden Frankrijk, Engeland en de Benelux-landen het verdrag van Brussel ondertekend dat leidde tot de oprichting van een defensief bondgenootschap, de Westerse Unie (WU). In de onderhandelingen die in en rond deze organisaties werden gevoerd over verdergaande samenwerking speelden federalistische idealen nauwelijks een rol. De behartiging van de verschillende nationale belangen was de voornaamste drijfveer. Daar deze belangen aanzienlijk uiteenliepen, bleek het streven naar samenwerking en integratie in West-Europa in de praktijk een zoeken naar de grootste gemene deler op verschillende terreinen (veiligheid, economie en politiek), een bijzonder gecompliceerd onderhandelingsproces waarbij het in feite ging om de vragen waarop de 'federalisten' geen antwoord formuleerden.
De moties-Van der Goes-Serrarens I en II
In maart en april 1948 leidde het debat over het verdrag van Brussel tot de eerste serieuze discussie over de Europese samenwerking in de volksverte-
10 A.E. Kersten, 'Oorsprong en inzet van de Nederlandse Europese integratiepolitiek' in: E.S.A. Bloemen ed., Het Benelux-effect. België, Nederland en Luxemburg en de Europese integratie, 1945-1957 (Amsterdam 1992) p. 1.
11 P. Gerbet, La construction de l'Europe (Parijs 1983) p. 98-99.
J.W.L Brouwer
genwoordiging. KVP en PvdA wierpen zich op als de kampioenen van de integratie. Volgens hen was omwille van economisch en politiek zelfbehoud samenwerking in regionaal verband onvermijdelijk geworden. Eensgezind concludeerden zij dat 'het federalisme' de enige oplossing was. Het verdrag van Brussel diende uitgangspunt te worden voor de oprichting van 'functionele' organen ook op andere terreinen dan de defensie. Beide regeringspartijen verwoordden hun opvattingen in een tweetal moties die later door het leven zouden gaan als de moties-Van der Goes-Serrarens I en II. In de eerste motie beklemtoonde de Kamer de noodzaak van 'een blijvende aaneensluiting van Staten' in verband met 'de veiligheid en vrijheid' van Europa en betuigde zij voorts 'instemming met het te dezen aanzien gevolgde regeringsbeleid'. Volgens de tweede motie kon de gewenste aaneensluiting gerealiseerd worden 'in verschillende doelverbanden, waarbij gezag dient te worden overgedragen aan boven-nationale organen, in het bijzonder op monetair, economisch en sociaal gebied en op dat der defensie'. Hierdoor zou 'de groei (...) tot een rechtsgemeenschap van democratische Staten in federaal verband' worden bevorderd. Tenslotte nodigde de motie de regering uit 'de spoedige opbouw van doelverbanden (...) te bevorderen'. In de ogen van de indieners zou de motie alleen dan werkelijk zin hebben als ze brede steun kreeg.12
De eerste motie werd op 19 maart 1948, uitgezonderd de communistische stemmen, unaniem aangenomen. De tweede motie, die, zoals Van der Goes opmerkte, 'veel verdere perspectieven' opende dan de eerste, ontmoette echter grote scepsis. In de eerste plaats vanwege de regering. Het Europese beleid van het kabinet-Beel was gericht op de verzekering van de veiligheid, alsmede op het economisch herstel van Europa en met name op de vrijmaking van het handels- en betalingsverkeer. De ministerraad koesterde ernstige bezwaren tegen een federalisme 'dat met allerlei papieren constructies soms terecht dreigde te komen in de sfeer der utopie en daarbij de nationale zelfstandigheid aantast op een wijze, die vooralsnog niet verantwoord kan worden geacht'. De fracties van ARP, CHU en VVD koesterden dezelfde bedenkingen. Ook zij stonden gereserveerd tegenover de overdracht van bevoegdheden ten behoeve van boven-nationale organen. Ondanks de oproep uit de KVP-fractie de motie 'niet teveel te verwateren', gingen Serrarens en Van der Goes ermee akkoord de tekst op een essentieel punt te wijzigen om zowel de beoogde 'kamerbrede' steun, als de instemming van het kabinet te krijgen. De centrale passage luidde nu 'dat deze blijvende aaneensluiting kan worden gerealiseerd in verschillende doelverbanden, waarbij voor zover mogelijk en wenselijk (cursivering van de auteur) gezag dient te worden opgedragen aan boven-nationale organen'. De motie werd op 23 april met alleen de communistische stemmen tegen, aangenomen. Serrarens stelde nog eens 'dat hierdoor de motie niet wordt verwaterd en dat het niet neerkomt op een uitstel ad calendas graecas', waarvoor G. Vonk (VVD) had gewaarschuwd. Bovendien meende hij: '(...) wij zijn er zelf bij en wij zullen, zo nodig, de Minister aan de opvatting van de Kamer herinneren.'13 De toevoeging van de gecursiveerde woorden gaf aan de
12 Bogaarts, Kabinet-Beel, Band A, p. 429-430. 13 Ibidem en HTK 1947-1948, p. 1644.
Tussen droom en daad
motie intussen een veel minder bindende betekenis, terwijl de debatten hadden aangetoond dat de opvattingen in de Kamer op dat moment nog verre van gelijkluidend waren.
Het kabinet-Drees-Van Schaik en Europa
KVP en PvdA riepen in de herfst van 1948 het nieuwe kabinet-Drees-Van Schaik op tot een federalistische politiek en met name tot het aanvaarden van de moties-Van der Goes-Serrarens 'als positieve richtlijn'. Intussen was hun constatering dat de Tweede Kamer door de aanvaarding van de moties 'de ontwikkeling van dit federalistisch beginsel en de praktijk daarvan noodzakelijk heeft geoordeeld' onjuist, gezien de bedenkingen van de overige partijen. Bij ARP, CHU en VVD bleven eind 1948 grote twijfels bestaan. Zij 'zouden niet zo positief de (...) uitwerking van de federale gedachte willen aanbevelen'. Zij vreesden dat een verdergaande samenwerking 'een uitholling van de souvereiniteitsgedachte' zou veroorzaken. De CPN verzette zich zonder meer 'tegen een beperkt West-Europees federalisme, dat het Oosten van Europa uitsluit en zich in wezen daartegen richt'.14
De reactie van de kant van de regering op het federalistisch enthousiasme van KVP en PvdA was eveneens terughoudend. Tijdens een van de eerste kabinetsbijeenkomsten vroeg J.R.H. van Schaik, minister zonder portefeuille, zich af 'of wij ons serieus moeten bezighouden met dit utopische denkbeeld'. Stikker zei er 'gereserveerd' tegenover te staan en ook Drees zag er 'niet veel practisch nut' in.15 De ministerraad voelde evenmin veel voor vergroting van
de invloed van volksvertegenwoordigers op het beleid. Deze sceptische houding zou zich de maanden daarop niet wijzigen. Stikker zette het Europese beleid van het kabinet-Beel voort, gericht op economische samenwerking. Deze samenwerking zag hij het liefst tot stand komen in de intergouvernementele OEES (waarvan hij in 1950 voorzitter werd). Zijn voorkeur ging uit naar een zo groot mogelijke groep van deelnemers. In juni 1950 lanceerde hij in de OEES het 'plan van actie' dat zijn naam zou dragen, bedoeld om meer vaart te brengen in de economische samenwerking. Politieke integratie diende volgens Stikker pas in laatste instantie te worden gerealiseerd.16
De tekst van de beide moties was vaag genoeg voor Stikker om er mee te kunnen instemmen. Hij stelde dat 'het vraagstuk van het Europese federalisme' de 'volle aandacht' van de regering had en dat hijzelf graag het zijne wilde bijdragen om de samenwerking te bevorderen 'op de wijze waarop en in de mate waarin dit mogelijk zal zijn'. Hij voegde hier echter aan toe: 'Hierbij moge het vertrouwen worden uitgesproken, dat, indien er voorlopig niet iets zal ontstaan, dat men kan aanduiden als een Europese Federatie (...), het belang zal
14 HTK 1948-1949, Bijl. A, 1000-I, Rijksbegroting voor het dienstjaar 1949, nr. 4, VV, p. 4, Ibidem, 1000-III, Rijksbegroting voor het departement van Buitenlandse Zaken voor het dienstjaar 1949, nr. 10, VV, p. 3-5 en HEK 1948-1949, Bijl. A, 1000-I, VV, p. 4. 15 ARA, inv. nr. 2.02.05, Notulen MR, doosnr. 391, 23 aug. 1948. 16 Kersten, 'Oorsprong en inzet', p. 3.
J.W.L Brouwer
worden ingezien van partiële vormen van samenwerking tussen Europese landen, zoals die nu bestaan in Benelux, WU en Marshall-organisatie en zoals deze wellicht in de naaste toekomst in nog andere vormen in het leven zouden kunnen worden geroepen.'17
Ontstaan van de Raad van Europa
Ondanks de inspanningen van de Europese Beweging in de verschillende landen, waren de onderhandelingen over de Europese samenwerking toch veeleer gericht op de behartiging van nationale belangen dan op het verwezenlijken van federalistische idealen. Een uitzondering op deze regel was het initiatief van het legendarische internationale congres in mei 1948 in Den Haag voor de oprichting van een Europese Assemblée. Deze Assemblée, bestaande uit vertegenwoordigers van de nationale parlementen, zou als constituerende vergadering de economische en politieke eenwording van Europa moeten verwezenlijken. Het voorstel werd op voorspraak van Frankrijk en België overgenomen door de lidstaten van het pact van Brussel en zou in 1949 leiden tot de oprichting van de Raad van Europa, waartoe, naast de vijf WU-landen, ook toetraden Italië, Ierland, Zweden, Noorwegen en Denemarken.18
Ondanks alle scepsis meende de Nederlandse regering evenwel het FransBelgische voorstel niet te kunnen afwijzen. Het kabinet wilde de publieke opinie in eigen land niet voor het hoofd stoten, noch door een al te negatieve houding teveel afstand nemen van Frankrijk en België. Tegelijkertijd kon Nederland zich 'verschuilen' achter de felle oppositie die het Verenigd Koninkrijk vanaf het begin tegen het voorstel voerde. Londen wees de overdracht van souvereine bevoegdheden aan een Europees uitvoerend orgaan resoluut van de hand. Ook de vestiging van een onafhankelijke Assemblée, zelfs als deze slechts consultatief zou zijn, was voor Londen onaanvaardbaar. Overigens waren ook Parijs en Brussel niet van zins aan de beoogde Assemblée onmiddellijk reeds vergaande bevoegdheden te geven. Zij zagen deze meer als 'een lichaam voor overleg'. Drees meende dat daarom 'zonder bezwaar' kon worden ingestemd met het Frans-Belgische voorstel om een studiecommissie in te stellen.19 J.W. Albarda (PvdA), P.A. Kerstens (KVP) en J.A.H.J.S. Bruins Slot
(ARP) werden uitgenodigd namens Nederland zitting te nemen in de commissie. In de studiecommissie kwam men na moeizame beraadslagingen tot een compromisvoorstel dat de instemming van alle partijen zou krijgen. Dit
voorstel ging uit van de oprichting van een Raad van Europa bestaande uit twee organen. Allereerst een consultatieve Assemblée, gevormd door afgevaardigden uit de verschillende parlementen. Daarnaast zou een intergou-
17 HTK 1948-1949, p. 146-147 en 159-160. 18 Gerbet, La construction, p. 91-100. 19 ARA, inv. nr. 2.02.05, Notulen MR, doosnr. 391, 23 aug. en 25 okt. 1948. M.Th. Bitsch, 'Le rôle de la France dans la naissance du Conseil de l'Europe' in: R. Poidevin ed., Les
débuts de la construction européenne (Brussel 1985) p. 165-198.
Tussen droom en daad
vernementele raad van ministers functioneren, belast met de beoordeling van de aanbevelingen van de Assemblée. De Nederlandse regering besloot het compromis te aanvaarden. Drees concludeerde dat Nederland 'ondanks de bezwaren tegen het voorstel (...) zich
niet hiertegen kan verzetten'. Van Schaik had bedenkingen: 'De consequentie hiervan is dat de Regering niet voldoende invloed meer zal hebben op de gang van zaken.' Stikker stelde hem gerust: het Comité van Ministers zou 'het zwaartepunt' in de Raad van Europa vormen en de Assemblée kreeg slechts een consultatief karakter.20
In het voorjaar van 1949 werd het statuut van de Raad van Europa uitgewerkt. Vooral door het Britse verzet, maar met instemming van Stikker, werden de bevoegdheden van de Assemblée bijzonder gelimiteerd. Haar agenda zou beperkt zijn: om te beginnen vielen veiligheidsvraagstukken niet onder de competentie van de Raad van Europa, terwijl zij op economisch terrein niet in het vaarwater van de OEES mocht geraken. Zij diende haar conclusies in de vorm van aanbevelingen aan het Comité van Ministers voor te leggen. Alle resoluties van de Assemblée vereisten een tweederde meerderheid. In feite was het Comité van Ministers van Buitenlandse Zaken oppermachtig. Zijn bijeenkomsten waren geheim. Beslissingen dienden met algemene stemmen te worden genomen. Elk land had dus een vetorecht. Ook het Comité kon geen bindende besluiten nemen, doch slechts aanbevelingen doen aan de leden-regeringen.21 Op 5 mei werd het statuut te Londen ondertekend. De Raad van Europa zou in Straatsburg gevestigd worden.
Al met al had de berg een muis gebaard. Van het oorspronkelijke idee van een grondwetgevende vergadering die de Europese integratie zou voorbereiden was niets meer terug te vinden. Desondanks sprak de oprichting van de Raad van Europa tot de verbeelding: menigeen hoopte dat de Assemblée en het Comité van Ministers uiteindelijk toch zouden kunnen worden omgevormd tot een Europees parlement en een Europese regering.
20 ARA, inv. nr. 2.02.05, Notulen MR, doosnr. 391, 27 dec. 1948 en doosnr. 392, 25 april 1949. 21 HTK 1948-1949, Bijl. 1247, Goedkeuring van het statuut van de Raad van Europa, ondertekend te Londen op 5 mei 1949, nr. 2, statuut van de Raad van Europa, p. 10.
J.W.L Brouwer
De motie-Van der Goes van Naters-Serrarens III
De openbare behandeling van de begroting van Buitenlandse Zaken in februari 1949 vond plaats ruim een week nadat overeenstemming was bereikt over de oprichting van de Raad van Europa. Hoewel details over het statuut nog niet bekend waren, bracht het akkoord in de Tweede Kamer een soort Euroforie te weeg: de grote meerderheid putte zich uit in belijdenissen voor het Europese federalisme. Algemeen was men verheugd dat Stikkers aanvankelijke scepsis was gelogenstraft en men hoopte dat Nederland voortaan een 'positievere' koers zou varen ten aanzien van 'het federalisme'. Serrarens juichte: 'de volkeren zelf komen in beweging'. Ook CHU, VVD en ARP spraken zich nu uit voor het 'federalisme'. Schmal stelde dat 'de weg van het federalisme' de enige was om te voorkomen dat Europa een 'aanhangsel' zou worden van 'een ander werelddeel' (het 'Oosten'). Volgens H.A. Korthals (VVD) was de Europese eenheid niet alleen noodzakelijk als zelfverdediging tegen externe bedreigingen, 'maar ook als ontwikkelingsphase'. Tenslotte was ook Bruins Slot tot de overtuiging gekomen 'dat de federalisten, die een supranationaal gezag bepleitten met een echt Europees parlement, het juist zagen'. Ten aanzien van het voor de antirevolutionairen gevoelige punt van de overdracht van souvereiniteit, hoopte hij dat door middel van de federalisering vormen gevonden konden worden 'die aan de nationale eigen aard en eigen zelfstandigheid afdoende hun recht verzekeren'.22
Ook al was nog niet veel bekend over de inhoud van het statuut van de Raad van Europa, toch had men kunnen verwachten dat de woordvoerders zich reeds uitlieten over de vorm van de zo door hen gewenste instelling. Dacht men begin 1949 aan een waarlijk parlementair federaal lichaam met uitgebreide bevoegdheden? De KVP sprak over de Assemblée als 'voorbereidend politiek orgaan', terwijl de PvdA voor ogen zweefde een 'parlement, hetzij met adviserende, hetzij met een zekere wetgevende en controlerende taak'.23 De
commentaren gingen echter niet veel verder dan vage federalistische belijdenissen. Het lijkt erop dat het initiatief voor een Europese Assemblée de kamerfracties op het verkeerde been zette. De motie-Van der Goes-Serrarens II had zich slechts uitgesproken voor de opbouw van 'doelverbanden'. Destijds had Van der Goes bovendien gezegd niets te voelen voor een Westeuropees parlement. Dit zou niet de eerste en de laatste maal zijn dat de Kamer door de internationale ontwikkelingen werd 'ingehaald'. Van der Goes en Serrarens haastten zich dan ook een aanvullende, derde motie in te dienen - ditmaal met Schmal, Korthals en Bruins Slot, om de eensgezindheid te onderstrepen. Deze verklaarde dat de 'methode' met een Europese Assemblée - 'waar, op parlementair niveau, internationaal toezicht mogelijk is' - niet strijdig was met die van de 'doelverbanden'. De Kamer aanvaardde het besluit over de oprichting van de Raad van Europa 'als een belangrijk begin van de door haar wenselijk geachte ontwikkelingen.'
