Het is wat makkelijk, er vanuit te gaan dat de verloedering in onze samenleving voor een deel kan worden opgelost door de jongeren les te geven in normen en waarden.
Er is natuurlijk heel wat anders aan de hand.
De welvaart maakt dat we elkaar niet meer zo nodig hebben.
We kunnen onze zogenaamde broek zelf wel ophouden en als dat niet lukt is er wel een sociale voorziening die daarbij helpt.
We zijn met z'n allen druk bezig onze rijkdom vooral te vergroten en soms gaat dat zelfs kost wat kost.
Echter de zorg voor een WAARDEvolle nieuwe generatie kunnen we niet kopen. Daar zal op een andere manier in geinvesteerd moeten worden.
En die investering begint bij onszelf.
De zogenaamde voorbeeldfunctie.
De uitdrukking 'voorbeeld doet volgen' is niet voor niets bedacht.
En dan denk ik op de eerst plaats aan de ouders.
Wanneer zij met respect en aandacht omgaan met elkaar en met respect spreken over wie dan ook, dat zullen kinderen opgroeien binnen die norm.
Ditzelfde geldt voor de leerkrachten en dan denk ik ook in het bijzonder aan programmamakers van radio en tv.
Wat voor taal wordt er uitgeslagen door al deze, voor onze nieuwe generatie 'voorbeeldfunctionarissen' en hoe gaan ze met elkaar om?
Onze beschaving heeft niet beschreven regels voor normen en waarden.
Iedereen weet in grote lijnen wat die regels kunnen zijn.
Alleen als wij volwassenen ze niet eens bij onszelf kunnen handhaven dan heeft de nieuwe generatie niet eens kans om ze te leren kennen.
En als wij volwassenen niet eerst eens heel goed in de spiegel kijken en er met elkaar niet over durven te spreken dan ziet de toekomst er voor onze jeugd somber uit.