| Author |
 ?Topic? |
|
|
marjan
Zeer gewaardeerd Forumlid
198 Posts
|
 Posted?-?09 May 2003?:? 00:19:03 ? ?
|
Always Yours, zelfverantwoordelijke, zedelijke, zelfbepaling is het motto dat in elke pedagogische opleiding geleerd wordt als het nederlandse opvoedingsideaal(van de pedagoog Langeveld).Het wordt dus gehanteerd in pedagogische instituties en ook in bladen als Libelle en Margriet. Ik zeg niet dat het motto door de uitvoerders goed is doordacht, integendeel. Het is heel oppervlakkig opgepakt als opvoeden tot mondigheid,assertiviteit.
En inderdaad is het gebruikt om vrouwen in 1 bepaalde richting te duwen, onder het mom van emancipatie. Alsof zelfbeschikking alleen gaat om het hebben van betaald werk.
Ik bedoelde het eigenlijk op een heel andere manier en als ik je zo lees verschillen we misschien niet eens zoveel van mening.
Ik bedoel met zelfverantwoordelijkheid het nemen van de verantwoordelijkheid voor je eigen leven, dwz dat je ,in eerste instantie, geen schuld kunt leggen bij anderen of bij een God, als je eigen leven niet ideaal verloopt.Dit lijkt logisch, maar als ik om me heen kijk zie ik toch dat veel mensen ongelukkig zijn, omdat ze niet terug keren naar zichzelf als bijv. de dingen niet gaan zoals ze willen dat ze gaan.
Ik weet uit ervaring dat dat moeilijk is, maar uiteindelijk is het antwoord toch vooral bij jezelf te vinden en dat kan met bijv. meditatie, al zullen de meesten dat zweverig vinden.
Voor zedelijkheid, oftewel ethiek(Langeveld schreef zijn boek in 1948) geldt hetzelfde.Je bent zelf verantwoordelijk voor je ethische bagage en kunt niet God of de traditie de verantwoordelijkheid daarvoor geven.Daarmee zeg ik niet dat je niet gelovig kunt zijn, maar voor je ethisch handelen kun je niet de verantwoordelijkheid leggen bij bijv.een of ander boek.Maar je kunt natuurlijk wel je inspiratie er uit halen.
Voor zelfbepaling geldt hetzelfde.Uiteindelijk ben jezelf degene die uitmaakt welke richting je uitgaat.Niet dat alles mogelijk is, maar geestelijk wel.
Mijn overtuiging is ook dat het uiteindelijk gaat om liefde, maar een liefhebbend persoon zijn is veel moeilijker dan het lijkt.En naar mijn idee komen we dan op het gebied van de religie, maar daarmee bedoel ik niet de georganiseerde geloven. en ik zeg hier zeker niet mee, dat niet-religieuze mensen niet liefhebbend kunnen zijn.
En eigenlijk weet ik het ook allemaal niet,want het leven blijft voor mij mysterieus.
groeten, marjan J.
|
|
|
|
Always yours
Super Forumlid
278 Posts
|
Posted?-?09 May 2003?:? 08:59:44 ? ?
|
Hoi Marjan,
Ik ben een persoon die moeite heeft met leer-stromingen waarin theoriën worden toegepast uit een oude tijd. Theoriën zijn nogal tijdgebonden en worden gevormd door de referentie kaders van die tijd.
Libelle en Margriet vind ik trouwens 2 bladen die misschien wel schrijven over emancipatie maar zelf borg staan voor super truttigheid en rolvastheid van de vrouw. Op zich nix mis mee, alleen vind ik dat dergelijke bladen zich verre moeten houden van emancipatie en andere stromingen als ze het niet echt menen.
We verschillen inderdaad niet zoveel van mening, alleen redeneer ik en schrijf ik met mijn eigen verstand en gebruik ik eigen woorden voor hetgeen ik bedoel. Ik ben een vrijdenker en zit niet vast in specifieke dogma's.