22 HTK 1948-1949, p. 1167. J.A.H.J.S. Bruins Slot, ...en ik was gelukkig (Baarn 1972) p. 162. 23 HTK 1948-1949, Bijl. A, 1000-I, nr. 4, VV, p. 4.
Tussen droom en daad
De motie onderging hetzelfde lot als de vorige en werd aangepast op een manier die de angel uit het voorstel haalde. Allereerst werd aan de vermelde 'doelverbanden' toegevoegd dat deze 'aan de Regeringen gesubordineerd' waren. De zinsnede over het internationaal toezicht op parlementair niveau dat de Assemblée op den duur zou moeten uitoefenen, werd vervangen door het onschuldige 'een Europese Assemblée welke in overleg met de Parlementen wordt samengesteld'. Tenslotte was er in de uiteindelijke versie geen sprake meer van een Raad van Europa als 'begin' van de door de Kamer 'gewenste ontwikkeling'. Nu sprak de motie alleen de hoop uit, dat in het in te stellen raadgevend lichaam 'de vrije meningsuiting en de vrije besluitvorming volledig tot haar recht zullen komen'. Al met al was de motie op essentiële punten gewijzigd. Het 'federalistisch' element was teruggedrongen ten koste van het intergouvernementele aspect, terwijl ook de beoogde betekenis van de Raad van Europa in vergaande mate werd teruggeschroefd.24
Het is opmerkelijk dat de Kamer zonder noemenswaardige discussie tot deze wijziging kwam. Alleen Schouten had bezwaar aangetekend tegen de oorspronkelijke tekst. Hij was er tegen dat 'de Kamer teveel actie zal gaan ontplooien bij wege van moties'. Ook al uitte Stikker nergens zijn ongenoegen over de motie, kwam de gewijzigde tekst geheel tegemoet aan zijn voorkeur voor intergouvernementele samenwerking en aan zijn streven naar minimalisering van parlementaire invloed daarop. Toch stelde Van der Goes, die de wijzigingen motiveerde, dat deze tegemoetkwamen aan 'gebleken en erkende bezwaren'. Vermoedelijk heeft men van de zijde van Buitenlandse Zaken informeel aangedrongen op verandering.25
Waarom werd de tekst van de motie zo drastisch aangepast? Een belangrijke drijfveer voor de motiewijziging was - evenals in april 1948 - geweest de behoefte aan 'kamerbrede' steun. Daarnaast zal ook de onwil om de minister allerlei 'voor te schrijven' de vijf indieners ertoe hebben gebracht de scherpe kanten van de motie af te vijlen. Een derde verklaring lijkt gelegen in de door de meeste woordvoerders uitgesproken wens dat hun (vage) federalistische idealen een voorzichtige en pragmatische uitwerking zouden krijgen. Was hier sprake van erkenning van de onoverkomelijkheid van de internationale ontwikkelingen? Naast de Benelux, de WU, de OEES en de NAVO zou de Raad van Europa wéér een nieuw lichaam worden, met wéér andere lidstaten. Daarom hielden de meeste woordvoerders, ondanks hun grote enthousiasme voor de Europese samenwerking en integratie, een slag om de arm. Schmal zei 'voor het ogenblik te willen afwachten, hoe dit alles zich concreet zal ontwikkelen'. Bruins Slot pleitte krachtig voor 'het federalisme', maar hij eiste tegelijkertijd 'dat wij ons zo dicht mogelijk houden aan wat de practijk in concreto van ons vraagt'. Reeds vóór het statuut van de Raad van Europa bekend was gemaakt, stemden Korthals en zelfs Van der Goes er expliciet mee in dat het raadgevend lichaam 'vooralsnog zeer beperkte bevoegdheden' zou
24 T.T. de Jong, Hinderpaal of springplank naar Europa's eenheid. Nederland en de Raad van Europa 1948-1950 (doctoraalscriptie Eigentijdse Geschiedenis; Groningen 1983) p. 29 en HTK 1948-1949, p. 1189.
25 HTK 1948-1949, p. 1189. Archief Ministerie van Buitenlandse Zaken, Blok I, 999.1, Raad van Europa, inv.nr. 68, notitie, 5 april 1949.
J.W.L Brouwer
hebben. Van der Goes beriep zich daarbij op 'de volle realiteitszin', waarvan de minister volgens hem had blijk gegeven.26 De tragiek van het Europese idealisme was dat de federalistische theorieen ver van de werkelijkheid stonden. Waren de kamerleden hierover dan
onvoldoende op de hoogte? Integendeel, zij leken tamelijk goed geïnformeerd. Zij putten allereerst hun kennis uit de nationale en internationale pers. Ook vond regelmatig gedetailleerd overleg plaats met de minister, bijvoorbeeld over de ontwikkelingen in de OEES. Tenslotte moeten sommige woordvoerders, dankzij hun internationale activiteiten, eerst in de Europese studiecommissie en
later in de Assemblée in Straatsburg, goed op de hoogte zijn geweest van de uiteenlopende opvattingen over richting en tempo van de Europese samenwerking. De belangrijkste verklaring voor het feit dat de kamerleden zo weinig aandacht schonken aan de gecompliceerde werkelijkheid lijkt daarom het grote optimisme. Van der Goes herinnert zich: 'Wij hadden geen geduld. Wij dachten dat Europa binnen enkele jaren één politiek geheel zou zijn.'27
Stikker stond dus zeer sceptisch tegenover dergelijk ongeduld. In de Tweede Kamer waarschuwde hij begin 1949 dat het federalisme niet mocht verworden tot 'een pseudo-religie': 'Het is verleidelijk om te veel te verwachten van een nieuwe vorm van internationale samenwerking, die nog niet op de proef is gesteld, en aldus op het Europese federalisme verwachtingen te bouwen, die, wanneer eenmaal de Europese organisatie in het leven zal zijn geroepen, niet ten volle verwezenlijkt zullen worden.'28 In de Eerste Kamer zou hij enkele
maanden later de parlementariërs, in bedekte termen, het verwijt maken dat zij te weinig oog hadden voor de werkelijkheid. Het was hem opgevallen 'dat in deze Kamer (...) betrekkelijk geringe aandacht is besteed aan de politiek-economische problemen, waarvoor de wereld en zeker wij zelf thans zijn gesteld'. Hij wees op de mogelijke gevolgen van een monetaire blokvorming van Engeland met het Gemenebest en op de consequenties van de door Frankrijk gewenste continentale economische eenheid met Italië en de Benelux, maar zonder Duitsland. 'Toch zijn deze voor de algemeen-politieke verhoudingen van de grootste betekenis.'29 Met de verandering van de tekst van de motie-Van
der Goes-Serrarens III, aangenomen op 8 februari 1949, gaf de Kamer Stikker echter alle ruimte.
26 HTK 1948-1949, p. 1114, 1167 en 1188. 27 Van Heerikhuizen, 'Van der Goes', p. 59. 28 HTK 1948-1949, p. 1186-1187. 29 HEK 1948-1949, p. 678.
Tussen droom en daad
Het statuut van de Raad van Europa
Het statuut van de Raad van Europa werd in mei 1949 als ontwerp van wet naar de Kamers gezonden. In de toelichting (ondertekend door alle ministers) verklaarde het kabinet dat het 'van de aanvang af alles in het werk gesteld (had) om medewerking te verlenen aan de totstandkoming van de Raad van Europa in een verantwoorde vorm' (cursivering van de auteur).30
Met uitzondering van de CPN accepteerden alle partijen het statuut als 'een bescheiden begin' of als 'een eerste stap tot intensieve samenwerking'. Enerzijds uitte men teleurstelling over het geringe resultaat. Bij de schriftelijke behandeling lijkt deze vooral bij PvdA en VVD groot geweest te zijn. De VVDfractie bijvoorbeeld wilde het statuut niet als een 'mijlpaal' zien: 'Van federalisme is hier nog geen sprake'. Anderzijds achtte geen van de partijen de tijd werkelijk rijp voor de totstandbrenging van een federatie en meende men dat het verstandig was geweest dat bij de vaststelling van de bevoegdheden van de Assemblée niet op de ontwikkelingen was vooruitgelopen. Met name ARP, CHU en KVP legden er de nadruk op dat moest worden gewaakt 'tegen overhaaste verwezenlijking van de federalistische idealen'.31
Tijdens de openbare behandeling zette Van der Goes de bezwaren tegen het statuut nog eens uiteen. Allereerst had hij bedenkingen tegen de geringe mate van 'staatsrechtelijke progressiviteit', dat wil zeggen: de ontwikkeling vanuit federalistische gezichtshoek werd te licht bevonden. Vooral de verdeling van de bevoegdheden tussen het Comité van Ministers en de Assemblée stelde teleur. De unanimiteitsbepaling voor het Comité moest volgens Van der Goes op den duur komen te vervallen 'omdat wij de Raad van Europa niet als een multilateraal contract, maar als een functioneel orgaan moeten zien. Hiervoor is een meerderheidsbeslissing essentieel.' Toch was de socialistische fractievoorzitter niet bang voor de formele beknottingen van de Assemblée. Hij geloofde 'geen ogenblik' dat het Comité redelijke eisen zou weigeren: 'Ik zie hier een kwestie van politieke macht.' Volgens hem bestond de mogelijkheid 'adviserende of technische commissies' in het leven te roepen die zouden kunnen uitgroeien 'tot doelorganen'.32
KVP-woordvoerster Klompé deelde een groot deel van de socialistische bezwaren. Desalniettemin kwam zij tot de conclusie 'dat het van wijs beleid getuigt, wanneer men deze nieuw te scheppen organen geen bevoegdheden geeft, die nog boven de macht van de nog zeer primitieve en wordende gemeenschap liggen. Deed men het wel, dan zou het resultaat zijn: ontevredenheid, teleurstelling en een bron van nieuwe conflicten.' Eerst moesten alle lidstaten bereid zijn souvereiniteit over te dragen, offers te brengen en 'Europees te denken'. Daarna pas zou de Assemblée kunnen groeien naar 'een controlerende bevoegdheid en tenslotte naar een wetgevende macht'. Over de wijze waarop de Assemblée zich moest ontwikkelen kon Klompé nog geen
30 HTK 1948-1949, Bijl. 1247, Goedkeuring van het Statuut van de Raad van Europa, ondertekend te Londen op 5 mei 1949, nr. 3., MvT, p. 14. 31 Ibidem, nr. 7, VV, p. 22-23. 32 HTK 1948-1949, p. 1627-1629.
J.W.L Brouwer
'scherp omlijnd antwoord' geven.33 Ook ARP, CHU en VVD benadrukten dat de beperking van het federalistische element in het statuut van realisme getuigde. Dat de Assemblée 'aan de ketting gelegd' was vond Bruins Slot niet onverstandig: men moest niet teveel anticiperen 'op een historische ontwikkeling, die nog geen werkelijkheid is geworden'. P.J. Oud (VVD) leek zich te distantiëren van het eerder geuite commentaar van zijn fractie. Hij zei weliswaar te hopen op een 'krachtig federaal Europa', maar juist daarom was hij van mening dat 'men voorzichtigheid moet betrachten'.34
Ondanks de tekortkomingen accepteerden alle partijen de beperkingen van het statuut. De woordvoerders gaven daarbij niet aan hoe nu concreet verder gegaan moest worden. Afwachten leek het devies. De meesten hadden hun hoop gevestigd op de eerste bijeenkomst van de Assemblée in augustus 1949. Stikkers conclusie was daarom terecht 'dat verschillende leden gaarne verder hadden willen gaan (...), maar toch ook weer de gevaren van dat verder gaan (...) inzagen en met de gevonden oplossing toch eigenlijk wel konden instemmen'. De minister benadrukte dat het statuut een compromis was tussen hetgeen in verschillende landen werd gewenst: 'Het resultaat van dit alles moest noodzakelijk zijn, dat thans niet meer te bereiken was.' Hij hoopte dat de Assemblée 'door een juist gebruik van haar bevoegdheden zich zo krachtig mogelijk weet te ontwikkelen'. De Raad van Europa zou zich kunnen uitspreken over het doel waarnaar alle betrokken landen moesten streven: het bereiken van meer Europese eenheid 'ook en vooral in economisch opzicht.35
De minister kon het niet laten in de Eerste Kamer aan het eind van het debat (evenals in juni aan het slot van de begrotingsdiscussie) terloops een kritische noot te plaatsen. Het had hem getroffen 'dat betrekkelijk weinig gesproken is (...) over de taak, die deze nieuwe organisatie in concreto zal hebben te vervullen'. Zo waren nauwelijks suggesties gedaan betreffende de agenda van de eerste bijeenkomst.36
Eerste zitting van de Assemblée (augustus 1949)
Ondanks het teleurstellend statuut waren de verwachtingen over de Raad van Europa hooggespannen. De met veel publiciteit omgeven eerste zitting van de Assemblée in augustus 1949, met zijn internationale kopstukken als Winston Churchill en Paul Reynaud, bracht een groot optimisme teweeg over de mogelijkheid om de nationale regeringen te dwingen tot Europese eenwording. De Nederlandse delegatie bestond uit J. van de Kieft (PvdA), Kerstens, Serrarens, Van der Goes van Naters, Bruins Slot en Schmal. Plaatsvervangend lid waren onder meer Korthals, Klompé en Ruygers.
Al snel zou blijken dat ook in de praktijk het intergouvernementele Comité de Assemblée in zijn macht had. Weliswaar slaagde de Assemblée erin te
33 Ibidem, p. 1616-1620. 34 Ibidem, p. 1621-1625. 35 HTK 1948-1949, p. 1636-1639; HEK 1948-1949, p. 762. 36 HEK 1948-1949, p. 763.
Tussen droom en daad
bewerkstelligen dat zij bijvoorbeeld zelf de agenda voor haar zittingen kon opstellen, maar het merendeel van de resoluties - onder meer gericht op de vestiging van een Europese economische unie en op de coördinatie van investeringen in de landbouw en in de basis-industrieën - zou door het Comité naar de prullenmand worden verwezen. Met name de Britse regering verzette zich tegen elke verandering van het statuut.
