Hoe betrap je een pedofiel?
Zo’n vijfendertig jaar geleden – ik was toen een jongen van twaalf jaar en woonde in Amstelveen – werd ik kort voor de zomervakantie door mijn moeder naar Peek & Cloppenburg in het plaatselijke winkelcentrum gestuurd voor het kopen van een zwembroek. ’Peek’ was de kledingzaak waar het hele gezin zich eens in de zoveel tijd in het nieuw stak. Een zwembroekje kopen, kon ik wel alleen af.
Toen ik in de rekken mijn keus maakte, kwam er een verkoper achter mij staan. Een keurige man van middelbare leeftijd. Ik pakte een zwembroek en wilde naar de kassa lopen. „Die móét je even passen, want zwemkleding mag niet worden geruild?, zei de verkoper nogal gebiedend, terwijl hij het gordijn van de paskamer al openschoof. Ik wilde het eigenlijk niet, maar zwichtte voor zijn natuurlijke gezag. Juist terwijl ik de zwembroek omhoog trok, schoof de verkoper ineens het pashokje binnen. Ik schrok. „Gaat het, jongen??, vroeg hij vriendelijk. „Pas op hoor, soms zit het prijskaartje aan de binnenkant.? Tegelijkertijd trok hij de band van het zwembroekje naar zich toe en voelde en graaide met zijn andere hand aan de binnenkant. Ik verstrakte. Het duurde eventjes eer duidelijk was dat het prijskaartje niet aan de binnenkant zat – dat kón ook niet realiseerde ik me later: het zat uiteraard gewoon aan de buitenkant. „Past uitstekend hoor?, concludeerde de verkoper en verliet geruisloos weer het pashokje.
Ik was twaalf, misschien dertien jaar, en wat wist ik toen van het leven? Ik voelde drommels goed dat er iets onoorbaars was gebeurd, maar ik twijfelde. Was hij niet gewoon een behulpzame, misschien wat onhandige verkoper? Moest ik iets zeggen? Maar waar zou ik blijven als hij dan gewoon in de lach zou schieten: „Ach jongen toch, hahaha… Hoe kom je daar nou bij?? Onderweg naar huis besloot ik er niemand iets over te zeggen. Ik schaamde me voor wat er was gebeurd. Maar dat het indruk heeft gemaakt blijkt wel uit het feit dat ik me het gezicht van de verkoper nog zo voor de geest kan halen. En later, als ik met mijn ouders weer in het filiaal kwam, hield ik goed in de gaten waar hij precies stond en verbrak ik in het pashokje menigmaal het snelheidsrecord broekverwisselen.
Pas veel later besefte ik wat er toen waarschijnlijk is gebeurd. Door mijn werk als misdaadverslaggever weet ik inmiddels hoe geraffineerd en onopvallend pedofielen te werk kunnen gaan. Hoe ze kinderen subtiel de indruk kunnen geven, dat zij zélf iets fout doen of onbeholpen zijn. En dat het vaak juist aardige jeugdleiders, trainers, verkopers, verzorgers en toezichthouders zijn, die hun positie misbruiken. Prijskaartjes die per ongeluk aan de binnenkant zouden zitten, zijn dan de geijkte smoesjes. Hun optreden is snel en onverdacht. Het is geen toeval dat het vaak jaren duurt eer kindermisbruik wordt ontdekt en de omgeving geschokt reageert dat men dit nooit achter de dader had gezocht. Maar ja, eer ik dat alles door had, waren er al vele jaren verstreken. Daarbij bleef ik toch ook twijfels houden of er nu sprake was van een incident of niet, of dat ik slachtoffertje was in een lange reeks. Ik hield mezelf voor dat ik er helemaal naast kon zitten.
Afgelopen week was ik een paar dagen bij SBS6 te gast op het EK-voetbal in Portugal en raakte er in gesprek met programmaleider Eric van Stade. We ontdekten toevallig dat we beiden in Amstelveen waren opgegroeid en zelfs op dezelfde school hadden gezeten. Aan de rand van het zwembad ontspon zich een geanimeerd gesprek over oude leraren, sportclubs, en favoriete café’s. Hoe het precies ter sprake kwam weet ik niet meer, maar op een gegeven moment merkte Van Stade op: „Weet je wat mijn vriendjes en ik altijd vervelend vonden? Als we nieuwe kleren moesten kopen. In die tijd deed je dat altijd bij Peek & Cloppenburg en daar was…? Ik keek hem ontzet aan. Het was alsof ik in een kwart seconde een reis van dertig jaar door de tijd maakte. „Stop!! Stop!!?, riep ik. „Ik weet wat je gaat zeggen! Je wilt het hebben over die verkoper, die vent… dat die in de paskamer aan je zat…? Het was een schot in de roos. „Inderdaad?, beaamde Van Stade even later. „Altijd als je aan het passen was kwam hij het hokje in om je blouse in je broek te stoppen en zat hij overal aan te frunniken, verschrikkelijk, altijd hetzelfde.?
Als misdaadverslaggever wist ik het al, maar afgelopen week werd het in Portugal opnieuw bevestigd: de oplossing van delicten is vaak louter een kwestie van Tijd & Toeval…
27 juni 2004, Telegraaf, Peter R de Vries
Als je een probleem heb, moet je dat probleem oplossen. J. Cruijff |
?
?Hoe betrap je een pedofiel?
?Reply to Topic
Posted?-?30 Jun 2004?:? 18:20:48 ?
?