Het hele leven is een opvolging van keuzes maken. In sommige gevallen duik je in het diepe omdat je toe bent aan een uitdaging, het andere moment durf je zowat geen keus te maken vanwege de angst voor de niet overzichtelijke gevolgen van die keus. Dat is leven!
Het laffe "God zal het zo gewild hebben", of "zo ben ik nu eenmaal", vind ik dus typerende uitvluchten om maar geen verantwoordelijkheid voor je handelen te willen dragen. Geen enkele religie mag op deze manier misbruikt worden.
Meditatie is een vorm van zelfreflectie die voor velen 3 stappen te ver is. Begin maar eens 's avonds met een dagdoorleving. Hiermee bedoel ik dat in je bed of op de bank of waar dan ook de voorbije dag even doorneemt met wat je hebt gedaan en hoe je dat gedaan hebt en of je er tevreden mee bent of niet en hoe je volgende keer anders gaat doen. Zo leer je jezelf beter kennen, leer je je keuzes gronden en zie je jezelf als mens duidelijker in je omgeving staan waardoor je zekerder wordt van jezelf en jouw specifieke mogelijkheden of
potentieel.
Ik ben het niet met je eens dat je automatisch bij een religie uit dient te komen om een liefhebbend mens te zijn! Hiermee beweer je dat uitsluitend een religie kan leiden tot liefhebbende mensen, en dat is toch echt niet waar. Je ontkent wel dat je dat bedoelt maar in de basis denk je dus wel op die manier.
Het tegendeel kan je ook beredeneren. Juist door religies bestaan er op aarde veel splitsingen en worden volken verdeeld waardoor er een basis van haat en oorlog ontstaat. Dus mag je concluderen dat religie leidt tot haat onder de mensen en is religie in religieuse termen gesproken het werk van de duivel. Contradixie en paradox zijn vaste elementen van het geloof. En dat maakt een geloof een geloof. Je kan er namelijk geen werkelijkheid aan onttrekken.
Wat wel mogelijk is, is het feit dat mensen die geestelijk beter en verder ontwikkeld zijn, beter in staat kunnen zijn door gedrag heen te kijken, door verdedigingssystemen heen te prikken en daardoor de werkelijke mens en zijn/haar kwetsbaarheid te zien en te respecteren. Dat is een ander verhaal maar is zeker niet religieus.
En juist liefdevolle mensen staan zonder al te veel regels en normen in het leven. Ze zijn liefdevol en daarom liegen ze niet, spreken hun emoties uit, hebben behoefte aan mensen en houden in het algemeen van mensen. De makke van een liefdevolle basishouding is dat je vaak door verkeerd willenden als een makkelijke prooi wordt gezien. En dat is inderdaad moeilijk. Heel sterke persoonlijkheden zullen direct vaststellen dat zo'n kwetsbare verkeerd willende, dit niet doet omdat hij of zij een hekel aan jou heeft maar omdat het door haar of hem de eigen pijn, verdriet of onzekerheid in 10 voud voelt. Het is het zelfde als wanneer je jezelf irriteert aan bepaald gedrag van iemand in jouw omgeving. Als je dan even jezelf openstelt voor je eigen ik, zie je vaak dat juist die gedragingen jouw eigen valkuil veroorzaakt.
Kortom, liefde is de basis van de mensheid omdat mensen worden verwekt op een moment dat 2 personen liefde bedrijven. Dat er veel kinderen worden verwekt omdat men de behoefte denk te voelen dat dat nu eenmaal hoort, is helaas evident. Dat men er later achterkomt dat het hebben en opvoeden van kinderen een moeilijk iets is is spijtig voor die ouders maar zeker ook voor de kinderen.
Liefde mijn beste Marjan is een raadsel, het is de bron van vreugde en verdriet, van leven en dood, van houden van en haat.
Liefde is op zichzelf al een contradixie.