Parade der prominenten
Spotprent Jordaan, Het Parool, 9 aug. 1949
Een grote domper op de vreugde was ook het feit dat in de Assemblée bleek dat de meningen der delegaties over doel en tempo van de samenwerking en integratie aanzienlijk uiteenliepen. Ruw geschetst bestond er een tweedeling tussen de afgevaardigden van de continentale landen en die van Engeland en Scandinavië. De eersten zagen mogelijkheden om Europa tot een politieke eenheid te maken, hetzij via de 'pre-federale' Raad van Europa, hetzij door de oprichting van 'functionele' instellingen. De Britse en Scandinavische delegaties stonden slechts intergouvernementele samenwerking voor. Al snel werd duidelijk dat geen van de groepen over een tweederde meerderheid beschikte. De verschillende richtingen vonden elkaar in de vage formulering van het doel
J.W.L Brouwer
van de Raad van Europa: het tot stand brengen van 'une autorité politique européenne ayant des fonctions limitées, mais des pouvoirs réels'.37 Het kabinet-Drees-Van Schaik stemde in met de afwijzende houding van het Comité van Ministers. Behalve dat het nog steeds weinig heil zag in vage
juridische constructies voor een Europese federatie, was een belangrijk bezwaar dat de Raad van Europa wat ledental betrof niet 'samenviel' met de Westerse Unie, noch met de OEES.38 Stikker verwoordde deze scepsis tijdens de behandeling van zijn begroting,
eind 1949. De gedachte om in de Raad van Europa op den duur nieuwe organen op te richten om de bestaande te vervangen bekoorde de minister niet. Hij achtte het bijvoorbeeld 'niet denkbaar' dat een organisatie met een gouvernementele taak, als de OEES, ondergeschikt gemaakt zou worden aan de Raad van Europa die 'een parlementaire taak' had. Hij gaf er de voorkeur aan de bestaande gremia te versterken door hun aantal te beperken en hun werkterrein en bevoegdheden te vergroten. De minister wees erop dat de Assemblée niet was gelijk te stellen met een parlement en het Comité van Ministers niet met een 'Europees kabinet': 'Abstracte redeneringen over bepaalde mogelijkheden hebben voor ondergetekende minder betekenis dan bepaalde concrete voorstellen ter verbetering van het apparaat.' De functie van de Raad van Europa zou volgens hem voorlopig vooral 'stimulerend en richtinggevend' moeten zijn.39
Alle fracties waren teleurgesteld over de manier waarop het Comité van Ministers was omgesprongen met de aanbevelingen van de Assemblée. Korthals meende dat een slag was toegebracht aan het vertrouwen in de mogelijkheid van een Europees samengaan. Hij zag nog maar één weg: het opnemen van de bestaande Europese organisaties in de Raad van Europa 'zodat die ook wat meer te vertellen krijgt'. Ook Bruins Slot meende dat Straatsburg 'zelf een taak voor zich verzinnen' moest. Vooral Van der Goes en Serrarens waren ontevreden over Stikkers visie. Serrarens: '(...) als men gelooft dat wij in Straatsburg alleen maar behoeven te praten in de ruimte (...) dan was de Raad van Europa niet nodig geweest. (...) Waartegen de Minister in het geweer komt, is hetgeen essentieel is voor de Europese samenwerking, zoals die in de Raad van Europa is geprojecteerd.' Hij verweet Stikker de negatieve houding van het Comité van Ministers 'volledig' te dekken. Van der Goes was de opmerking over 'abstracte redeneringen' in het verkeerde keelgat geschoten. Hij zag in Straatsburg 'een evolutionerende taak, het scheppen en bevorderen van een supranationaal iets'. Het Comité van Ministers was volgens hem het embryo voor een uitvoerende macht, terwijl de Assemblée moest uitgroeien tot een parlement. De Raad van Europa was daarom 'zo ontzaglijk belangrijk (...) doordat in zijn bestaan de erkenning ligt van de noodzakelijkheid van een supranationaal politiek orgaan. (...) Dit alles is zo rationeel en reëel, dat het eigenlijk verbijsterend is dat de minister de leden, die deze ontwikkeling in de
37 Gerbet, La construction, p. 98. 38 ARA, inv. nr. 2.02.05, Notulen MR, doosnr. 394, 24 okt. 1949. 39 HTK 1949-1950, Bijl. A, 1400-III, Rijksbegroting voor het departement van Buitenlandse Zaken voor het dienstjaar 1950, nr. 17, MvA, p. 8 en 10.
Tussen droom en daad
kiem aanwezig achten "afdroogt" (...) met de opmerking over concrete voorstellen.'40 De onvrede over het lot van de Assemblée-moties en over Stikkers scepsis maakte dat de sfeer tijdens het debat weinig ontspannen was. Kenmerkend
daarvoor waren de soms felle interrupties. Toen Stikker op een gegeven moment verzoenend opmerkte dat Nederland zijn 'lijn' toch wel gevonden had, riep Bruins Slot: 'Daarvan kan Straatsburg niet leven!' Dergelijke aanvallen dwongen Stikker enigszins in de verdediging te gaan. Hij erkende in tweede instantie zelf ook 'in enkele opzichten' niet voldaan te zijn over de resultaten: 'De Kamer weet, dat ik een voorstander ben van de ontwikkeling, die in Straatsburg een reëel begin heeft gevonden, en de Kamer zal mij zeker willen geloven, wanneer ik hier bevestig, dat ik een verdere ontwikkeling van deze instituten naar beste vermogen bevorder.' Hij wees weer op het probleem dat andere landen minder ver wensten te gaan dan Nederland. Maar voor het overige gaf Stikker niet veel aan zijn critici toe.41
Ondanks de vaak scherpe toon van het debat kreeg Stikker tamelijk gemakkelijk het voordeel van de twijfel. De fracties riepen hem in feite slechts op een 'positievere' houding tegenover de Raad van Europa in te nemen. Dit werd enkele maanden later, in april 1950, bevestigd in de Eerste Kamer. Ook hier heerste algemeen teleurstelling, maar verder erkende men dat de belemmeringen groot waren en dat het onverstandig zou zijn te hard van stapel te lopen. Stikkers houding kreeg weinig kritiek. Kerstens sprak zelfs waardering uit voor de 'resoluutheid' waarmee de minister zich had uitgesproken voor de noodzaak van positieve voortgang met 'de schepping der Europese eenheid'.42 Intussen verduidelijkte Stikker in dit debat zijn standpunt
over de Raad van Europa en over de richting van de Europese integratie. Hij stelde onomwonden dat de oplossing van vraagstukken van praktische samenwerking in bestaande intergouvernementele gremia zijn voorkeur had boven vage supranationale doelen. Als voorbeeld noemde hij de onderhandelingen over een Europese Betalingsunie (EBU) (die in september 1950 succesvol zouden worden afgesloten): 'Eerst wanneer op verschillende gespecialiseerde terreinen in Europa de zo hoog nodige unificatie en multilateralisatie kunnen worden bereikt, kan worden omgezien naar verder reikende idealen.' De weg naar integratie liep volgens Stikker langs de weg van groeiende economische samenwerking.43
Waarom Stikker juist in de Senaat tot deze verduidelijking van zijn doelstellingen kwam, is niet evident. Het feit dat de minister zich eind 1950 aan de overzijde van het Binnenhof niet nogmaals zo krachtig zou uitdrukken, lijkt erop te wijzen dat hij in de 'federalistische' Tweede Kamer meer op zijn woorden moest letten. Een andere verklaring kan zijn het groeiend perspectief van reële samenwerking in West-Europa in de lente van 1950. Het gunstige verloop van de onderhandelingen over de EBU is daarvan een voorbeeld. In
40 HTK 1949-1950, p. 622-623, 653-654, 658 en 660. 41 Ibidem, p. 653-654 en 663. 42 HEK 1949-1950, p. 679. 43 Ibidem, p. 688-689.
J.W.L Brouwer
mei zou het Schumanplan gelanceerd worden. Zelf werkte de minister aan een 'plan van actie' dat in juni in de OEES werd ingediend, terwijl tegelijkertijd ook initiatieven voor samenwerking op het gebied van landbouw en vervoer in de maak waren.
Tweede zitting van de Assemblée (augustus 1950)
Al met al begon de tegenstelling tussen minister en kamermeerderheid zich scherper af te tekenen. Ook al waren de gedachten van de kamerleden bepaald niet van vaagheid ontbloot, toch stonden nu duidelijk tegenover elkaar enerzijds de wil tot federale politieke integratie in het kader van de Raad van Europa en anderzijds een pleidooi voor intergouvernementele economische, zo men wil 'functionele', samenwerking.
De lancering van het Schumanplan en de positieve reactie op dit Franse initiatief van de zijde van de Bondsrepubliek, Italië en de Beneluxlanden (alsmede de afwijzing van Engeland), confronteerde de federalisten echter weer met een nieuwe situatie. Weliswaar twijfelde niemand aan het belang van dit initiatief - het paste in de (ruim geformuleerde) doelstellingen voor de Europese integratie - maar de uitwerking ervan legde enkele prangende problemen bloot. Het ging hier om samenwerking tussen een beperkt aantal lidstaten. De Raad van Europa zou naarstig aan het werk moeten gaan om te proberen de greep op de gang van zaken te krijgen die tot dan toe had ontbroken.
In augustus 1950 kwam de Assemblée voor de tweede maal in Straatsburg bijeen. Tijdens de openingszitting uitten veel sprekers kritiek op de remmende houding van het Comité van Ministers. De opvatting dat het Comité ook vanuit de nationale parlementen onder druk gezet moest worden werd in toenemende mate onderschreven. Onder meer Serrarens riep op tot harde maatregelen: 'De enige mogelijkheid, die ons in geval van conflict overblijft, is, in onze nationale parlementen maatregelen te nemen om op schrikkelijke wijze de curve van politieke sterfte der ministers van Buitenlandse Zaken te doen stijgen.'44 Een
voorstel de delegaties te verplichten om in hun parlement de aanbevelingen van de Assemblée aanvaard te krijgen, sneuvelde echter na vooral Brits verzet. Uiteindelijk zou men overeenstemming bereiken over een gematigd hervormingsplan. Allereerst beval men een versoepeling aan van de unanimiteitsregel in het Comité van Ministers. In bepaalde gevallen zou een tweederde-meerderheid voldoende moeten zijn om besluiten aanvaard te krijgen. Ten tweede bepleitte men de mogelijkheid van een nauwer politiek samengaan van een beperkt aantal lidstaten, ook wanneer niet alle lidstaten daarmee akkoord waren. Inspiratiebron voor dit initiatief vormden de ontwikkelingen rond het Schumanplan en het groeiend vooruitzicht dat ook op andere terreinen initiatieven voor beperkte 'functionele' samenwerking en integratie ontplooid zouden worden. Getracht moest worden de 'conventies'
44 HTK 1950-1951, Bijl. 1926, Beknopt dagverhaal van de Raadgevende Vergadering van de Raad van Europa, Bijlage II, p. 5; Vgl. De Jong, Raad van Europa, p. 81.
Tussen droom en daad
die aldus zouden ontstaan te incorporeren in de Raad van Europa in 'gespecialiseerde gezagsorganen, elk met eigen competentie begiftigd'. Dit voorstel was uitgewerkt mede op initiatief van Klompé. De realisering van het Schumanplan buiten Straatsburg om zou volgens haar leiden tot 'een complete desintegratie van de Europese eenheid die nog maar zo zwak is.'45 De As-
semblée nam tenslotte een resolutie aan die opriep tot de oprichting van een Europees leger onder leiding van een Europese minister van defensie.46 Bij de Nederlandse regering ontmoetten de ambities van de Assemblée weinig sympathie. De ministerraad stelde zich unaniem op het Britse stand-
punt, namelijk dat aan het statuut van de Raad van Europa niet mocht worden getornd. Drees merkte op dat 'men zich in de Raad van Europa niet beperkt tot een adviserende functie maar men doet alsof reeds een federatieve regering bestaat'. De ministers verzetten zich tegen de wens van de Assemblée 'overal' over mee te praten; dat zij bijvoorbeeld zeggenschap opeiste over het Schumanplan, 'waaraan slechts enkele leden van de Raad van Europa medewerken', wekte verwondering. Stikker vreesde dat het voorstel voor 'gespecialiseerde gezagsorganen' tot gevolg zou hebben 'dat er eerder een grotere splitsing zal komen dan dat men tot een nauwere samenwerking geraakt.' De tegenstelling tussen de Britse en Scandinavische vertegenwoordigers en de overige leden van de Assemblée vervulde de minister met zorg 'aangezien een continentaal blok onder Franse of Duitse leiding niet wenselijk is'.47
Stikker wijkt niet
Medio oktober 1950 besprak de Tweede Kamer de resultaten van de tweede sessie van de Assemblée. Conform de officieuze wens van de Assemblée hadden de Nederlandse delegatieleden 'de politieke kern van ons werk' uitgedrukt in een resolutie die zij als de motie-Bruins Slot aan de Kamer voorlegden. Samengevat aanvaardde de motie de aanbevelingen van de Assemblée en verzocht zij de regering deze 'richtlijn te doen zijn voor haar beleid, zowel in het Comité van Ministers als op andere terreinen van Europese samenwerking'.48
Van der Goes vond het aannemen van deze motie 'verreweg het belangrijkste' dat het debat zou opleveren: 'Hiermede staat of valt de politieke waarde van wat er in Straatsburg besloten is en ooit besloten zal worden.'49 Alleen de CPN stemde tegen de motie. De andere fracties gaven hun steun aan de aanbevelingen van de Assemblée. Zij plaatsten daarbij evenwel verschillende accenten, terwijl er daarnaast over enkele zaken onduidelijkheden bleken te bestaan. Allereerst ontstond er een meningsverschil tussen de twee
45 Ibidem, p. 16.
46 HTK 1950-1951, Bijl. 1926, Bijlage III, p. 22-27. 47 ARA, inv. nr. 2.02.05, Notulen MR, doosnr. 394, 14 en 28 aug. 1950. 48 HTK 1950-1951, p. 141. 49 Ibidem, p. 139.
