|
Robbie409
Ere Forumlid
3346 Posts
|
 Posted?-?10 May 2003?:? 13:26:51 ? ?
|
Herdenken voor de toekomst
De eerste twee weken van de mooie voorjaarsmaand mei zijn in ons land thans zwaarbeladen met herdenkingen en vreselijke herinneringen. Op 4 mei worden de oorlogsdoden herdacht, op 5 mei de bevrijding, op 6 mei de moord op Pim Fortuyn. Vandaag, de 10e mei, is het precies 63 jaar geleden dat de Duitse nazihorden ons land binnenvielen en over vier dagen herdenken Rotterdammers dat in 1940 het hart uit hun stad werd gebombardeerd door de Duitse Luftwaffe.
Sinds enkele jaren wordt bij deze gelegenheden in toenemende mate de vraag gesteld of we met dat herdenken moeten doorgaan, of het eigenlijk nog wel zin heeft en of we niet beter de blik op de toekomst kunnen richten. Daarbij wordt altijd vermeld dat de generatie die de Tweede Wereldoorlog bewust heeft meegemaakt, 65 jaar of ouder is en nog maar ongeveer dertien procent van onze bevolking uitmaakt. Het grootste deel van de Nederlanders kent dus de oorlog slechts van horen zeggen.
De vraag is nu of dat een argument is om maar op te houden met herdenken. Of, wat nog schokkender is, dat herdenken samen te gaan doen met de Duitsers, zoals onze vorige minister-president Wim Kok (PvdA) in een vlaag van totale verstandsverbijstering dorst voor te stellen.
Ritueel
Tot degenen die herdenkingen niet meer zien zitten, behoort prof. dr. H.W. von der Dunk, hoogleraar geschiedenis, die op 4 mei jl. in Nijmegen een rede hield waarin hij stelde dat de officiële herinnering aan de Tweede Wereldoorlog „allang is versteend tot navelstaren? en tot een „seizoensgebonden ritueel zoals de Matthaus Passion?. Herdenken heeft, volgens de hoogleraar, geen nieuwe oorlogsverschrikkingen kunnen voorkomen.
Hier gaat de gezaghebbende historicus wel heel erg kort door de bocht. Zijn voor velen denigrerende woorden werden maar al te gretig geciteerd door de Volkskrant, die toch al gaarne gevestigde reputaties onderuithaalt teneinde te voldoen aan haar zorgvuldig gecultiveerde intellectueel-progressieve imago. De vraag of herdenken al dan niet zin heeft, is slechts te beantwoorden indien wij ons afvragen wat er is terechtgekomen van alle dromen, wensen, voornemens en verwachtingen die ons in 1945 bezielden toen wij door de geallieerden werden bevrijd.
Wij gingen toen hard werken en wij namen genoegen met een sober bestaan, want ons land moest immers weer worden opgebouwd. We studeerden ook vlijtig want de verloren oorlogsjaren moesten worden ingehaald. De sociale, religieuze en politieke verzuiling werd grotendeels doorbroken want de oorlogsellende en de honger hadden iedereen getroffen, ongeacht kerkgenootschap, sociale status of politieke overtuiging.
Klad
Maar het ging mis toen de naoorlogse generatie een rol ging spelen. We kregen een grote luxe en alles moest anders worden, maar vooral leuk en gezellig. Principes waarmee de oorlogsgeneratie het land had opgebouwd, zoals arbeidsethos, autoriteit, toewijding, opoffering, discipline en een niet-zeuren-maar-aanpakken mentaliteit, werden als belachelijk ouderwets beschouwd. Zo kwam er geleidelijk de klad in de basisvoorzieningen van onze samenleving, zoals het onderwijs, de gezondheidszorg, de justitie, de krijgsmacht, de religie en onze normen en waarden.
Door de geforceerde democratisering veranderde ons land in een oeverloos vergadercircuit van meestal kleurloze functionarissen. Maar het ergste was de uitholling van ons onderwijs. Iedereen weet thans dat de jongere generaties, de zogenaamde slachtoffers van de Mammoetwet, nauwelijks nog kunnen rekenen, lezen, schrijven en vooral van geschiedenis vrijwel niets meer afweten. Het is niet ondenkbaar dat onze progressieve politici ons onderwijs expres hebben laten verloederen om enige niets wetende en dus kritiekloze generaties te kweken, die immers ideaal zijn voor manipulerende demagogen. Want wie de jeugd geen historie bijbrengt, leert ze nooit maatschappelijke gevaren te herkennen. Alleen kennis van de geschiedenis wapent jonge mensen tegen krankzinnige politici, machtswellustelingen en psychopaten die onze samenleving voortdurend bedreigen. Dat is iets dat zeer duidelijk wordt beseft door het joodse volk. Joden zijn eigenlijk de uitvinders van het vak geschiedenis.
Vorige maand werd het joodse paasfeest gevierd, de Pesach. Dat is het herdenkingsfeest van de bevrijding door de grote profeet Mozes van het volk Israëls uit de Egyptische slavernij. Dat gebeurde 3500 jaar geleden. Op paasavond, de zogenaamde seideravond, staat in ieder joods gezin alles in het teken van de historie.
Zelfs het eten en drinken. Zoals de matzos, die herinneren aan de grote haast waarmee het joodse volk uit Egypte moest vertrekken. Er was geen tijd geweest het brooddeeg te laten rijzen. Vandaar die platte, harde, dunne koeken die velen kennen als crackers. Ook de scherp smakende mierikswortel, die het bittere lot van de joodse slavenarbeiders in herinnering moet brengen. En op die feestelijk-plechtige avond stelt traditioneel in ieder joods gezin een kind de vraag: „Waarom is deze avond anders dan alle andere avonden van het jaar??
Medewerker
Dat is voor de vader van het gezin dan de aanleiding om het hele verhaal van de uittocht uit Egypte te vertellen en voor te lezen. Dit duurt de hele avond. En de samenvattende eindboodschap is dat de mens alleen in vrijheid kan voldoen aan zijn eeuwige opdracht: Gods medewerker te zijn bij het vervolmaken van de schepping. Dat is de missie die alle joodse kinderen ieder jaar meekrijgen. Het is de essentie van de overlevingskracht van het joodse volk.
En wat doen wij, Nederlanders, slechts 58 jaar na een oorlog die met 52 miljoen doden vele malen erger was dan de Egyptische slavernij van 3500 jaar geleden? We hebben een professor die de herdenking degradeert tot een vorm van „versteend navelstaren? en tot een „seizoensgebonden ritueel?. En we hebben een overheid die een officiële bevrijdingsdag eens in de vijfjaar meer dan genoeg vindt, maar die erover denkt om het islamitische Suikerfeest ook voor autochtone Nederlanders in te voeren.
Onder die omstandigheden hoeft het ons ook niet te verwonderen dat onbeschofte Marokkaanse jongeren in Amsterdam dodenherdenkingen hebben verstoord. En er werd ze, zoals gebruikelijk, geen strobreed in de weg gelegd. Of zou dat soms ook als een ´seizoensgebonden ritueel´ worden gezien?
Bob Smalhout, 10 mei 2003
Ik mis Pim
https://www.lijstpimfortuyn.nl/provincies/noord-holland |
|
|
?
?Herdenken voor de toekomst