Er is altijd weer een andere waarheid naast de jouwe... |
|
|
|
|
50plus
Ere Forumlid
Netherlands
6209 Posts
|
Posted?-?09 May 2003?:? 17:56:46 ? ?
|
René
Liefde tussen mensen, man/vrouw man/man vrouw/vrouw om er meteen maar een paar te noemen is altijd vanzelfsprekend, mits het zonder voorwaarden en mitsen en maren vooraf wordt ervaren.
Houden van is een leeg en totaal uitgekauwd item, ik hou van chocola maar ook van mijn vrouw of kind, ik heb je lief benaderd meer de werkelijk emotionele lading.
Chocola en materiele dingen kun je niet echt liefhebben, daar liefhebben ervan uitgaat dat er een wisselwerking is tussen personen of dieren.
Wij mensen zijn een aparte species, we moorden vanwege lust en niet vanwege de honger, we hebben sex, zonder dat het om liefde, tederheid of voortplanting gaat, we eten zonder honger te hebben en we vergaren materialen zonder dat ze voor ons leven noodzakelijk zijn en we voeren oorlog om territoria die niet van onszelf zijn, maar waarvoor wel jonge mensen hun leven moeten geven.
Nee, ik ben geen pacifist, maar ooit zij een wijze man, sterven voor je Vaderland, had je vader dan land, zoniet waarom wil er dan wel voor sterven ???
Mensen schijnen verliefd te kunnen worden, we kunnen als beesten ons kroost, nakomelingen verdedigen, er zijn zelfs mensen die levenslang elkaar verdragen, zelfs liefhebben en tot op hoge leeftijd attent en liefdevol voor elkaar zijn.
Er zijn ook mensen, die keer op keer verliefd worden, nauwelijks naar hun kroost omkijken en na een aantal jaren menen het boek van hun partner uit te hebben en niet meer in staat om zonder walging naar de kam/borstel van hen te kijken.
Mensen zijn gecompliceerde wezens, waarin niets dierlijks ontbreekt, maar tevens ook niets dierlijks de boventoon voert, we zijn trots op ons denkvermogen, we zijn trots op onze communicatie, we zijn trots op onze aanleer en overdracht vaardigheden, we hebben zelfs een unieke eigenschap, we hebben cultuur en beheren dat zelfs.
Tegelijkertijd, leven we in disharmonie met onze omgeving, vernielen ons eigen milieu, maken de plek die we nodig hebben onleefbaar, voeren onwezenlijke oorlogen omwille van twijfelachtige godsdienstige grondslagen of territorium drift, maar besteden miljarden aan wederopbouw, schoonmaken van vervuilde grond en lucht en aanplanten van onnatuurlijke natuur, vanwege de kaalslag in de natuurlijke natuur.
Vreemde wezens, die mensen, vreemde drijfveren en motivaties, vaak onder valse vlag varend, om zo hun schaamteloze handelingen een legitiem karakter te geven en zich te profileren tegenover anderen, die trouwens even hard meedoen aan deze waan.
We leren kinderen dat ze niet mogen liegen, terwijl we ze keer op keer confronteren met onze eigen leugens, we leren kinderen dat ze moeten delen, terwijl we zelf niets willen of kunnen delen, we leren kinderen dat ze gezag moeten accepteren, terwijl we zelf het gezag keer op keer discutabel stellen, dus we geven aan ons nageslacht een cursus schizofrenie of hoe wordt ik een vakkundige leugenaar, maar kom betrouwbaar over.
Liefde kan je echter niet leren, liefde geven kan alleen als jezelf accepteert, als je jezelf waardeert en je zeker bent van je eigen gevoelens ten opzichte van je jezelf, pas dan ben je daadwerkelijk in staat om liefde te geven.
Het kiezen van een partner op rationele gronden is een zakelijk contract, het kijken naar de sociale achtergronden is een ontkenning van je eigen persoonlijkheid, er zijn zoveel aspecten en varia, dat het te ver voert om hier nader op in te gaan.