J.W.L Brouwer
'Straatsburgers' Van der Goes en Bruins Slot. De eerste drong aan op vergroting van de bevoegdheden van de Assemblée. Bruins Slot meende dat de tijd daarvoor nog niet rijp was. De 'federatie' was volgens hem 'nog in geen velden of wegen te bekennen'. Eerst moest 'de Hoge Autoriteit in het Europese geheel' gevestigd zijn; wat hij daarmee bedoelde, legde hij echter niet uit. De antirevolutionair erkende 'de ontzettende verwarring' die er door 'alle federale organen' bestond. 'De zaak is volkomen scheef opgezet', verzuchtte hij. Een zekere hulpeloosheid was onmiskenbaar in zijn oproep aan Stikker de Raad van Europa niet 'aan zijn lot' over te laten: 'Ga vooral Straatsburg gebruiken. (...) Straatsburg is op het ogenblik voor een belangrijk gedeelte de kampplaats voor de federalisering van Europa.' Serrarens pleitte voor grotere openheid van de beraadslagingen in het Comité van Ministers opdat enige controle daarover mogelijk zou worden. Was het werkelijk onmogelijk, zo vroeg hij zich af, dat Stikker 'desnoods achter gesloten deuren', 'iets' over de beraadslagingen kon meedelen? De belangrijkste aanbeveling was volgens Korthals die over de Europese defensie: 'Een Europese defensie moet namelijk naar mijn mening eenheid op talrijke andere gebieden met zich brengen.' Schmal daarentegen zag liever niet dat de Raad van Europa zich (in strijd met het statuut) ging bezighouden met militaire aangelegenheden. Tevens waarschuwde hij nog eens voor de gevaren van een al te groot optimisme.50
Voorts was er onduidelijkheid over de vraag hoe het Schumanplan binnen de Raad van Europa tot stand moest komen. Van der Goes en Korthals spraken van 'het encadreren van de organen van het plan-Schuman in die van de Raad van Europa'. Serrarens noemde alleen de parlementaire assemblées van de nieuwe organen die 'op een of ander wijze' met de Assemblée in Straatsburg verbonden moesten worden. Verwarrend was ook dat Bruins Slot sprak van 'de hoge federaliserende organen van Europa (...) zoals (...) de OEES, die precies even federaal zijn als de Raad van Europa (...), zij het ook aan de kant van de Regeringen'.51
Het leek erop of de kamerleden in de jaren 1948-1950 steeds gedwongen werden hun gedachten over de Europese integratie aan te passen. Weliswaar werden de doelstellingen telkens voldoende vaag geformuleerd, zodat niet direct gesproken kon worden van tegenstrijdigheid. Maar wat juist de indruk van onzekerheid wekt, is dat de nieuwe formule toch steeds werd gepresenteerd als iets definitiefs. In het debat in oktober 1950 maakte Van der Goes een soort tussenbalans op. Hij constateerde dat na anderhalf jaar de moties van hem en Serrarens gedateerd aandeden: 'Wij zouden nu niet spreken van één functioneel organisme, maar van meerdere functionele lichamen (...) gecontroleerd door Regeringen en met toezicht van Europese parlementariërs. Voorts van een integratie, zowel van de ministeriële contrôle-organen als van het parlementair toezicht op die functionele nieuwe organen, in de respectieve ministeriële en parlementaire organen van de Raad van Europa. Het is interessant, nu die stukken (...) nog eens in te zien. Dan voel ik het toch als een kolossale groei, als een veel minder in het wilde weg zoeken, als meer
50 Ibidem, p. 140, 143, 148, 149, 151, 153-154. 51 Ibidem, p. 140, 143 en 149-150.
Tussen droom en daad
concretisering, als zuiverder probleemstelling, als een uitstijgen uit wat verleden jaar een impasse leek.'52 Deze ferme taal kon de meningsverschillen en onduidelijkheden echter niet maskeren. Intussen probeerde de PvdA Stikker op de tweede dag van het debat de
wacht aan te zeggen. J. Burger (Van der Goes moest wegens verblijf buitenslands verstek laten gaan) meende dat de minister zich zou moeten neerleggen bij de motie-Bruins Slot en hij eiste dat Stikker 'het uiterste zal doen om hetgeen hier als minimum wordt aangeboden (...) met alle energie na te streven'. De bijeenkomsten van het Comité van Ministers mochten dan besloten zijn, de opstelling van Stikker moest in overeenstemming zijn met de wensen van de Kamer. Wanneer de minister het daarmee oneens zou zijn moest hij dat duidelijk kenbaar maken, opdat de Kamer daaruit dan de consequenties kon trekken.53
Stikker maakte echter korte metten met het initiatief van Burger. Hij zei absoluut geen mededelingen te kunnen doen over het geheime beraad in het Comité van Ministers. Verder kon er natuurlijk geen sprake van zijn dat hij 'volop in een mandaatsverhouding' zou komen te staan. Hij meende dat dat ook gezien de tekst niet de bedoeling van de motie geweest kon zijn. Stikker verklaarde geen bezwaar tegen de 'strekking' van de motie te hebben, ja, hij meende dat er 'in wezen overeenstemming van gedachten tussen Regering en Kamer' bestond. De minister verklaarde 'dat ik persoonlijk federalist ben' en 'dat ik de overtuiging heb, dat, indien wij de Westerse beschaving wensen te behouden, een federatief West-Europa met een executief orgaan zonder vetorecht en een controlerend lichaam nodig is'. Na deze principeverklaring kwam Stikker terzake: het ging erom 'op welke wijze, in welk tempo en in welk orgaan het gestelde doel het dichtst is te benaderen'.54
Is het de wijsheid-achteraf die aan deze en andere uitspraken van Stikker zo'n ironische klank geven? Kennelijk niet. De sfeer tijdens dit debat was soms onaangenaam. Aan de vooravond sprak bovendien Klompé Stikker aan over diens opstelling in het Comité van Ministers. De minister beriep zich op zijn constitutionele positie, waarop de KVP-woordvoerster antwoordde dat hij inderdaad de verantwoordelijkheid voor het beleid droeg, maar wel de kans liep een votum van wantrouwen van de Kamer te krijgen. 'Dat zinde hem helemaal niet', aldus Klompé, maar men vraagt zich af of Stikker onder de indruk was van het dreigement: konden de grote partijen een crisis over de Raad van Europa of het vage federalisme riskeren, terwijl zij tot dan toe Stikker in zijn voorzichtige beleid hadden gesteund?55
Burger bleef van mening dat de minister in het Comité van Ministers een houding moest innemen die in overeenstemming was met de wensen van de Kamer. Dat Stikker had verklaard het eens te zijn met de strekking van de motie was voor de socialist onvoldoende. Maar Burger had zijn hand overspeeld. De KVP was niet bereid het initiatief te ondersteunen (ondanks de
52 Ibidem, p. 139.
53 Ibidem, p. 158.
54 Ibidem, p. 181-182. 55 ARA, inv.nr. 2.21.358, Archief Klompé, map 24, Klompé aan Romme, 1 okt. 1950.
J.W.L Brouwer
dreigende taal van Serrarens in Straatsburg en Klompé's opmerking in de wandelgangen), terwijl de fracties van CHU en VVD zich expliciet distantieerden van Burgers uitleg van de motie. Ook Bruins Slot wilde de minister niet 'dwingen tot een onberaden vooruitlopen op een ontwikkeling, die wij op het ogenblik niet kunnen bijbenen'. Maar belangrijker nog was dat de eensgezindheid waarop de socialist een beroep deed, niet bestond. Tenslotte leverde de beoordeling van Stikkers Europabeleid de Kamer problemen op. Enerzijds hadden de fracties de sceptische minister slechts tot enkele positief klinkende, maar nietszeggende formuleringen kunnen bewegen over de hun zo dierbare Raad van Europa. Anderzijds konden zij niet ontkennen dat het werk van Stikker - die overigens op het Binnenhof een groot prestige genoot - in de OEES alleszins verdienstelijk was. Tijdens het debat over de begroting van 1951 toonden zij unaniem hun waardering 'voor de grote activiteit der minister op het gebied van de Europese economische integratie'.56
Groeiend realisme?
Sommige sprekers leken intussen in toenemende mate de weerbarstigheid van de internationale situatie te erkennen. 'Wanneer wordt gestreefd naar Europese eenheid, zal de weg niet van den beginne af duidelijk zijn en gebaard voor ons liggen. Er zullen constructies worden toegepast, die later weer verworpen zullen worden. Men zal op goede momenten weer gans andere wegen moeten ingaan om er te komen. Dit alles is inhaerent aan een groeiproces', aldus Korthals. Bruins Slot wees op 'het ingewikkelde probleem om al die federale organisaties in een min of meer systematisch geheel te krijgen'. Schmal vroeg aandacht voor 'de feitelijke machtsverhoudingen' in de wereld. Dat VVD, ARP en CHU, zich terughoudend opstelden was niet verrassend. Eind 1950 rezen echter ook in de gelederen van PvdA en KVP sterke twijfels of de Raad van Europa, gezien de weinig concrete resultaten, wel de juiste weg was. Volgens G.M. Nederhorst (PvdA) was de Assemblée 'met het vooruitdenken in (...) reële sfeer niet zo erg voortgeschreden'. Hij miste het 'realisme' van bijvoorbeeld de plannen-Schuman en -Stikker. Roolvink constateerde dat de werkzaamheden van de Assemblée aantoonden dat de weg van de 'algemene federatie (...) op het ogenblik niet is te begaan. (...) Er blijft dan over de tweede weg, de weg van het formeren van gespecialiseerde organisaties met boven-nationale organen. Daaruit volgt echter, dat Straatsburg van het eerste op het tweede plan is gekomen en dat op het ogenblik het accent moet vallen op de werkzaamheden van de regeringen, die deze organen in het leven moeten roepen.'57 In januari 1951 erkende Ruygers dat de eenwording niet van bovenaf kon worden opgelegd, maar geleidelijk moest groeien van onderop. Hij zei het daarom te betreuren dat er bij het vraagstuk der Europese eenwording zo zwaar het accent was gevallen op de institutionele zijde van het vraagstuk. 'Het is on-
56 HTK 1950-1951, Bijl. A, 1900-III, Rijksbegroting voor het departement van Buitenlandse Zaken voor het dienstjaar 1951, nr. 23, VV, p. 6. 57 HTK 1950-1951, p. 148, 150-151, 186 en 189.
Tussen droom en daad
mogelijk om een politiek eenheidsgevoel op te trekken, zolang alles, wat daarachter ligt, verdeeldheid ademt. Met name sociaal en economisch zal een veel grotere eenheid moeten zijn bereikt, vooraleer een werkelijke federatie mogelijk is. Het concentreren van het vraagstuk op het aspect van de institutionele vormgeving en op het punt van de overdracht van nationale souvereiniteit (...) is een constitutionalisme, dat aan de werkelijke problematiek van de Europese eenwording voorbijgaat.' In de plannen-Stikker en -Schuman lag volgens hem 'de erkenning' hiervan besloten. Uiteindelijk zou het moeten komen tot een federale structuur, maar hoe deze tot stand moest komen 'kan op het ogenblik nog niemand zeggen'. 'Maar als het voorlopig zonder souvereiniteitsoverdracht mogelijk zou blijken, om sneller tot resultaat te komen, dan zal men aanvankelijk met een minder ideale organisatievorm genoegen moeten nemen', aldus Ruygers.58 Mag men concluderen dat PvdA en
KVP ten aanzien van 'Europa' een realistischer koers gingen varen en daardoor meer op de lijn van Stikker kwamen? Overigens is het opmerkelijk dat deze koerswijziging verwoord werd door leden die tot dan toe, voor zover het de Europese samenwerking betrof, in de schaduw van Van der Goes, Serrarens en Klompé hadden gestaan.
Intussen zou ook de wens dat er een nauwe band zou bestaan tussen de Raad van Europa en de Schuman-organisatie niet gerealiseerd worden. Overigens was de Franse regering daar principieel op tegen: in de Raad van Europa was, in tegenstelling tot de beoogde Schuman-organisatie, geen sprake van souvereiniteitsoverdracht. Maar de Nederlandse regering was niet bereid de kwestie aanhangig te maken; te veel leden van de Raad van Europa stonden volgens haar buiten de onderhandelingen. De ad-hoc-kamercommissie die regelmatig geïnformeerd werd over het verloop van de onderhandelingen protesteerde in september 1950 heftig tegen het kabinetsstandpunt. De leden zagen hierin 'een geringschatting van de Raad van Europa en een tendens die lijnrecht in strijd zou zijn met de te Straatsburg aangenomen resoluties'. De personele unie van de delegaties en de jaarlijkse rapportage, die Stikker had voorgesteld, waren voor hen onvoldoende. Maar de Nederlandse regering bleef er tegen om de band tussen de Schuman-organisatie en de Raad van Europa te accentueren.59
Begin 1951 deden de kamerleden nog enkele oproepen zoals Serrarens: 'Alleen via Straatsburg zullen wij tot integratie komen.'60 Maar het was toen duidelijk dat de betekenis van de Raad van Europa voor de Europese samenwerking gering zou zijn. Het orgaan bleef door zijn brede samenstelling een nuttig platform voor overleg. Een belangrijk wapenfeit was de voorbereiding van de Europese Conventie inzake de bescherming van de rechten van de mens, die in november 1950 in Rome zou worden ondertekend. De gedachte van Europese eenwording was daarmee niet dood, maar de successen inzake economische (EGKS) en financiële (EBU) samenwerking zorgden voor een radicale verandering van het perspectief. Ook de lancering in
58 Ibidem, p. 1147.
59 De Jong, Raad van Europa, p. 101-103. 60 HTK 1950-1951, p. 1087.
J.W.L Brouwer
oktober 1950 van het Franse Pleven-plan voor een Europese
Defensiegemeenschap (EDG) zou ertoe bijdragen dat voortaan gezocht werd naar integratie in kleiner verband, op specifieke terreinen.
Conclusie
De toekomst van Europa leek een aangewezen onderwerp voor een krachtmeting in de strijd van het parlement voor een grotere invloed op het buitenlands beleid. De meerderheid der kamerfracties bepleitte de totstandkoming van federale politieke organen in Europa. Het kabinet had daar weinig behoefte aan. Stikker gaf alle prioriteit aan de economische samenwerking en zijn voorkeur ging daarbij uit naar intergouvernementele regelingen in zo groot mogelijk verband. Het Europese idealisme trad hij met grote scepsis tegemoet.
Dat de volksvertegenwoordiging er in 1948-1950 niet in slaagde haar federalistische gedachten te realiseren lijkt niet in de eerste plaats het gevolg van haar al of niet onvoldoende (constitutionele) bevoegdheden. Uit de discussies rond de moties-Van der Goes-Serrarens en de motie-Bruins Slot bleek dat algemeen de politieke wil ontbrak om de minister beleid 'voor te schrijven'. Ondanks alle retoriek waren PvdA en KVP uiteindelijk toch niet bereid de kwestie op de spits te drijven. Belangrijker was de vaagheid van het doel van de Europese eenheidsbeweging, alsmede de onderlinge verdeeldheid daarover. Het grote enthousiasme voor het 'federalisme' alléén was onvoldoende om een alternatieve politiek te verwoorden. De debatten waren soms bijzonder scherp van toon, maar Stikker werd in feite slechts opgeroepen tot het innemen van een 'positievere houding' tegenover het 'federalisme' in het algemeen en tegenover de Raad van Europa in het bijzonder. Daarnaast lieten alle partijen in de verschillende stadia van de verwording van de Raad van Europa blijken dat zij uiteindelijk vrede hadden met de gang van zaken. Bij de ARP, de CHU en de VVD was de scepsis over de realisering van een federaal Europa het grootst, maar ook de PvdA en de KVP legden zich steeds expliciet neer bij de in hun ogen magere resultaten. Stikker (wiens Europese beleid op deelterreinen overigens werd toegejuicht) kon daardoor volstaan met het bewijzen van lippendienst aan het 'federalisme' zonder verder zijn standpunt te hoeven wijzigen.
Vanaf eind 1950 klonk ook binnen de PvdA en de KVP meer en meer door de erkenning dat een algemene federatie voorlopig onhaalbaar was. Onderzoek naar de meningsvorming over EGKS en EDG zal moeten uitwijzen of deze pleidooien voor meer realisme betekenden dat PvdA en KVP meer op de lijn van Stikker kwamen.
|
Kijk ook op: Het Vrije Volk, het Pim Fortuyn forum of Wie heeft Daan de Haas vermoord?, of de oorzaak van islamisering en vervolgens
over de nazi's van deze tijd en praat erover op Cor Stoker, bij wie anders? of een ander forum.
|
|
Klacht indienen
|
|
|
hirihiri123
Ere Forumlid
Netherlands
8512 Posts
|
|
|
Nulstein
Ervaren én productief Forumlid
Netherlands
2016 Posts
|
Posted?-?28 Aug 2007?:? 15:19:27 ?
|
https://forum.politics.be/showthread.php?t=51824
Als onderstaande klopt, dan eindigt de zoektocht lijkt me.
Quote: "
Geachte heer,
De Straatburgse resolutie van 1975 is een tekst die aangenomen werd door de parlementaire associatie voor Europees-Arabische samenwerking.
Dit is geen officiële organisatie van de Europese instellingen. Er gaat bijgevolg geen enkele bindende wettelijke kracht van uit. Het was een oproep van 200 parlementsleden aan de regeringen van hun respectievelijke landen. Die hielden er echter (helaas) rekening mee aangezien het om politici van alle ideologische strekkingen ging.
