ZIELIG
Eigenlijk was het op 6 maart 2002 reeds duidelijk dat het Hans Dijkstal niet goed verging.
De gemeenteraadsverkiezingen waren achter de rug, midden in de nacht volgde nog een lijsttrekkersdebat onder leiding van Paul Witteman, waarin Pim Fortuyn andermaal de show stal.
Niet alleen het beeld van Ad Melkert, die volledig verschrompelde terwijl zijn pak gewoon bleef zitten, zal ik nooit meer vergeten, hetzelfde geldt voor dat van Hans Dijkstal, wiens bijdrage aan het debat zich beperkte tot staren, met een afwezige glimlach, naar het plafond, totdat hij opstond en zei dat het ontzettend gezellig was geweest, maar dat ze er nu maar beter mee konden ophouden omdat op dat uur van de dag toch geen mens meer voor de tv zat.
Later bleek dat er op dat moment nog liefst 875.000 mensen keken.
Waarderingscijfer: 7,2.
Zowel Ad als Hans werd er een paar maanden later uitgebonjourd.
Met Ad kwam het daarna nog redelijk goed, al moest hij ervoor naar Amerika verhuizen en schijnt hij nog altijd een potje valium, vermengd met een halve liter jonge klare, naar binnen te schrokken voordat hij voor een bezoek aan Nederland uit het vliegtuig stapt.
Hans, echter, krabbelde nooit meer overeind. Hij sloot zich weliswaar bij een paar allochtonenclubjes aan en werd ook nog voorzitter van het Filmfonds. Maar de enige film die hij, in gedachten, steeds voor zich zag afdraaien was die van zijn carrire. Dat was natuurlijk niet bevorderlijk.
Of ze hem in het dolhuis opzochten weet ik niet, maar feit is dat een paar verslaggevers er onlangs in slaagden met hem in gesprek te raken. Zijn opvolger Van Aartsen noemde hij toen een maffiabaas. De Nederlandse politiek zaaide volgens hem allochtonenhaat. Het inburgeringsbeleid van Integratie- minister Verdonk beschreef hij als nazistisch.
Ik eis excuses! riep Rita onmiddellijk.
Onder normale omstandigheden zou ik haar gelijk geven. Maar nu? Straks pakt de zuster hem uit solidariteit met de minister ook nog zijn saxofoon af. En dat mag je hem niet aandoen. Hij is er al zo beroerd aan toe.
Hieronder citeer ik ng enkele uitspraken van Hans Dijkstal, die de betrokken verslaggevers uit piteit met zijn familieleden niet wensten te publiceren.
Poesje-mauw, kom eens gauw, ik heb lekkere melk voor jou.O, u bent geen poesje, zuster, u bent een heks!
Zuster, mag ik nu eindelijk mijn beertje vasthouden?
Eerst dan, zuster, leven wij in het walhalla, wanneer wij ons totaal onderwerpen aan Allah. De zielenpoot.
(Telegraaf van vandaag)
<<>>
"voor de aanhouder is geen weg onbegaanbaar" |