Liefhebben gaat niet over, zelfs niet als je oud en grijs of kaal wordt, rimpelig of dik, als je door de tand des tijds verandert van een jonge sportieve man of vrouw in een wat uitgezakt en vervormd lijf, dat is namelijk slechts het omhussel en daarin zit niet de liefde.
Liefde zit hem in het accepteren van elkanders gebreken en tekortkomingen, het niet inruilen van de oude vertrouwde geblutste en gedeukte betrouwbare diesel voor een jong dartel veulen, dat nauwelijks enig besef heeft van de deuken die het leven nog verbergt.
Bovendien is de persoonlijke inruilactie van deze era een overtuigend bewijs voor onze jeugd dat niets maar dan ook niets daadwerkelijk zekerheid en geborgenheid bied en daarom één van de grootste bijdrage heeft geleverd aan de maatschappelijke en geestelijke ontwrichting.
Dus liefde heeft niet alleen een emotionele lading, maar ook een maatschappelijk en sociale, waardoor mensen elkaar met genegenheid en warmte toetreden, elkander respecteren en als zodanig dan een voorbeeldfunctie zijn voor anderen.
Is liefde oneindig en altijd warm, helaas niet, liefde veroorzaakt ook littekens van pijn en verdriet vanwege onbegrip, momenten van onachtzaamheid en juist op de momenten dat je zelf met jezelf in de knoop ligt.
Maar door weer in harmonie met jezelf te komen, komt de liefde weer in volle hevigheid in je leven, is trouwens ook nooit weggeweest, alleen op een lager niveau of zo je wilt waakvlammetje gestaan om als een haardvuur weer terug te komen
Spreken is zilver, schrijven is soms goud.
Wie bij onrecht zijn mond houd, is dus pas goed fout.
|
|
|
|
|
50plus
Ere Forumlid
Netherlands
6209 Posts
|
Posted?-?09 May 2003?:? 17:59:32 ? ?
|
Marjan
Wat betreft de rol van de vrouw en haar zelfbeschikking en eventuele emancipatie, dat is niet de rol van een vrouwelijke havenarbeider of een mannelijke kinderverzorger, dat zijn karikaturen van de emancipatie en stelselmatig gebruikt door bepaalde sociale partijen.
Een huisman kan geen kinderen baren, voor het voortbestaan van de soort hebben we nakomelingen nodig, bovendien hebben mensen die elkander liefhebben in de traditionele gezinsvorm,(man/vrouw), behoefte aan “nestdrang? en tot op heden is het de biologie die de vrouw aan de dracht verbind en dus haar beperkt op enige tijd niet meer aan het economisch verkeer deel te nemen.
Voorgaande klinkt enigszins koud, maar omwille van de rationele feiten is dat een gegeven, de man zal dus een stabielere economische bijdrage leveren in het economische verkeer, genaamd betaalde arbeid.
Emancipatie is het besef, dat de één niets is zonder de ander, dat je complementair bent en zonder de ander niet goed of zelfs slecht functioneert.
Dat heeft dan tevens niets te maken met geslacht, want emancipatie betreft ook het accepteren van anderszijnden, zoals homosexuelen en dus zul je met je eigen rol in het grote geheel moeten leren omgaan.
Het dragen en baren van kinderen, mag en kan een eventuele geestelijke ontwikkeling en vorming nimmer belemmeren, echter wel het puur economische aspect, lees de betaalde arbeid, waardoor de puur op maatschappelijke financiële gronden gebaseerde emancipatie een karikatuur is geworden van de echte emancipatie.
Emanciperen letterlijk vrijmaken, mondig verklaren is dus in deze moderniteit niets meer dan een verworden etiket tot het dwingen van bepaalde mensen tot het aangaan van verbintenissen en levenswijze die dus totaal indruist tegen de emancipatie gedachte, het vrijmaken uit slavernij of het toestaan van gelijke rechten aan de vrouw.
Vrouwen die kinderen baren zijn niet geëmancipeerd, mannen die kinderen baren bestaan (nog) niet, dat zou dus een verkeerde conclusie opleveren.