Auteur van de resolutie was het toenmalige (zeer linkse) Belgische christendemocratische parlementslid Tijl Declerq (thans overleden).
U vindt meer hierover in een artikel van Bath Ye'or (ze spelt de
voornaam Tijl echter foutief als "Tilj"):
https://www.democrates.net/docs/by_eu...122002_eng.doc
m vr gr
Mr. dr. Paul Belien
België
"Eind Quote.
Uit het woord "helaas" blijkt deze Belien's mening over deze oproep.
Zoals ik het begrijp wordt er door europese politici naar geleefd alsof het de bijbel is,
maar er is geen rechtstreeks besluit door europese regeringsleiders of door de EU-top genomen.
Maar het enige verschil is dat een officieel besluit boven tafel te krijgen is, aan te vechten is en terug te draaien is,
terwijl hieraan meewerken gewoon ontkend kan worden, "probable deniability"
en zo blijft het verraad doorgaan.
Hier heeft Wilders geen handvat aan. |
In de islam telt men drie stadia: de Dar-Al-Suhl, de nog niet veroverde gebieden. De Dar-Al-Harb, dat is het stadium van de verovering. En de Dar-Al-Islam, het moment waarop de niet-gelovigen onderworpen zijn. In Egypte verschijnt elk jaar een islamitisch woordenboek. In de editie van dit jaar zijn Frankrijk, België en het Verenigd Koninkrijk aangeduid als gebieden die in het stadium van de Dar-Al-Harb zijn.
Mischien een goed idee om dat een agenda punt te maken tijdens de eerstvolgende NAVO vergadering.
|
|
Klacht indienen
|
|
|
[email protected]
Ere Forumlid voor het leven
22534 Posts
|
Posted?-?28 Aug 2007?:? 15:28:20 ?
|
Lijkt het me toch raadzaam, om je toch nog even in te lezen bij het forum voor de Vrijheid.
Verder heeft de Arabist Janssen er ook nog het 1 en ander over te melden.
Net zoals ik het niet zou geloven als 1 persoon er iets over meld, geloof ik het ook niet als 1 persoon vermeld dat er niks van waar is.
Zie je de tang waar we in zitten? van Turkije en uit Marokko stromen de ware gelovigen toe,nu komen ze zelfs uit het achterland.
Wanneer puntje bij paaltje komt zie die topic hieronder, gaan we mogelijkheden zoeken, om de Antillianen terug te sturen in plaats van de Mohammdanen.Je zou denken;First things first. |
"Ik mis Theo,killed in the line of duty fighting the greatest mass-murderer in history;Religion"."Al die geloven zijn het zelfde; je mag niks en als het wel mag, is het verplicht"; zei me stiefvader.PVV vs PVO
|
Edited by - [email protected] on 19 Feb 2008 10:29:19
|
|
Klacht indienen
|
|
|
Nulstein
Ervaren én productief Forumlid
Netherlands
2016 Posts
|
Posted?-?29 Aug 2007?:? 02:34:30 ?
|
"Nix van waar" dat wil ik niet zeggen,
maar de mogelijkheid om iemand (een bepaalde policus of hele partijen/regeringen) er direct op aan te spreken, da's een ander verhaal.
Die "adviezen" opvolgen, da's wel het heroverwegen waard indien dat nu nog steeds bewust wordt gedaan,
maar dat moet lijkt me ook eerst boven tafel komen of dat wel zo is,
of dat het botte naiviteit is om door te gaan op een doodlopend pad.
Ik heb geleerd dat hoe ver je ook bent gekomen op een doodlopende weg,
je terug zult moeten als je je bestemming wilt bereiken. |
In de islam telt men drie stadia: de Dar-Al-Suhl, de nog niet veroverde gebieden. De Dar-Al-Harb, dat is het stadium van de verovering. En de Dar-Al-Islam, het moment waarop de niet-gelovigen onderworpen zijn. In Egypte verschijnt elk jaar een islamitisch woordenboek. In de editie van dit jaar zijn Frankrijk, België en het Verenigd Koninkrijk aangeduid als gebieden die in het stadium van de Dar-Al-Harb zijn.
Mischien een goed idee om dat een agenda punt te maken tijdens de eerstvolgende NAVO vergadering.
|
|
Klacht indienen
|
|
|
HermanX
Voorheen bekend als .....
Cayman Islands
12395 Posts
|
Posted?-?29 Aug 2007?:? 07:46:47 ?
|
Twee links van dit forum:
https://www.pim-fortuyn.nl/pfforum/topic.asp?TOPIC_ID=51859&SearchTerms=Resolutie,van,Straatsburg
https://www.pim-fortuyn.nl/pfforum/topic.asp?TOPIC_ID=51968&SearchTerms=Resolutie,van,Straatsburg
Uit de eerste link o.a.:
The Euro-Arab Dialogue and The Birth of Eurabia
Bat Ye’or *
In 2001 a wave of Judeophobia swept violently over Europe; it coincided with the intensification of the al-Aqsa intifada from September 30, 2000. This simultaneity was not fortuitous. In Europe, governments, some of the Churches, and most of the media in fact approved of the 2nd intifada, using fine moral terms for what was a strategy of terror by the Palestinian leadership. The justification and negligence displayed toward these criminal aggressions amounted to an encouragement. The elimination of terrorist leaders was described as 'assassination' and the Hamas and other terrorists became 'fighters for freedom' and 'activists'. While Hamas was translated as a 'Resistance' movement, Israel was accused of 'state terrorism'. Especially in France this condemnation sanctioned the criminal acts committed mainly by immigrants of Arab-Muslim origin, against individuals and Jewish community #8213;#8213;#8213;#8213;#8213;
*Bat Ye’or is the author of The Dhimmi: Jews and Christians under Islam (1985/2003); The Decline of Eastern Christianity under Islam. From Jihad to Dhimmitude (1996/2002); Islam and Dhimmitude. Where Civilizations Collide, Fairleigh Dickinson University Press, 2002/2003). This article is an English translation of “Le Dialogue Euro-Arabe et la naissance d’Eurabia? in Observatoire du monde juif, Bulletin n° 4/5, Décembre 2002, pp.44-55, (78 avenue des Champs Elysées, 75008 Paris).
property. Even in 2003 the French government still refused to place Hezbollah on the list of terrorist organizations, Socialist Prime Minister Lionel Jospin was sharply reprimanded by President Chirac for having said that Hezbollah was a terrorist organization.
The convergence between the specific policies of the European Union (EU) and the Palestinian Authority which it greatly finances, as well as with those policies of the Arab countries, seem to be the result of a long-term process. With slight nuances, the anti-Israel discourse that is heard simultaneously on both shores of the Mediterranean shows identical characteristics. This twenty-first century Judeophobia is rooted in a transnational European structure, born of a historical context and the Euro-Arab policy of the last thirty years. The European populations however remain, grosso modo, unconcerned even if the media have for decades subjected them to an ideology that demonized Israel.
Thus, Europeans run considerable risks of becoming both the toy and the victims of religious hatred, as well as of political and economic interests masked by the Arab-Israel conflict that is intentionally blown out of all proportions in order to hide the global jihad that also targets them. For the ideological structure of this new Judeophobia is imported from the Arab-Muslim world, even if it is expressed in the framework of a European discourse by three sectors: the political parties, the media, and the religious sector.
As will be seen below, the development of the Euro-Arab Dialogue brought considerable modifications in European societies. It has relayed Muslim Judeophobic anti-Zionism, anti-Americanism and its hatred of the West. It has facilitated the irrepressible Arab ambition to Islamize Europe, its history, and its culture – an ambition that some Islamist leaders, for example, are voicing in the very heart of London. Moreover, the strategy of the Dialogue urged the glorification of 'Palestinity', the vilification of Israel, the growing separation between Europe and America, and the flourishing of an imaginary version of Islamic religion, history and civilization in Western public opinion. It forced Europe to revise its interpretation of its own identity and history in order to harmonize them with the Islamic vision of Europe, and by this process, to undergo a self-inflicted Islamization.
The oil embargo: The trigger
After World War II, France – humiliated by the Vichy collaborationist government and the loss of its colonial empire – saw any ambitious role it may have had as a great power sharply reduced. The Franco-German union provided Charles de Gaulle with the means to ensure peace in Europe by reconciling traditional enemies, while in the 1960s the alliance with the Arab world enabled France – at an international level – to challenge American power. De Gaulle’s economic and strategic policy aimed at uniting the countries around the Mediterranean in an inter-dependent industrial bloc opposed to America. To achieve this plan, France strove to build an alliance with the Arab states. Hostility toward America and Israel was not only fed by the communist and leftist trends, but also by the heritage of pro-Nazi collaborators from the French Vichy regime, which had survived in the post-war decades, and permeated the French administration up to the highest ranks.
After the 1967 Six-Days war, France became the instigator of a European anti-Israel policy. She did not readily forgive Israel for its lightning victory over a coalition comprising Egypt, Syria, Jordan and the Palestinians – and supported by the entire Arab world. At international forums France voted in favour of Arab anti-Israel resolutions and backed a unilateral boycott of arms sales to the Jewish state (1969). At the European level, French diplomacy supported Arab interests, setting out to bend European policy in a pro-Arab, anti-Israel direction. In this context, France examined the concept of a Euro-Arab Dialogue (EAD) with Libya. (1)
The joint Egyptian-Syrian war against Israel in 1973 and the Arab oil embargo, utilized as a weapon of world pressure, favored French schemes. Mortified by the Arab defeat after a successful beginning, the Arab oil-producing countries met in Kuwait (October 16-17 ), where they decided unilaterally to quadrupled the price of oil, to reduce gradually by 5% each month their production of crude oil until the withdrawal of Israel from the territories the Arab had lost in their war of 1967 and failed to recover in their 1973 war. They imposed an embargo on deliveries destined to the countries considered friendly to Israel: the United States, Denmark, and the Netherlands. The consuming countries were classified as friendly, neutral, or enemy countries.
Panicked, the nine countries of the European Economic Community (EEC) immediately met in Brussels on November 6,1973 and tabled a joint Resolution based on their dependence on Arab oil; this Resolution was totally in line with the Franco-Arab policy in respect of Israel. (2)
The EEC introduced three new points in the Brussels resolution: 1. The inadmissibility of acquiring territory by force, already theoretically stated in UN Security Council Resolution 242; 2. An Israeli withdrawal to the lines of the 1949 armistice; 3. Inclusion of 'the legitimate rights of the Palestinians' in the definition of peace.
The first proposal seemed admirable but absurd since all territories were acquired by force. What constituted the legitimacy of states? Ottoman Palestine had been conquered by force in 1917 by the British. In the 1948 war against Israel, Egypt took Gaza by force and Abdullah’s Arab Legion had occupied Judea and Samaria by force, as well as the Old City of Jerusalem and the Hebrew University on Mt. Scopus, expelling all their Palestinian Jewish inhabitants. Moreover, all the countries that today are called Arab were originally conquered by Arab jihad armies. Were all these land conquests, imposed by force and war, also unacceptable? What criteria would determine the irreversibility of a conquest and an injustice – the occupation of land or its liberation? Did their indigenous non-Muslim populations “occupy? Spain and Portugal, Sicily, Greece, Bulgaria, Yugoslavia, Romania and Armenia lands, or were they population of countries freed from dhimmitude? Is the State of Israel the legitimate expression of a free people, whose land had been Arabized and Islamized by one of the cruellest form of persecution against its indigenous Jewish population after the Roman-Byzantine occupation, or an injustice because it has suppressed this persecution and neutralised the evil power of the persecutors?
On the second point, Europe obligingly adopted the Arabs' denial of their own defeat in 1967, a war that they themselves had triggered after the 1948 invasion to eradicate Israel. In this way, the EEC set the seal on the Arab-Islamic interpretation of Resolution 242, because in fact this Resolution in its original and authoritative English version only refers to withdrawal from territories, an intentional choice of words on the part of those who conceived it. Judea and Samaria were not, henceforth, described as territories open to negotiation but as 'occupied Arab territories' that Israel had to evacuate immediately. But these territories had also been conquered by force in the 1948 war unleashed by Arab states. The combined Syrian, Jordanian and local Arab forces that seized them had also expelled all their Jewish Palestinian inhabitants and had confiscated all their land, houses and property.
The third point of the Resolution introduced an innovation into the Middle East conflict that would prove dramatic for Europe in the future. Until 1970, the expression “Palestinian people? did not exist in this context. People talked only about the Arabs in Palestine who were no different from Arabs in the twenty countries of the Arab League, particularly from the Arabs in Transjordan, that is to say from 78 per cent of the League of Nations designated Palestine. Great Britain detached this vast area in 1922 and created an exclusively Arab country, the newly named Emirate of Transjordan.
UN Security Resolution 242 recommended a solution to the refugee problems, which also implied the more numerous Jewish refugees who had fled from Arab lands, abandoning all their possessions. The creation of a “Palestine people? ex nihilo after the Arab oil embargo in 1973, would lead Europe to create its legitimacy, its history and a right – equivalent and even superior to Israel's – by resurrecting the theology of replacement, constantly nourished with propaganda demonizing Israel in order to justify its demise. This directed Europe along a path of active solidarity with the Arab policy of Israel’s elimination that involved the encouragement and legitimization of international terrorism embodied by the PLO.
The formation of an Euro-Arab Economic and Political bloc
The EEC's anti-Israel decision met the Arab conditions to open a dialogue with Europe, and it was rewarded by an immediate increase in oil supplies. Born of the oil embargo, the Euro-Arab Dialogue was set up from the start as a trade-off: the EEC countries undertook to support anti-Israel Arab policy, while in exchange they would benefit from economic agreements with the Arab League countries.(3) The Arab side demanded a European political commitment against Israel, subordinating the economic aspect of the dialogue to the political context of the Arab war against Israel. The economic domain was thus integrated within Euro-Arab political solidarity against Israel.
President Georges Pompidou, and Chancellor Willy Brandt confirmed the wish for a Dialogue at their meeting on November 26-27, 1973. Less than a month later the French president called a summit on December 15, 1973 in Copenhagen to examine the Middle East crisis and lay down the bases for cooperation between the Arab League countries and the EEC countries. Four Arab foreign ministers, invited to monitor the project, suggested various schemes
On June 10, 1974 the foreign ministers of the nine countries of the EEC, meeting in Bonn within the framework of political cooperation, adopted a text that specified the areas and means of developing their cooperation and their relations with the Arab countries. The areas involved were agriculture, industry, sciences, culture, education, technology, financial cooperation, and the civil infrastructure, etc.
In the course of the meetings that followed, the foreign ministers of the Nine laid the foundations of this cooperation with the Arab countries, according to an institutionalized structure linked to the highest authorities of each of the EEC countries. This formula made it possible to harmonize and unify the policy of the European Communities in their exchanges and their cooperation with the Arab League countries.
On July 31, 1974 in Paris, the first official meeting at ministerial level took place between the Kuwaiti foreign minister, the secretary-general of the Arab League, the president of the commission of the European Communities and the current president of the Community in order to discuss the organization of the Dialogue. The Parliamentary Association for Euro-Arab Cooperation was then founded by the nine countries of the European Community with a view to strengthening the political, cultural and economical co-operation between Europe and the Arab world. All the major trends in European politics were represented in its Executive Committee that since met regularly every six months
The Damascus Conference (September 14-17, 1974), organized by the inter-parliamentary Association of Euro-Arab Cooperation, brought together the members representing all the parliamentary parties of the EEC, except Denmark. The Arabs set out the political preconditions for agreements on economic cooperation with the western European countries. The economic area that interested the EEC was conditioned by the Arabs' political demands concerning the Middle East in accordance with the principle of barter, a fundamental principle of the Dialogue. The Arabs demanded:
1. The unconditional withdrawal of Israel to the 1949 armistice lines;
2. The Arabization of the Old City of Jerusalem which had been seized by force in 1948 and from which all the Jews had been expelled;
3. The association of the PLO and its leader Arafat in any negotiations. (4)
4. Pressure to be brought to bear on the United States by the EEC in order to bring it nearer to Arab policy and detach it from Israel.
