|
road66
Ere Forumlid
3844 Posts
|
 Posted?-?06 Jan 2003?:? 01:49:01 ? ?
|
https://www.theovangogh.nl/oudzeer.html
Mat Herben (LPF) had gevraagd: "Theo is er toch ook bij?"
't Ging hier om het programma van Harry Mens, "Business-class", en op het verzoek van de presentator zei ik: "Yes!"
Mens voorzag wel wat problemen met de leiding van RTL5, het station dat hem uitstraalt, 'maar ik moet wel aan de kijkcijfers denken'. Bedoeling was dat ik weer terug zou keren waar ik na twee optredens en enig geharrewar had moeten verdwijnen. "Wil je je dan wel in mijn programma onthouden van commentaar op de
leiding?", vroeg Harry. Dat beloofde ik.
Vrijdagmiddag belde Mens: "Ik had in de redactievergadering gevraagd of iedereen z'n mond wilde houden over jouw terugkeer. Helaas heeft onze regisseur, Jan Priester, de leiding van RTL 5 toch op de hoogte gesteld. Jaap Hofman (directeur RTL5) was in alle staten. Ik zal je de eindeloze besprekingen besparen, maar 't komt er nu op neer dat jij een brief moet schrijven waarin je zegt dat 't je spijt wat je gezegd hebt over 'de pygmee op plateau-zolen' (HMG-directeur Dick van der Graaf) en dat je je van andere uitlatingen zult onthouden. Hofman was ook bang voor wat Frits Barend ervan zou vinden als je terugkwam. 'Die brief schrijft Theo niet', heb ik gezegd. Dat is toch zo?"
Zulks was inderdaad het geval.
Mens: "Je kan dus niet komen, helaas..."
En dat was dan weer dat.
Donderdag a. s. komt Herben in het radioprogramma "Vragen om moeilijkheden" dat ondergetekende iedere werkdag van 23- tot 24 uur samen met Youri Albrecht presenteert op BusinessNieuws-Radio.
't Was leuk geweest om Herben in hetzelfde programma te ontmoeten als waarin ik het gerucht wereldkundig heb gemaakt dat de Joint Strike Fighter dankzij een betaling aan zijn adres de onze werd, en door ons als eerste land in Europa werd aangekocht.
't Heeft dus niet zo mogen wezen, mede dankzij angst voor wat de kleine Frits hiervan wel niet zou vinden.
Ik kijk m'n ogen uit.
Iemand die z'n halve leven getreiterd werd en gefnuikt in de uitoefening van het journalistieke ambacht, is Willem Oltmans, die na jarenlange procedures voor de rechtbank uiteindelijk een schadevergoeding kreeg van fl. 7 Miljoen, netto, te betalen door de staat der Nederlanden.
Onder de titel "Oud Zeer" is nu het verslag verschenen van één der nauwst betrokkenen bij die zaak. Ellen Pasman, Oltmans' raadsvrouwe, 't Is een beklemmend boek omdat het de onwaarschijnlijke onachtzaamheid waarmee met de rechten van het individue versus de Staat in dit land voor de rechter wordt omgesprongen,
zorgvuldig beschrijft.
We zien hoe landsadvocaat Den Hertog jarenlang blijft volhouden dat Oltmans zelf de enige sta-in-de-weg is geweest voor z'n loopbaan. We zien de onfrisse rol van jonkheer Meester J. L. de Wijkerslooth de Weerdesteijn. We lezen hoe geprobeerd wordt prinses Margriet uit de banken van de rechtzaal te houden, hoe voormalig minister Van der Klaauw zich wel ten faveure van Oltmans durft uit te spreken en voormalig minister Van der Stoel niet. We zien hoe procedure-kwesties de zaak maandenlang vertragen, hoe cijfercodes in het archief van Buitenlandse Zaken plots onbruikbaar blijken, hoe voortdurend op de persoon Oltmans gespeeld wordt, een nicht en ook overigens verdachte persoonlijkheid in de ogen van de Staat.
Mevrouw Lubbers neemt 't voor hem op, althans, beschrijft tot wat voor tumult zijn aanwezigheid tijdens een reis van Lubbers naar Indonesië leidt bij de Nederlandse ambassade aldaaro.
Lubbers biedt Oltmans een vleugel aan als schadevergoeding (één ton), Van Mierloo overschrijdt als minister van Buitenlandse Zaken de magische grens van één miljoen en uiteindelijk beslist de voorzitter van de arbitragecommissie. Pierre Vinken, dat Oltmans zestien miljoen toekomt, na aftrek van belastingen netto dus
zeuven.
Pasman beschrijft hoe de journalistenvakbond niet meer mee wil doen, hoe haar kantoorgenoot Herman Doeleman automatisch van Oltmans' kwade trouw uitgaat, hoe haar voortdurend bezworen wordt dat 't Oltmans uitsluitend om 'aandacht' te doen is, hoe ambtenaren liegen, hoe getuigen op de gang van het gerechtsgebouw alsnog ingefluisterd worden door vertegenwoordigers van de Staat alvorens onder ede te getuigen. We zien vooral de blinde haat van overheidsfunctionarissen jegens Oltmans, op dat moment een oude man die van de bijstand leefde in een hok dat de helft besloeg van de doorgaans luxe kantoren van zijn vervolgers; Oltmans die
zijn vleugel had moeten verkopen om een overhaaste terugkeer uit Zuid Afrika - uitgewezen op verzoek van de Nederlandse staat - te bekostigen.
Ook heel mooi is de vertwijfeling die Mevrouw Pasman soms bevangt, met aan de ene kant de zoveel machtiger tegenstander en aan de andere haar' steeds kwaaier wordende cliënt, die ongeduldig verklaringen blijft afleggen, zoals bijvoorbeeld dat Docter Arthur Docters van Leeuwen liegt en Gestapomethodes hanteert, een vermoedelijk juiste constatering die je niet in het openbaar herhaalt.
"Oud Zeer" leert ons dat 't juist aan de moed van één advocaat kan liggen die - uitgelachen door haar geachte confrères - tegen de klippen op volhoudt en bereid is desnoods voor niks te werken, dat Oltmans uiteindelijk wint, en waarmee recht zegeviert. Natuurlijk is die overwinning ook te danken aan de IJzeren Heinigheid
waarmee Oltmans blijft vechten, maar tevens - jongens en meisjes van de pers - aan het idealisme van Mevrouw Pasman. Haar boek wordt nergens besproken, ze is geen graag geziene gast op TV geworden, 't is, kortom, weer of Oltmans nooit geleefd heeft. In ieder beschaafd buitenland zou 't tot een goed einde brengen van zo'n moeilijk te winnen zaak zegepralen en best-sellers opleveren; zo niet hier.
Maar lang nadat Oltmans dood is en zijn vele vijanden onder het stof van hun kleinzieligheid bezweken, blijft Mevrouw Pasman overeind als de advocaat die deed wat gedaan moest worden; de handschoen opnemen voor een suf getreiterde 'éénmotorige mug' (Luns).
Bescheiden als ze klinkt over eigen verdienste is het boek zo toch een blijk van hulde geworden. Mogen deftige landsadvocaten en dralende rechters zich tot in lengte van jaren het schaamrood op de kaken voelen...
Hufters.
En die rechtstaat?
Die bestaat niet.
Theo van Gogh
|
|
|
?
?Oud Zeer