Zelfbeschikking is het grondrecht van de democratie en dus niet alleen het emancipatierecht van vrouwen, maar de kreet achter ieder succesvolle man staat een gemotiveerde vrouw kun je evengoed omkeren, achter ieder succesvolle geëmancipeerde vrouw staat een gemotiveerde man en dat heeft dan dus niets met betaling en beloning te maken.
Alhoewel een beloning in wederzijds respect, aandacht voor elkanders noden en emoties, het besef van de verschillen, maar zeker ook van de complementaire aspecten, zowel op emotionele als op rationele gronden een grotere meerwaarde oplevert dan menig salarisstrookje ooit zal kunnen uitdrukken, hoezo emancipatie en moderne mensen.
Dus mannen en vrouwen zijn gelijk in hun ongelijkheid, ze zijn één in hun verdeeldheid en ze zijn samen onlos makend biologisch aan elkander verbonden, daarbij meteen aangevend dat hun biologische rollen verschillend, maar niet tegenstrijdig zijn, in tegendeel in een goede relatie tussen man en vrouw, zouden ze optimaal gebruik kunnen en moeten maken van elkanders vaardigheden en respect hebben voor elkanders biologische verschillen.
Imaginaire samenlevingsvormen, of afwijkende rollenpatronen geven al eeuwenlang niet bepaald een verbetering in de verhouding tussen de seksen, terwijl de ouderwets geachte liefdesrelatie tussen man en vrouw nog steeds de beste waarborg is voor wederzijdse emancipatie.
Spreken is zilver, schrijven is soms goud.
Wie bij onrecht zijn mond houd, is dus pas goed fout.
|
|
|
|
|
50plus
Ere Forumlid
Netherlands
6209 Posts
|
Posted?-?09 May 2003?:? 18:01:35 ? ?
|
Pietje
Niet alles is fysisch en conform natuurwetten te verklaren, keer op keer denkt de mens de ultieme ontdekking te doen, om zo voor een soort God te kunnen en mogen spelen en ook keer op keer komt men tot de schrikbarende conclusie dat natuur wetten, zoals wij die kennen ons steeds weer voor onverwachte verassingen stellen.
Zo is het een raadsel dat de mens evolueerde tot dit niveau, maar tegelijkertijd niet in staat blijkt om met de verkregen kennis en cultuur zijn soort te behoeden voor uitroeiing of voor rampen van natuurlijke of medische aard.
Het embola virus, het Sars virus en ook de angst voor een nieuwe vogelpest variant die op de mens overslaat zijn stuk voor stuk bewijzen dat mensen kwetsbaar blijven en het meeste kwetsbaar door hun eigen gedrag.
Het verklaren van alles middels wetenschappelijk onderzoek is keer op keer achterhaald door de uitkomsten van de tijd, waardoor het leek dat we meer gingen beheersen, terwijl we juist door complexiteit van de verkregen kennis juist minder goed in staat zijn de dingen te relativeren en objectief te observeren.
Alles moet verklaard worden, ook het onverklaarbare, alles moet ontdekt worden ook het alreeds lang ontdekte wiel wordt keer op keer opnieuw uitgevonden, maar soms is iets niet te verklaren en dan komt het moeilijkste, namelijk leren accepteren.
Eén van de laatste grote problemen is de dood, mensen schijnen eeuwig te willen leven, willen niet meer oud worden, maar jong blijven en vooral gezond, terwijl de genetische aftakeling begint voordat wij beseffen dat we ouder worden en dat proces is nog steeds onafwendbaar en onbeheersbaar, want de énige zekerheid die wij allemaal hebben is de dood.
Enkel het moment kennen we niet, maar dat hij komt is zeker en dat schijnt veel mensen te doen besluiten hun heil te zoeken in een religieuze oplossing, namelijk het leven na de dood, het hiernamaals, de hemel, de wederopstanding, de reïncarnatie, allemaal uitvluchten om maar niet geestelijk dood te hoeven gaan.