The political aspect as an indispensable condition of the Dialogue was confirmed at the 7th Summit of the Arab Conference a month later (Rabat, October 1974). There it was recalled that the Euro-Arab Dialogue had to develop within the context of the “Declaration? of the 6th Summit of the Arab Conference in Algiers transmitted to Europe on November 28, 1973, which established the Arab political requirements concerning Israel. (5) For the Arabs, the Dialogue had to continue until its objectives were achieved. The political and economic aspects of this Euro-Arab cooperation were considered by them as interdependent
A permanent secretariat of 350 members assigned to Euro-Arab cooperation was then created with its seat in Paris. The Euro-Arab Dialogue was structured into various committees charged with planning joint industrial, commercial, political, scientific, technical, cultural and social projects.
On June 10, 1975, a delegation from the European Economic Community (EEC) met with a delegation from twenty Arab countries and from the PLO based in Cairo. More than thirty countries were represented by a general committee at ambassadorial level and by numerous experts. The EEC and the secretariat of the Arab League were represented at the political level. The Jordanian spokesman of the Arab delegation, M. Nijmeddin Dajani, stressed the political aspect and implications of the Euro-Arab Dialogue. The deal between the two parties was clearly defined: economic agreements with Europe in exchange for European alignment with Arab policy on Israel.
A Joint Memorandum of the Mixed Committee of Experts gave a first formulation of the general principles and aims of the Euro-Arab Dialogue.
In the course of the Luxembourg meeting a year later (May 18-20, 1976), the organization and procedure of the Euro-Arab Dialogue were defined and published in Appendix 4 of the final Communiqué. The Dialogue was composed of three organs: 1) the General Committee; 2) the Working Committees; 3) the Political Committee.
The General Committee consisted of the delegates of both sides, comprising officials of ambassadorial status, members of the League of Arab States and of the European Communities, of the general secretariat of the League of Arab States and of the Commission of the European Communities, as well as the co-presidents and rapporteurs of the Working Committees. The heads of the Arab and European delegations held the presidency of the General Committee jointly. The Committee was the central body of the Dialogue, and was in charge of the general conduct of the Dialogue as well as monitoring its developments in the different areas. It was responsible for its establishment, and for directing it toward the assigned political, cultural, social, technological and economic goals, as well as approving the program of the Dialogue and of its tasks. The varied commitments of the Committee were specified. Its sittings took place behind closed doors and without recorded minutes. At the end of each meeting the General Committee could publish a summary of the decisions taken and a common press release. (6)
The composition of the Working Committees followed the same principle: each group comprised experts and specialist technicians from the two sides, as well as representatives of the general secretariat of the League of Arab States and the Commission of the European Communities. Each of the two Arab and European groups appointed a president for each Working Committee. The Working Committees proceeded according to the instructions given by the General Committee concerning their mandates. Each Working Committee could create specialized sub-groups whose experts were chosen in conjunction with the general secretariat of the League of Arab States and the Commission of the European Communities.
The Coordinating Committee was composed of representatives of the General Committee and of the general secretariat of the League of Arab States and of the European presidency, with the two parties presiding jointly. The Committee was responsible for coordinating the work of the various working parties under the direction of the General Committee. All information and documentation was transmitted by the general secretariat of the League of Arab States and the Commission of European Communities.
This briefly summarized structure established a symbiosis, an inter-penetration of Arab and European policies, requiring the involvement of the European states at the highest level. It is clear that Europe's hostile policy to Israel – standardized by the structures of the EEC – is not the result of mistaken judgements, of prejudices capable of being corrected. It rests on a politico-economic construction, meticulously prepared down to the smallest detail, and rooted in its multiform symbiosis with the Arab world.
In the years that followed, this collaboration was strengthened by meetings every six months and by various activities on an international scale: (Rome, July 24,1975; Abu Dhabi, November 27,1975; Luxembourg, May 18-20, 76; several meetings in Brussels in 1976; Tunis, February 10-12, 1977). The European members of the permanent secretariat of the Association for Euro-Arab Cooperation ( PAEAC) travelled frequently to the United States to attempt to influence America policy in favour of the PLO's claims, and against Israel. The Arabs demanded that Europe recognise Yasser Arafat as the Palestinian leader and a Palestinian state, the implementation of an international boycott of Israel, and a strategy of worldwide political and economic pressure in order to force the Jewish state to withdraw to the 1949 armistices lines. The Working Committee studied suitable methods to condition European and world public opinion to persuade it to support the PLO, whose Charter required the elimination of the State of Israel. According to Saleh al-Mani:
Despite the failure of the EAD, to result in recognition of the PLO the latter was, nevertheless, one of the most active supporters of the EAD. The PLO may have wanted to use the EAD as a channel for airing its demands, and in this regard it may have been successful.
Although failing short of achieving formal recognition for the PLO the EAD did, however, succeed in persuading the Europeans of the need to established a “homeland for the Palestinians? and in “associating? the PLO with future negotiations on the Middle East. Thus the EAD has served certain limited Arab objectives. (7)
This comment by al-Mani confirms the direct connection between the PLO and the EEC's economic transactions. In a speech on 26 August 1980, after describing the PLO's terrorist war in Lebanon, Beshir Gemayel – Lebanon’s future President-elect – denounced its disastrous role in Europe:
This is a recapitulation of the doings of those people [PLO] on whose behalf the chancelleries of the civilized world are striving throughout the year, and for whose favours the old nations of Europe are competing. (8)
It is clear that the PLO played a crucial role in the exchange of economic benefits that the Arab countries granted to Europe in return for political support in their war against Israel. EAD meetings concluded with declarations by the European delegation in line with those of Arab policy (London, June 9, 1977; Brussels, October 26-28, 1978): Israeli withdrawal to its 1949 borders, Israel's obligation to recognise the national rights of the Palestinians; the invalidation of all measures and decisions taken by Israel in the territories outside of the 1949 lines, including Jerusalem. Judea and Samaria are described as 'occupied Arab territories'.
The Israeli-Egyptian peace negotiations at Camp David (1977-78) under the wing of American president Carter, put a damper on the EAD, while the Arab League totally rejected them and expelled Egypt from its ranks. The Arab countries were furious with the success of American influence in the region to the detriment of the European diplomacy that they tried to control through economic cooperation. France abstained from recognising the peace agreements, whereas the other EEC countries accepted them, but – at French instigation – with reservations.
Meanwhile, the EAD resumed its activities and the 4th meeting of the General Committee in Damascus (December 9-11, 1978) approved the creation of a Euro-Arab center in Kuwait for the transfer of technology.
The Birth of Eurabia: a new political entity
Eurabia is the title of a review edited by the European Committee for Coordination of Friendship Association with the Arab World (Paris). It was published with the collaboration of Middle East International (London), France-Pays Arabes (Paris) and the Groupe d'Etudes sur le Moyen-Orient (Geneva).
In its second issue (July 1975), Eurabia published the resolutions passed unanimously at Strasbourg by the general assembly of the Parliamentary Association for Euro-Arab Cooperation on June 7-8, 1975. Membership of this Association comprised more than 200 Members of Parliament from western European countries, representing all shades of the political spectrum. In other words, the consensus for the program of Euro-Arab entente covered the whole of the European political scene.
Eurabia specified in its editorial: "the necessity for a political entente between Europe and the Arab world as a basis for economic agreements", and the obligation on the part of the Europeans to "understand the political as well as the economic interests of the Arab world". The Euro-Arab Dialogue had to express "a joint political will" [emphasis by the author]. This preliminary condition for any economic agreements with Arab League countries necessitated the creation in Europe "of a climate of opinion" favorable to the Arabs. The editorial stressed that this question had been examined by a large number of experts from the Association de Solidarité Franco-Arabe (Association of Franco-Arab Solidarity) and from the general assembly of the Parliamentary Association for Euro-Arab Cooperation in Strasbourg:
If they really want to cooperate with the Arab world, the European governments and political leaders have an obligation to protest against the denigration of Arabs in their media. They must reaffirm their confidence in the Euro-Arab friendship and their respect for millennial contribution of the Arabs to world civilization. This contribution and its practical application will be one of the themes of our next issue. (Editorial)
Arab political demands concerning the conditions of the Dialogue were not limited exclusively to Israel. They also concerned Europe. M. Tilj Declerq, Belgian member of the Parliamentary Association for Euro-Arab Cooperation, submitted a study on the conditions of this cooperation to the economic commission of this Association. It was summarised in the second issue of Eurabia (July 1975) and entitled, 'A European point of view'.
Declerq emphasis that "Euro-Arab cooperation must result from a political will. “The political interests of this cooperation must therefore be recognized.? In other words, economic exchanges were subordinate to the EEC's support of the Arabs League's war to destroy Israel. As far as Europe was concerned, the Belgian speaker advocated economic cooperation associating Arab manpower reserves and raw materials – probably oil – with European technology.
A medium and long-term policy must henceforth be formulated in order to bring about economic cooperation through a combination of Arab manpower reserves and raw materials and European technology and “management?.
This clause could have been at the origin of the massive Arab immigration into Europe from 1975 onwards which seems to have been connected to the EEC's economic agreements with the Arab world. According to Declerq, recycling petrodollars was to bring about the interdependence of Western Europe and the Arab countries in order "gradually to reach as complete as possible an economic integration". But this Euro-Arab economic integration would remain theoretical if the political aspect – that is to say the battle against Israel – was not achieved. Therefore, "A genuine political will must be at the base of concrete plans for cooperation and must be demonstrated at three levels: the national level; the level of the continent; at world level." From the same point of view, "Euro-Arab cooperation and solidarity had to be brought about through international organizations and international conferences." Joint Euro-Arab preparatory meetings and symposiums had "to be multiplied at every level – economic, monetary, commercial, etc. – in order to reach common positions.''
Declerq's proposals were all integrated into the resolutions of the Parliamentary Association for Euro-Arab Cooperation when it met in Strasbourg (June 7-8, 1975), and were published in Eurabia. The political section of the resolutions targeted three areas: European policy on Israel; the creation of a climate of opinion favorable to the Arabs; the reception of Muslim immigrants into Europe.
Concerning Israel, the Association went along with Arab demands and called for Israel's withdrawal to the 1949 armistice lines, deliberately misinterpreting Resolution 242. In addition, the Association called on European governments to recognize the PLO as the sole representative of the Palestinian Arabs, a fundamental point that they had to stress in the initiatives that a joint Euro-Arab policy required of them. The EEC had to force Israel to accept the rights of a Palestinian nation and the existence of a Palestinian state on the whole of the “West Bank? of the Jordan, and in Gaza.
Concerning Europe, the Association called for news coverage more favorable to Arab causes and special conditions for immigrants.
The Association requires European governments to arrange legal provisions concerning the free movement of, and respect for, the fundamental rights of immigrant workers in Europe: these rights must be equivalent to those of national citizens.
The Association considers the political settlement of the Arab-Israeli conflict an absolute necessity for the establishment of a real Euro-Arab cooperation.
In the same paragraph, the Association considers that "the harmonious development of cooperation between Western Europe and the Arab nation" would benefit from the free circulation of ideas and citizens. The economic resolution expressed a concern about the political choices that:
had been prejudicial to Euro-Arab cooperation, such as the creation of the International Energy Agency and the signature of an agreement between the EEC and Israel, before the negotiations between the EEC and the Arab countries had been completed. On this subject, it made a formal request that economic cooperation between the EEC and Israel should not apply to the occupied territories.
Eurabia: a new cultural entity
The cultural resolution contained several statements, including the following:
Recognizing the historical contribution of Arab culture to European development;
Stressing the contribution that the European countries can still expect from Arab culture, notably in the area of human values;
The Association called for the teaching of the Arabic language and culture to be expanded in Europe:
Desiring that European governments facilitate, for the Arab countries, the creation of generous means to enable immigrant workers and their families to participate in Arab cultural and religious life.
The Association appealed to the press, to friendship groups and for tourism to improve public opinion regarding the Arab world. It:
asks the governments of the Nine to approach the cultural sector of the Euro-Arab Dialogue in a constructive spirit and to accord the greatest priority to spreading Arab culture in Europe.
asks the Arab governments to recognize the political consequences of active cooperation with Europe in the cultural domain.
The Resolution ended with a condemnation and a criticism of Israel.
While recognizing the State of Israel's right to exist, [it] condemns the Zionist wish to substitute Jewish culture for Arab culture on Palestinian territory, in order to deprive the Palestinian people of its national identity;
Considering that by carrying out excavations in the holy places of Islam – the occupied part of Jerusalem – Israel has committed a violation of international law, despite the warning of UNESCO;
Considering that the excavations could only result in the inevitable destruction of evidence of Arab culture and history;
Regrets that UNESCO's decision not to admit Israel into its regional grouping should have been exploited, sometimes with a great lack of objectivity.
The Strasbourg meeting was followed a few days later (June 10-14, 1975) by a symposium of the Mixed Committee of Experts in Cairo for a first formulation of the general principles and objectives of the Euro-Arab Dialogue. The introduction to the joint memorandum of this meeting specifies that:
The Euro-Arab Dialogue is the fruit of a common political desire which emerged at the highest level and which aims to establish special relationships between the two groups.
The two parties recalled that the Dialogue originated in their exchanges at the end of 1973, and, particularly, the declaration made by the nine States members of the European Community on November 6, 1973 concerning the situation on the Middle East well as the declaration addressed to the Western European countries by the 6th Summit conference of Arab counties in Algiers, on November 28, 1973.
The areas of cooperation listed in the memorandum include cooperation in nuclear technology, finance, banking and capital management, business, scientific research, technological development, technical and professional training, the utilization of nuclear power, the building of cities infrastructures, planning, industrialization, transportation, urbanization, health, education, telecommunication, tourism, etc. The training of specialist personnel for the numerous projects envisaged would take place “either by sending teams of European experts with a view to training the Arab workforce, or by training this workforce in establishments Centers in the EEC countries?. The intention was to set up “effective [cooperation] and exchange of information between Arab and European universities? in research procedures, various programs and projects.
The section on “Cooperation in the fields of culture and civilization? stressed that the principal objective of the Euro-Arab dialogue was to bring closer two civilizations that have contributed considerably in enriching the patrimony of humanity. They consider that their cooperation in the area of culture and civilization should englobe education, the arts, sciences and information; and they affirmed that the principal objective of such a cooperation was the consolidation and deepening of the bases of cultural understanding and of an intellectual rapprochement between the two regions
Various measures were envisaged, like the exchanges of experts, and the development of contacts in the fields of education and tourism. Lastly, the problems of the workforce of emigrant workers had to be settled by equality of treatment concerning: 1) employment situation; 2) working and living conditions; 3) social security systems. (9)
After almost three decades, one may ask: what was the impact on the European continent of this policy, which brought theoretically independent sectors – the economy, immigration, politics and culture – into one single block linked to the Arab world and its anti-Israeli/antisemitic paranoia?
The Spiral: Arab instrumentalization of the European Community
In this correlation between the economic and the political sectors, the difference in viewpoints between the EEC's perspectives and those of the Arab League are immediately apparent. The EEC is looking for economic gain, profit, through a strategy of expansion in the oil, commercial, and industrial markets. Its actions are characterized solely by a business-like pragmatism on the part of management technocrats who formulate programs of assistance and regional development, as well as massive sales of arms and industrial and nuclear equipment (e.g. the Osirak nuclear reactor in Iraq destroyed by Israel in 1981) in pursuit of profit.
