.

She told police she was attacked by a 6-foot-4 black man Wednesday night.

Police: John McCain volunteer Ashley Todd made up ATM attack story

Naschrift Abra:

In andere berichten staat dat de man zei een Obama aanhanger te zijn, waar die gemarkeerde "B" op slaat. En dat het vanwege haar auto met McCain sticker duidelijk is dat ze voor McCain werkt; dat die man daarom op haar afkwam.

Alex Brandon / Associated Press - nog even bronvermelding foto..(!)

ON A WALK: Barack Obama takes a break from the campaign trail as he visits his grandmother in Honolulu.

quote:

---

Hey NIGGER !

---

quote:

---

Hoe Martin Luther King de neger naar nieuwe slavernij leidde.
Geplaatst op januari 27, 2007 door nederkrant

De persoonsverheerlijking van Martin Luther King heeft door de jaren heen mythische vormen aangenomen. Zo zelfs dat er een verplichte feestdag is opgericht voor de man die naar verluidt de zwarte bevolking van Amerika heeft bevrijdt van het blanke racistische juk. De werkelijkheid is dat hij ze niets anders heeft geboden dan een zwart racistisch juk. De werkelijkheid is dat het met de zwarte bevolking van Amerika feitelijk slechter gesteld is dan toen de racistische segregatie wetgevingen nog in tact waren.

Het is in zijn geheel niet zo dat ik voor welke vorm van segregatie, om wat voor reden dan ook, ben als dit op racistische gronden is. Racisme is een meer dan walgelijk iets. Tenminste, als men daarmee “het bevoor- of benadelen omwille van genetisch onveranderlijke menselijke eigenschappen? bedoeld. Daaronder ondermeer de huidskleur, etniciteit en raciale achtergrond, maar ook zaken als homoseksualiteit verstaande. Daar waar wat mij betreft de grens ligt zijn levensbeschouwelijke gronden, ideologieën en religiën.

De laatste zijn niet te vatten onder welke vorm van racisme dan ook. We zouden dan hoogstens kunnen spreken van discriminatie. En dat is wat mij betreft, maar ook volgens de wet (art. 1) toegestaan voor burgers onderling. De overheid uiteraard uitgezonderd. Maar zelfs de overheid is toegestaan en gehouden te discrimineren in “ongelijke? gevallen. Maar dit terzijde. Martin Luther King, zijn beweging en daarvan afgeleidde spin-offs zijn vernietigend geweest voor de positie van zwarten in Amerika.

Het één en ander kunt u afleiden uit een werelds artikel dat Bernadette de Wit schreef. Het artikel “Fucking for God? kunt u lezen als u op “Lees de rest van dit onderwerp »? klikt. Bernadette legt gedetailleerd uit hoe King & Co zijn zwarte medemens onder het mom van antiracisme naar een nog vernietigendere vorm van slavernij leidde. Namelijk het slachtofferisme en de ontaarding die daarmee gepaard gaat. En het zal u niet verbazen… het slachtofferisme is wederom een product van het marxisme.



Fucking for God
Door Bernadette de Wit

Martin Luther King inspireert nog altijd miljoenen wereldverbeteraars. Nu weer Bthe change, een idealistische jongerenbeweging. De schapen weten helaas niet hoe de man werkelijk was.

Woensdag had Netwerk een item over Bthe change, een gesponsorde website voor jongeren die de wereld willen verbeteren. Ze kunnen daar ideeën indienen ter bevordering van meer liefde en begrip in de mensheid, zoals een multiculturele hardloopwedstrijd. De zoon van de in 2002 door FARC-terroristen ontvoerde Colombiaanse presidentskandidaat Ingrid Betancourt werd geïnterviewd over de zoektocht naar zijn moeder. Hij is een van de kinderen en kleinkinderen van beroemde wereldverbeteraars die op de site als rolmodel worden gepresenteerd (Tito staat er ook bij; als je op dat filmpje klikt, krijg je een soosjalisties heilslied over de man).

De camera ging ook even langs Yolanda King, dochter van Martin Luther King. Ze heeft een eigen bedrijf, Higher Ground Productions, dat ‘diversiteitstrainingen’ geeft, maar doet ook iets in het Martin Luther King Center in Atlanta, Georgia. Ze hebben in Amerika net weer, voor de 20ste keer alweer en de zesde keer in alle 50 staten, de verplichte vrije dag achter de rug die in 1983 bij wet te zijner nagedachtenis werd ingevoerd. Zelfs Wall Street ging op 15 januari dicht vanwege Martin Luther King-dag!

Yolanda zorgde voor de perfecte lijdende blik, de mondhoeken quasi-gewichtig en ontevreden naar beneden getrokken, want het gaat niet goed met het Martin Luther King Center. Haar broer Dexter is er ceo. Er moet dus geld worden opgehaald om de zescijferige salarissen van de familieleden ook in de toekomst zeker te stellen. De kinderen van King hebben volgens de New York Times een hoop mot over geld.

Op de website van het centrum, tegenwoordig eenvoudig The King Center geheten, heet King ‘de leider van Amerika’s grootste niet-gewelddadige beweging voor gerechtigheid, gelijkheid en vrede’. Het King Center, opgericht in het jaar dat hij werd vermoord (1968) door weduwe Coretta, is een museum met rondleidingen, een bibliotheek, zijn graf, een cadeauwinkel en ‘educatie voor mensen overal ter wereld over Dr. Kings leven, werk en filosofie en methoden van niet-gewelddadige conflictoplossing en sociale verandering’.