Niets is eeuwig, ook wij als genetisch materiaal niet, vroeg of laat verdwijnt het menselijke specimen van deze blauwe planeet en zal vervangen worden door een ander heersende materie of de planeet wordt net als zoveel andere uiteindelijk een dode planeet zonder levensvorm.
Tot op heden hoor ik alleen maar oersoep en oerknal, terwijl het oneindige heelal even reeël voor jou en mij is, als de eindigheid van de Sahara voor een mier, terwijl wij weten dat buiten dat onleefbare gebied er een totaal andere wereld bestaat, zo zullen er weer schepselen zijn, levensvormen die ons weer zien als die mier in de Sahara, krioelend om en over elkaar heen, geen oplossingen leverend aan de eindigheid van het oneindige.
Als je je dan nog eens realiseert dat die schepselen die ons als mieren beschouwen, weer door andere creaturen als mieren beschouwd worden, dan hebben we een aardig beeld van de oneindigheid en de zekerheid van de natuurkundige biologische waarde van de mens en zijn levensvorm.
Spreken is zilver, schrijven is soms goud.
Wie bij onrecht zijn mond houd, is dus pas goed fout.
|
|
|
|
|
marjan
Zeer gewaardeerd Forumlid
198 Posts
|
Posted?-?10 May 2003?:? 00:59:51 ? ?
|
Always Yours, liefde is , volgens mij, alleen aanwezig als het ego afwezig is.(deze formulering heb ik niet van mezelf, maar ik heb wel zelf ontdekt dat hij juist is).
Ik heb in mijn vrienschappelijke-en liefdesrelaties ontdekt, dat het altijd onze ego's zijn die een dam opwerpen tussen mensen en daarmee de liefde buiten spel zetten. tot het moment dat ,even, het ego vergeten kan worden en de relatie weer hersteld.
Maar in het dagelijks leven is het bijna onmogelijk dit ego permanent buitenspel te zetten en is dus liefde schaarser dan ,volgens mij, mogelijk moet zijn.
Zoeken naar wegen om dit ego diepgaand te onderzoeken, waar het uit bestaat, hoe het werkt, is een religieuze bezigheid.Het is een zoektocht naar wat echt en integer is en dat is in mijn optiek religie. En nogmaals, ik bedoel geen georganiseerde religie. Ik kan me heel goed mensen voorstellen, die zich helemaal niet met religie bezig houden en heel liefdevol zijn.Deze mensen is het gelukt om hun natuurlijke onbevangenheid niet te verliezen. Ze hebben hun geest niet laten beinvloeden door persoonlijke kwetsures en frustraties en kunnen nog naar anderen en de wereld kijken zonder allerlei aannames en oordelen.
Het zijn gelukkige mensen.
Ik weet dat zulke mensen bestaan en benijd ze hun talent, maar we moeten toch toegeven, dat veel mensen meer moeite moeten doen om datzelfde niveau te bereiken.Het is een kwestie van bewust beleven van het hier en nu.
Ik weet wel dat het mogelijk is. Ik heb een periode, na de dood van mijn vriend en enkele andere sterfgevallen van naasten, meegemaakt dat dit bewust beleven van het leven een waarneming met zich meebrengt, die buiten het alledaagse valt.
In die periode was liefde voor mij het normale gevoel en het gebrek eraan vond ik abnormaal.
Maar na enige tijd nam het alledaagse leven me weer in beslag en dreef het gevoel van daarvoor weer weg.
Het bracht me er wel toe om te onderzoeken wat het nou eigenlijk is dat de liefde belemmert.
Het ego, ontdekte ik, maar wat is dat dan precies, waar bestaat het uit enz?.
Dit onderzoek is nooit af en ik kan niet beweren alle antwoorden te hebben, maar ik zie de vraag als cruciaal.
En nogmaals, wat de verschillende religie's er over vertellen is wel interessant, maar de antwoorden zal ik toch zelf moeten vinden.
|
|
|
|
|
|
?Topic? |
? |
|
|
?
?Moslim, christen, of ongeloof