The Arab faction, on the other hand, exploited the economy as a radical means to make the EEC an instrument in a long-term political strategy targeting Israel, Europe and America. The Arab political grip on the EEC's economy would rapidly impose on it the Arab political directives vis-à-vis Israel. One of the Arab delegates, Dr Ibrahim A. Obaid, Director-General, Ministry of Petroleum and Mineral Resources from Riyad (Saudi Arabia), aptly expressed the spirit of the Dialogue, when the experts of Euro-Arab Cooperation met in Amsterdam in 1975:
Together and as equals, the Europeans and the Arabs can through a "strategy of inter-dependence" forge ahead to remove the thorn from their sides – the Israeli problem – and attend to the Herculean task ahead of them. (10)
The economic agreements between the EEC and the Arab world went beyond the sphere of trade treaties and led to Europe's progressive subjection to Arab political objectives. The EAD became – particularly for France – an associative diplomacy in the international forums, where the EEC fell into line with Arab anti-Zionist positions. A vehicle for legitimizing the PLO and for its propaganda, the EAD procured for it international, diplomatic recognition and conferred respectability and international standing on Arafat and for his international terrorist movement. It was within the framework of the EAD that the whole war policy of delegitimazion against Israel was constructed at the national and international levels of the EEC, in the trade unions, the media, and the universities. The EAD was the mouthpiece that spread and popularized throughout Europe the demonization and defamation of Israel. France, Belgium and Luxemburg were the EAD's most active agents.
In Europe, Arab strategy was mainly directed toward three goals:
attaining economic and industrial parity with the West by the transfer to Arab countries of modern technology, particularly nuclear and military technology;
implanting on European soil of a large Muslim population, which would enjoy all the political, cultural, social and religious rights of the host country;
imposing the political, cultural and religious influence of Arab-Islamism on European space through an immigration which remained politically and culturally attached to its countries of origin.
The EAD also served the Arab League as a channel to apply pressures on America via Europe to persuade it to align itself with Arab policy on Israel. At the geo-strategic level, Euro-Arab cooperation was a political instrument of anti-Americanism in Europe, aiming to separate and weaken the two continents by instigating mutual hostility between them and by constant denigration of American policy in the Middle East.
The fact that the import of Islamic manpower into Europe was synchronized with the expansion of European markets in Arab countries made it possible for several million Muslim immigrants to arrive without hindrance. The speed and scale of this operation was unique in history. Even in the course of the European colonization, the emigration of Europeans to the colonies took place at an infinitely slower pace. The number of European colonists, including their descendants, even after a maximum of one or two centuries, was incomparably lower than that of present-day Muslim immigrants in each of the countries of Europe after only three decades.
The political laxity of the European governments was worsened by the permission granted to Arab countries to export their culture and their mores together with their population (EAD Declaration, Damascus, September 11, 1978).
University of Venice Seminar: 1977
The Arab cultural implantation into Europe, was bound-up with the immigration – that is to say the transfer of millions of Muslims from Africa, the Middle East and Asia, together with their original culture – into the host countries. This cultural Arabization/Islamization had already been planned at the University of Venice (March 28-30, 1977) by the Euro-Arab Seminar on Means and Forms of Cooperation for the Diffusion in Europe of the Knowledge of Arabic Language and Literary Civilization.
The Seminar was organised by the Instituto per l'Oriente in Rome and the Arabic literature section of the Foreign Languages faculty of the University of Venice. The participants came from 14 universities in Arab countries, 19 Arabists from European universities, numerous other personalities connected with the Muslim world, as well as the representative of the Pontifical Institute of Arab Studies in Rome (Pontificio Istituto di Studi Arabi e d’Islamistica). The seminar was integrated into the Euro-Arab Dialogue, meaning it had the approval of the President of the EEC, the secretary of the Arab League and the foreign ministers of every country represented in the European Community. The Arab participants represented Algeria, Saudi Arabia, Egypt, Iraq, Jordan, Qatar, Sudan and Tunisia. (11)
Among the subjects broached during the four working sessions, the European rapporteurs presented their reports on the diffusion and knowledge of Arabic and of Arab civilization in their respective countries. The Arab delegates, for their part, described the simplified methods of teaching Arabic to non-Arabs practised in their countries. The seminar ended with the adoption of a number of Recommendations. They cannot all be listed here, but the general tenor advocated creating in European capitals centers for the diffusion of the Arab language and culture in every European country in coordination with the Arab countries. This project envisaged appointing to European institutes and universities Arab professors, who were specialists in teaching Europeans.
The participants in this Seminar unanimously forward the following recommendations for consideration by the governments of the member states of the European Community and the League of Arab States
1. Coordination of the efforts made by the Arab countries to spread the Arabic language and culture in Europe and to find the appropriate form of cooperation among the Arab institutions that operate in this field.
2. Creation of joint Euro-Arab Cultural Centres in European capitals which will undertake the diffusion of the Arabic language and culture.
3. Encouragement of European institutions either at University level or other levels that are concerned with the teaching of the Arabic language and the diffusion of Arabic and Islamic culture.
4. Support of joint projects for cooperation between European and Arab institutions in the field of linguistic research and the teaching of the Arabic language to Europeans.
8. Necessity of supplying European institutions and universities with Arab teachers specialized in teaching Arabic to Europeans.
10. In teaching Arabic, emphasis must be laid on different linguistic skills: the teaching of Arabic must be linked with Arab-Islamic culture and contemporary Arab issues.
11. Necessity of cooperation between European and Arab specialists in order to present an objective picture of Arab-Islamic civilization and contemporary Arab issues to students and to the educated public in Europe which could attract Europeans to Arabic studies. (12)
The following resolutions define the forms of cooperation between Arab and European universities and their respective experts as well as the organization of the funds necessary for this Arabization project in the EEC. The last recommendation considers it necessary to establish a permanent committee of Arab and European experts charged with controlling the pursuance and application of the decisions concerning the diffusion of Arabic and of Arab culture in Europe within the framework of the Euro-Arab Dialogue.
19. In order to achieve the above, the participants consider it necessary as a result of this seminar to establish a permanent committee of Arab and European experts to follow up on the recommendations for disseminating Arabic and Arab culture in Europe; this be within the framework of the Euro-Arab Dialogue
This framework signified the approval of the foreign ministers of the EC countries and its presidency, in collaboration with the secretary of the League of Arab countries, as well as the other diplomats represented on the General Commission whose work proceeded in camera and went unrecorded.
The Cultural requests from the Arab bloc
Thus, from the 1970s the immigration policy integrated into the economico-political conception of the EAD (1973) did not envisage scattered immigration by individuals wanting to integrate into the host country. It planned a homogeneous implant of foreign collectivities numbering in the millions, into the European Communities. It facilitated the creation of groups who were hostile to their secular European environment, coming not to integrate but with the intention and with the right to impose their own civilization on the host country, while rejecting its secular institutions, considered inferior to those of the shari'a given by Allah. Whereas the EAD claimed for the Arab immigrants the rights conferred by the European legal institutions, the latter despised these institutions since they availed themselves of their own Arab-Islamic culture based on the shari'a. Thus, right from the start of the immigration, integration was excluded.
The Hamburg Symposium (April 11-15, 1983) of the Euro-Arab Dialogue was inaugurated with great pomp by the opening address of Hans-Dietrich Genscher, minister for foreign affairs of the German Federal Republic, followed by a speech from the secretary-general of the Arab League, Chedli Klibi. Genscher strongly recalled Europe's debt to Islamic civilization and emphasized the importance of the Dialogue in cementing Euro-Arab solidarity. He referred to the beginning of the Dialogue in 1973 and the importance of the political aspect which should not be ignored – in other words, the EEC's anti-Israel policy in the Middle East as a foundation of the whole economic edifice of Euro-Arab cooperation. He stated:
The Euro-Arab Dialogue would indeed remain incomplete if the political side were to be ignored or not taken seriously.
Both parties to the Dialogue, both partners, should always remind themselves of the joint Memorandum issued in Cairo in 1975, the Charter of the Dialogue. The Memorandum contains the following quote: “The Euro-Arab Dialogue is the outcome of the common political will which strives for the creation of a special relationship between the two groups.? We Europeans spoke out in a clear and convinced manner for a revival of the Euro-Arab Dialogue in the Venice Declaration of June 13 1980. Since then, the various working groups within the Dialogue have become more active and the prospects for the future are now promising. (13)
After two years during which the Dialogue was interrupted following the Israeli-Egyptian peace treaty of 1979, the Venice Declaration totally aligned itself with the Arab political demands relating to Israel. It confirmed the national rights of the Palestinians "which is not simply one of refugees'' (art. 6). Article 7 required the participation of PLO in the negotiations. In article 8 "the Nine stress that they will not accept any unilateral initiative designed to change the status of Jerusalem". In the following article:
The Nine stress the need for Israel to put an end to the territorial occupation which it has maintened since the conflict of 1967, as it has done for part of Sinai. They are deeply convinced that the Israeli settlements constitute a serious obstacle to the peace process in the Middle East. The Nine consider that these settlements, as well as modifications in population and property in the occupied Arab territories, are illegal under international law.
At the Hamburg Symposium in 1983, speakers from both sides presented various reports bearing on the integration of the two civilizations. Participants were divided into three workshops. The first, 'Prospect for Cultural Exchange' examined the prospects for future cultural exchanges in all areas. The discussion covered : "exchange agreements between universities, exchanges between students and teachers and others, in the field of creative arts, of audio-visual materials, co-operation in translation, in transmitting Arabic publications to Europe, exhibitions and publication". The areas of this cultural cooperation were to be defined: "by a general cultural agreement between the Arab League and the European Community. This agreement would provide a framework for more specialized agreements to operate". A small joint committee within the framework of the Euro-Arab Dialogue would be "set up to monitor the working of the agreement, to examine and accept proposals for future projects and to ensure their execution"
The workshop suggested various schemes which were summarized as follows:
1. The publication twice yearly of a Euro-Arab journal devoted to specific topics with Arab and European contributors […] In addition a smaller newsletter is recommended which would list cultural developments in the Arab world, noting such things as intellectual debates, theatrical performances, important publications.
2. To invite Arab professional Unions and their members to conclude agreements with their European counterparts to further cultural co-operation and exchange. The Arab side specifically made the proposal to conclude such an agreement with the Unions of Arab Writers and of Publishers […] Such agreements should also include the encouragement of periodical meeting between European and Arab Unions of Radio and Television and between Associations of Film Producers and Actors to promote joint productions.
3. The convening of small, specialized or professional seminars on selected themes. Among topics already suggested are the religious dialogue, Arab historiography, book publishing and librarianship, investigation of the content of text books at all levels in the history of the two regions.
The second workshop focused on the: 'Social and Cultural Consequences of the Migration of Workers and Intellectuals'. The participants noted that, as Arab immigration turned into permanent residence, carrying out the Damascus Declaration (December 1978), was henceforth inadequate for the situation in 1983. It was particularly necessary to supplement the article stipulating the rights of Arab migrants and the members of their families to: "enjoy equality of treatment as to living and working conditions, wages and economic rights, rights of association and the exercise of basic public freedoms". It was felt that not enough was done to implement the tenets of this declaration. (art.3) The participants recommended the creation of a permanent institution to improve knowledge of migration and to formulate policies and programs "with the purpose of ensuring the highest level of welfare for the migrants themselves and maximum benefit for both countries of origin and employment with a spirit of genuine cooperation among the countries involved in the Dialogue." (art. 4)
Article 5 contained several proposals:
5. It is recommended that the social integration of migrant workers and their families in the host countries be facilitated by:
a) giving equal rights in access to the housing market, the labour market and the educational system and to vocational and professional training,
b) making the general public more aware of the cultural background of migrants, e.g. by promoting cultural activities of the immigrant communities,
c) supplying adequate information on the culture of the migrant communities in the school curricula,
d) creating special schooling and training facilities for those who have functional relationships with the immigrants (e.g. civil servants, medical staff, members of the police force, teachers, social workers etc.),
e) giving migrants access to the mass media in order to ensure that migrants be in a position to receive regular information in their own language about their own culture as well as about the conditions of life in the host country,
f) broadening cooperation between immigrant groups and the national population and taking measures to increase the participation of immigrant groups in trade union activities and explore their participation in political life.
6. It is recommended that the Arab countries of origin strengthen their cultural support to Arab migrants in Europe.
The third workshop examined cooperation in the field of Arabic and European language teaching. This group stressed that this question was of the greatest importance because it formed a basic principle of the Euro-Arab Dialogue. The decisions of the Venice Seminar (1977) were supplemented by those of the Hamburg Seminar (1983). They repeated the necessity for Arab language and culture to be diffused in Europe by the Arab countries and their specific institutions as well as by Euro-Arab cultural centers created in European capitals. It was necessary to teach Arabic to the immigrant children, and to ensure the publication and distribution of Arabic newspapers and books, intended for a cultured European public in order to give an objective and attractive picture of Islamic civilization. A program for carrying out all the activities examined was planned over a five-year period.
Reading the proceedings of the numerous symposia, one is struck by the difference in the speeches of the two parties. The Europeans employ cautious language, admiring and flattering Islam. Excessive tribute is paid to the great Islamic civilization from which the civilization of Europe has drawn inspiration. (e.g. Hans-Dietrich Genscher, German Foreign Minister, Hamburg Symposium, 1983). Platitudinous, humble excuses are formulated for colonization and Europe's anti-Arab prejudices. The Arab faction, on the contrary, adopts the tone of a schoolmaster wielding the stick, confident of the tolerance, humanism and greatness of his civilization, the spiritual and scientific fountainhead of Europe. Reproaches are not absent, particularly concerning the inadequacy of European measures against Israel, a central and essential point on which the whole infrastructure of the Dialogue is built. The Arab speeches hammer out in venomous terms Europe's obligation to deal severely with Israel (Zionist usurpation, the hand of Zionism seeking to kill the Arabs in every country, policy of institutionalized racism. Resolution 3379 equating Zionism with Racism had been hammered through the UN General Assembly in 1975). They remind them of the duty to recognize and teach the greatness and superiority of Islamic civilization and Islam at university level. Preachers describe the Islamic origin of Judaism, Christianity and all mankind, born as Muslims in its original purity.
The Alignment of the EEC
The EEC had fully aligned itself with the directives concerning Israel formulated by the Arab League as early as 1970, as can be seen in the Declaration of the Nine on the Middle East (London, 29 June 1977). Some of these declarations repeat word for word those issued by the 2nd Islamic Conference of Lahore (1974) and are not to be found in the original English UN Security Council Resolution 242.Thus, article 2 of the Declaration by the Council of Europe (London, 29 June 1977) specifies 1) the inadmissibility of the acquisition of land by force, 2) the necessity for Israel to end the territorial occupation it has maintained since the 1967 conflict, while resolution 242 mentions withdrawal “from territories?; 3) the obligation for Israel – in the establishment of a just and lasting peace – to take account of the “legitimate rights? of the Palestinians, which is not to be found in the valid UNSC Resolution 242.
Article 3 gives the Arab position:
The Nine are convinced that a solution of the Middle East conflict will only be possible if the legitimate right of the Palestinian people to give effective expression to its national identity is translated into a reality which will take account of the need of a homeland for the Palestinian people. They consider that the representatives of the parties to the conflict, including the Palestinian people, must participate in the negotiations in an appropriate manner, to be defined in consultation among all the interested parties. In the framework of an overall settlement, Israel must be prepared to recognise the legitimate rights of the Palestinian people. Likewise the Arab party must be prepared to recognise Israel's right to live in peace within secure and recognised frontiers. (14)
This declaration had been prepared by the General Commission of the EAD meeting in Tunis (February 10-12, 1977). Concerning Jerusalem, the final communiqué published at the end of its second session stated: "the European side … has also marked its opposition to any initiative tending to alter the status of Jerusalem unilaterally. The Arab side said how much it appreciated this attitude."
On September 26, 1977, Henri Simonet, Belgian Foreign Minister and president of the council of the EEC stated at the UN General Assembly in New York that the Middle East conflict had to be based on security resolutions 242 (1967) and 338 (1973), that is to say on the Franco-Arab interpretation of them, in the French version, as adopted by the EEC after the Arab oil embargo in 1973,
as well as on the following fundamental principles: first, acquisition of territory by force is unacceptable; secondly, Israel must end its occupation of territories it has held since the 1967 war; thirdly, the sovereignty, territorial integrity and the independence of each State in the region must be respected, as well of [sic] the right of each State of the region to live in peace within secure and recognized borders; fourthly, the establishment of a just and lasting peace must take account of the legitimate rights of the Palestinians.
51. The nine countries also continue to believe that a solution to the conflict will not be possible unless the legitimate right of the Palestinian people to give effective expression to its national identity becomes a reality. This would take into account, of course, the need for a homeland for the Palestinian people.
52. It remains the firm view of the nine countries that all of these elements constitute an indivisible whole.
55. One should recall here that the nine countries have publicly stated their concern over the illegal measures taken recently by the Government of Israel in the occupied territories …
56. Looking forward to peace negotiations, the nine countries reaffirm the concern they have expressed on many occasion that the parties of the conflict should refrain from making any statements or adopting any measures, administrative, legal, military or otherwise, which would constitute an obstacle to the process of peace. (15)
The second Islamic Conference, organized by the recently created Organization of the Islamic Conference (OIC) was held in Lahore on February 24, 1974 and its Declaration clearly manifested their policy toward Israel:
1. The Arab cause is the cause of all countries which oppose aggression and will not suffer the use of force to be rewarded by territory or any other gains;
2. Full and effective support should be given to the Arab countries to recover, by all means available, all their occupied lands;
4. The restitution of the full national rights of the Palestinian peoples [sic] in their homeland is the essential and fundamental condition for a solution to the Middle East problem and the establishment of lasting peace on the basis of justice;
7. The constructive efforts undertaken by the Christian Churches, all over the world and in the Arab countries, notably in Lebanon, Egypt, Jordan and Syria to explain the Palestinian question to the international public opinion and to the world religious conferences and to solicit their support for Arab sovereignty over Jerusalem and other holy places in Palestine should be appreciated;
8. Any measure taken by Israel to change the character of the occupied Arab territories and in particular of the Holy City of Jerusalem is a flagrant violation of international law and is repugnant to the feelings of the Member-States of the Islamic Conference and of the Islamic world in general. (16)
The Culture of Eurabia
Whereas the EU offers Israel nothing but verbiage which can only be meaningless for the civilizations of the jihad (“just and lasting peace?, “secure and recognized frontiers?), it demands concrete actions from Israel: 1) cession of territories; 2) redivision of Jerusalem; 3) the creation of a second Palestine, another Arab-Muslim state on the historical Jewish homeland Islamized by jihad; 4) the obligation on Israel to negotiate with Arafat, (Venice Declaration, 1980), acknowledged as a terrorist leader up to the time of the Oslo accords (1994) and converted back to the jihad during the process which followed; 5) peace conditioned by a global settlement including with Syria; 6) Israel’s obligation to admit its responsibility and solve the problem of the Arab refugees from Palestine, although this tragedy was provoked by their alliance with five Arab armies, invading with the aim of destroying the fledgling State of Israel, and their subsequent defeats.
The EU complied with the demands of the Arab League and recognized Arafat as its sole representative. It thus conferred respectability and legitimacy on the godfather of international terrorism, the unrelenting enemy of the State of Israel, of the Lebanese Christians, and one of the modern symbols of jihad against the infidels.
The EU demanded that Israel return to the frontiers of the 1949 armistice, pretending to believe that such frontiers were viable. Its refusal to recognize Israel's right to its ancient capital, Jerusalem, implies a delegitimization and denial of the history of the Jewish people to which Europe by virtue of its Christian origins is still a witness par excellence. The EU adopted the pathological Arab obsession that conferred an evil centrality on Israel, eclipsing all others world events. On the level of Euro-Arab international policy, it explained, justified and morally legitimized a pathology of Arab hate, which imposed the destruction of Israel as an absolute and universal priority. By enlisting in the Arab-Islamic jihad against Israel, under labels such as “peace and justice for the Palestinians?, Europe was rejecting all its values and even the foundation of its civilization. Thus, it abandoned the Christians in Lebanon to the massacres of the Palestinians, and the Christians of the Islamic world to the persecutions under dhimmitude. The liberation of Israel, a minuscule portion of the lands colonized by the Arabs in Asia, Africa and Europe by war and force, provoked a paranoia that masked the sufferings of millions of victims of modern jihad.
At the level of European demography, the EEC's immigration policy encouraged the Islamist desire to Islamize Europe, and provides it with very solid bases. The real figures of this immigration were concealed from the public as if this constituted a state secret. The export of the immigrants' culture to the host countries, an exorbitant and unique favor in the history of immigration, was integrated in the agreements between the EEC and the Arab League as an inalienable right of the immigrants. It created an obstacle to their integration, all the more so as the bonds with the countries of emigration were encouraged and supported to the utmost by cultural, political and economic agreements, and by collaboration and exchanges at the university and international level. The EAD's European agents utilized anti-racism to eliminate any discussion of the insecurity, criminality and religious fanaticism of certain sections of a population, who generally refused to integrate.
EAD 's cultural infrastructure made it possible to import into Europe the traditional cultural baggage of anti-Christian and anti-Jewish prejudices against the West and Israel, conceived by the peoples and the civilization of jihad. It was in these years that the theme of jihad was resurrected in order to nurture terrorist activism. Immigrant groups became the vehicles to diffuse it in Europe, with the silent collusion of academics, politicians and the whole of the EAD's cultural apparatus. The discrediting of 'infidel' Judeo-Christian culture was expressed by the affirmation of the superiority of Islamic civilization from which, so they said, European sages had humbly drawn inspiration. Neither the centers of knowledge scattered over Latin and Byzantine Europe during the Middle Ages, nor in the following centuries the creation of printing, essential for the diffusion of knowledge, nor the scientific discoveries of Europe and their technological applications, nor the innovating evolution of its legal and political institutions, nor its artistic and cultural wealth can undermine the axiom of its inferiority to the Arabs, creators of science and the arts. This absurdity, obsequiously repeated by European ministers, actually constitutes a religious principle of the Arab world which acknowledges no superiority on the part of the infidel civilizations. The very term 'Judeo-Christian' civilization is rejected by fundamentalist Muslims (17) who only admire one single civilization, the Islamic civilization, which embraces, through Abraham – a Muslim prophet – Jews and Christians. That is why so many ministers no longer talk about Judeo-Christian civilization but about Abrahamic civilization. Moreover, Judaism and Israel polarize such hatred that Europe gladly rallied to Abrahamism, that is the Muslim conception of the Islamic origin of Judaism and Christianity, this latter not being connected with Judaism but with Islam, the first religion of mankind and antedating the other two monotheistic religions in the Islamic viewpoint.
The wave of Arab cultural and religious fanaticism which swept Europe was integrated into the functionality of the EAD. The EU thus repudiated its Jewish roots and rejected Christianity because it was born of them. The ablation of the historical memory of Europe in order to graft on to it the Arab-Islamic concept of history today makes possible the diffusion of a sort of negationist and guilt-inducing pseudo-culture, in which veneration for the Andalusian myth replaces knowledge of the devastating Muslim invasions. The obsequiousness of university circles, subject to a political power entirely dominated by economic materialism, recalls the worst periods of the decline of intelligence. The censorship of thought, the suppression of intellectual freedom, imported from Muslim countries in the package of a culture of hatred of Israel, today leads to the exclusion and boycott of Israeli academics by their colleagues in Europe.
Arab antisemitism/anti-Zionism was re-implanted in Europe in the conceptual framework set up by the Euro-Arab Dialogue and its planning of 'a movement of opinion' to support Arab anti-Israeli policy. Arab directives, backed by the Euro-Arab Parliamentary Association – the powerful Arab/Muslim lobby – were transmitted to the highest political, university and religious authorities engaged in the EAD, and were given practical application in the media, television, radio, the press, the universities, the workers’ unions and a variety of political and cultural activities. The major themes of this Eurabian antisemite culture were borrowed from the Arab world where they had already been diffused since the 1950s. Their main arguments are: 1) Holocaust denial; 2) Jews exploited the Shoah as a means to blackmail Europe for Israel's benefit; 3) De-legitimization of the Jewish state; 4) The transfer of Israel’s history to the Palestinian Arabs; 5) The cult of the destruction of Israel as a source of the redemption of the world; 6) Cultural boycott of Israel and its isolation on the international scene – a policy which recreated the status of the Jew in Christianity, and of the dhimmi in Islam; 7) Culpabilisation of Europe for the resurgence of Israel; 8) Israel is a threat to world peace, which correctly interpreted means that Israel resists the Euro-Arab policy to eliminate it; 9) Anti-Americanism.
The all-encompassing Euro-Arab symbiosis produced by the EAD led the EU to tolerate the Palestinian terrorists on its own territory in the 1970s, and even later to justify and passively legitimize their terror against Israel, and later to actually finance the Palestine terrorist infrastructure and the inculcation of hatred in its schools. The churches and their media network were the most active agents of the moralization of Palestinian terrorism. Internal opposition was swept away by the political pressures and the funds of the religious organs involved in the EAD.
It was during 2000-2002 that Eurabia has perhaps erased Europe. In Eurabia the Islamic conception of history has supplanted the memory of the institution of the jihad and of dhimmitude which governed the relationship of the Muslims with non-Muslims from the seventh century to the present day. The culture of Eurabia today displays a combination of anti-Jewish, anti-Christian and anti-American animosity. The politicians and intellectuals who have brought it into the world with forceps have denied the wave of defamation and attacks against the Jews in Europe, a wave which they themselves have made possible and have irresponsibly stirred up for thirty years. They neglect the reality of antisemitism in the same way as they have neglected the attacks on the fundamental rights of European citizens, allowing ideological currents generating delinquency and terrorism to be established with impunity in their countries. The silence and negligence of the French authorities in the face of the wave of antisemitic aggression in the period 2000-2002 is only the tip of the iceberg of a global policy. Throughout the territory of Eurabia covered by the EAD agreements, the same uniformity of thought is to be found – the same taboos and censorship at universities and in the apparatus of information, the same historical and political counter-truths built into a dogma, the same tactics of obstructing publishers and bookshops, the same demonology of the Jews and Israel, the same attribution of guilt to Jews and Christians in regard to the Arab-Islamic world. When future generations will reflect in astonishment on the genesis of Eurabia, they will find that this mutation of European socio-political culture was driven by economic self-interest, financial greed, Judeophobic anti-Zionism, and anti-Americanism. The EAD, which bound the European economy to an Arab political strategy, planning the destruction of Israel, was the Trojan horse of that European drift toward the Arab-Islamic sphere of influence. The sorcerer's apprentices have opened the way to a disquieting future.
NOTES
1. Saleh A. Al-Mani, The Euro-Arab Dialogue. A Study in Associative Diplomacy, ed. Salah Al-Shaikhly, Frances Pinter (Publishers), London, 1983, p.48. See also Jacques Bourrinet (ed.), Le Dialogue Euro-Arabe, Economica, Paris 1979.
2. Documents d’Actualité Internationale , Ministère des Affaires étrangères, Paris (henceforth DAI), 1974, n°l, pp.2-3.
3. See Al-Mani, pp 70-73; 111; Bourrinet, p. 4. Analysing the formula of the EAD, John Waterbury writes: “The eventual bargaining took place in the form of a trade-off: the Arab political demands against European economic objectives?, ibid., p.25; Françoise de la Serre, 'Conflit du Proche-Orient et Dialogue Euro-Arabe: La Position de l’Europe des Neuf', in ibid.
4. Report on Islamic Summit 1974, Pakistan. Lahore, February 22-24, 1974, p. 228.
5. DAI 1974, Conférence des Chefs d’Etat Arabes (Alger, 26-29 novembre 1973) Déclaration de politique Générale (Alger, 28 Novembre 1973) (Source: Conférence des Chefs d’Etat arabes, in French, n°7, pp.122-26).
6. As this issue of DAI has disappeared from the collection at the Bibliothèque du Palais des Nations at Geneva, this reference is taken from Bourrinet, pp.331-35: DAI 1977, n° 16-17, pp. 315-19.
7. Al-Mani, pp.70-73.
8. Bat Ye’or, Islam and Dhimmitude. Where Civilizations Collide, Cranbury, NJ, Fairleigh Dickinson University Press 2002, p. 253.
9. Bourrinet, pp. 296-301.
10. Edmond Völker, ed., Euro-Arab Cooperation. Europa Instituut, University of Amsterdam, Amsterdam, A.W. Sijthoff, Leyden, 1976, p. 179.
11. Euro-Arab Dialogue. The Relations between the two cultures. Acts of the Hamburg symposium April 11th to l5th 1983. English version ed. by Derek Hopwood, Croom Helm, London, 1983; see the recommendations of the Venice Seminar, pp. 317-23.
12. Ibid., pp. 320-21.
13. Ibid., p.19.
14. DAI, September 2, 1977, n° 35, Council of Europe (London, 29-30 June 1977) n°137. Déclaration des Neuf sur le Moyen-Orient (Londres 29 Juin 1977) (Source: Ministère des Affaires étrangères, Paris) Textes officiels pp 666-67, translated by the author.
15. Official Records of the General Assembly.Thirty-second Session. Plenary Meetings, vol.1, Sept.20 - Oct.13, 1977, United Nations, New York,1978.
16. Report on Islamic Summit 1974, Pakistan. Lahore, February 22-24, 1974, Karachi, pp.222-23.
17. The rejection of the term 'Judeo-Christianity' has often been expressed orally; Bruno Etienne mentions this rejection, in La France et l’islam, Paris, 1989, Hachette, p.l89.
https://www.uitkijk.net/docs/by_eurabia_122002_eng.doc
|
|
Klacht indienen
|
|
|
Nulstein
Ervaren én productief Forumlid
Netherlands
2016 Posts
|
Posted?-?29 Aug 2007?:? 13:14:21 ?
|
Ja leuk Tjeerd, herhaling van zetten,
Dit komt uit een goed gedocumenteerd boek (oud nieuws)
maar een goed gedocumenteerd boek is geen bewijs.
Waar is de text van de resolutie zelf?
Welk nummer heeft die resolutie als het een officiele resolutie is?
Die zijn er niet omdat het geen resolutie is maar slechts een aanbeveling van vooraanstaande politici,
politici die op dat moment vertegenwoordigd waren in diverse regeringen, die uiteraard hun eigen advies zijn gaan opvolgen.
Tijl Declerq, de Uyl,..wie maakt het rijtje af?
Het is meer zoals de antikapitalistische sneeuwbal uit de sovjetkoker,
die nog altijd over europa heenraast als een lawine terwijl het communisme dood is.
De sneeuwbal die de lawine veroorzaakte, daar doe je niets meer aan,
je kunt alleen nog sneeuwschuiven en puinruimen. |
In de islam telt men drie stadia: de Dar-Al-Suhl, de nog niet veroverde gebieden. De Dar-Al-Harb, dat is het stadium van de verovering. En de Dar-Al-Islam, het moment waarop de niet-gelovigen onderworpen zijn. In Egypte verschijnt elk jaar een islamitisch woordenboek. In de editie van dit jaar zijn Frankrijk, België en het Verenigd Koninkrijk aangeduid als gebieden die in het stadium van de Dar-Al-Harb zijn.
Mischien een goed idee om dat een agenda punt te maken tijdens de eerstvolgende NAVO vergadering.
|
|
Klacht indienen
|
|
|
|
?Topic? |
? |
|
|
?
?Olie voor moslim-immigratie
?Reply to Topic
ga nog ff verder neuzen