De behoefte aan heldenverering verdraagt zich slecht met de feiten. De heldenstatus van Martin Luther King (MLK) is al lang en breed omgezet in een regelrechte heiligverklaring. Zwarten hadden een kleurgenoot nodig die ook eens de Nobelprijs kreeg. Voor blanken bevredigt hij de zelfhaat en het schuldgevoel over de slavernij. Maar een heilige was MLK allerminst. Zelfs zijn welwillendste biografen geven toe dat zijn preken en boeken, te beginnen met zijn proefschrift, grotendeels zijn geplagieerd of door anderen geschreven. Zo is de beroemde toespraak ‘I Have a Dream’ gegapt van de zwarte dominee Archibald Corey.

Maar de ultrapolitiekcorrecte redactie van de geannoteerde King Papers gooit het op vervreemding: MLK had steun van het witte establishment nodig, durfde zijn culturele afro-roots niet te tonen en moest wel zijn toevlucht nemen tot ‘Europees-Amerikaanse’ taal. Bovendien is andermans woorden lenen heel gewoon in de zwarte volkssprekerstraditie, dus dat mag je geen plagiaat noemen.Onzin, stelde een redacteur van de Encyclopedia Brittanica. MLK volgde aan de universiteit van Boston colleges in ordentelijk wetenschappelijk publiceren. Ofschoon hij een matige student was, haalde MLK altijd hoge cijfers. Geen wonder, zegt Michael Hoffman, schrijver van Holiday for a Cheater: King was een neger en de blanke hoogleraren smachtten naar een zwarte held.

De tactiek van massademonstraties op basis van geweldloos verzet om gelijke burgerrechten voor zwarten te verkrijgen, was voor MLK niet iets waar hij echt in geloofde. Hij zag er geen been in allianties te sluiten met zwarte organisaties die geweld als middel zagen, maar verzocht hen zich tijdelijk in te binden voor het goede doel. De marsen ontaardden nogal eens in geweld, maar dat kwam volgens MLK toch echt door de racistische blanken uit het Zuiden die voor hun cultuur opkwamen en niets zagen in desegregatie. Zwarten droegen volgens hem geen schuld.

Dan zijn er de bewijzen voor fraude met donaties aan de mede door MLK opgerichte SCLC, de Southern Christan Leadership Conference, een vehikel voor de zwarte-burgerrechtenbeweging. Nogal wat geld werd, ook volgens zijn kameraad Ralph Abernathy, besteed aan drank, feesten en de vele hoeren die MLK op tournee door het land bestelde en soms mishandelde. Abernathy’s boek over de beweging werd in 1989 besproken in de New York Times, maar dat deed allemaal niets af aan de verering.

Stanley Levison, lid van de communistische partij en adviseur en speechschrijver van King, handelde alles netjes achter de schermen af. Maar hij kon niet voorkomen dat de FBI de grote dominee jarenlang schaduwde wegens diens communistische sympathieën. Edgar J. Hoover haatte MLK en dat was wederzijds. De FBI-banden, met onder meer de bewijzen voor de financiële malversaties, liggen opgeslagen in de National Archives en worden op verzoek van de weduwe, die Kings reputatie wilde beschermen (geld moet rollen,) pas in 2027 vrijgegeven. Toch is er al het een en ander naar buiten gekomen.

Zoals het dramatische verhaal, in 1998 verteld in Newsweek, dat een stel geheime agenten zich op de dag dat King werd doodgeschoten, verdekt hadden opgesteld buiten het hotel waar MLK zich vermaakte met drie blanke hoeren. Veertien uur gezellige gesprekken hebben ze opgenomen en veel geklink van glazen. Maar ook de King die uitriep: ‘I’m fucking for God!’ en ‘I am not a Negro tonight!’ In de hotelkamer die is nagebouwd in het National Civil Rights Museum in Memphis, Tenessee, ontbreken genoemde vrouwspersonen.

King heeft altijd tegengesproken dat hij communist was. Maar volgens biograaf David Garrow omschreef hij zichzelf privé als ‘marxist’. MLK accepteerde geld van de communistische partij om de SCLC te financieren, was tegen de oorlog in Vietnam, noemde de VS ‘de grootste leverancier van geweld’ en pleitte voor reparatie van de slavernijschuld: de Amerikaanse staat moest 50 miljard dollar onder de zwarten verdelen en een voorkeursbeleid voor zwarten invoeren, dan zou het allemaal vanzelf goed komen met de schooluitval, de criminaliteit, de drank, de drugs en de buitenechtelijke kinderen.

Kings adviseur en secretaris in de eerste vijf jaar, de openlijke zwarte homo Bayard Rustin, was communist. Zijn opvolger Jack O’Dell eveneens. Toen de FBI daarachter kwam, ontsloeg MLK hem en nam hem meteen weer aan als directeur van de afdeling-New York. In 1963 reisde de zwarte communist Robert Williams naar China, twintig dagen voor een grote mars in Alabama. Hij regelde dat Mao zich gunstig uitsprak over de SCLC. Williams vestigde zich later op Cuba en maakte radio-uitzendingen waarin hij opriep tot geweld tegen de VS. Om die redenen kon president Johnson MLK niet luchten of zien en noemde hem ‘een huichelachtige prediker’.

De opmars van Martin Luther King begon in 1955 in Alabama, met Rosa Parks. Volgens de zorgvuldig geregisseerde mythe zat ze in het zwarte deel van de bus en weigerde ze toen het druk werd op te staan voor een blanke omdat ze moe was. Zelf zei ze later dat ze helemaal niet moe was, ze wilde niet zwichten. Parks was niet de eerste zwarte die geen zin had om op te staan. Tien jaar eerder vertikte Irene Morgan het al om naar achterin de bus te verkassen. Ze spande een rechtszaak aan en won, al gold de uitspraak alleen in haar eigen staat.

Er waren er meer, zoals de 15-jarige Claudette Colvin, die veel misbaar maakte toen ze haar zitplaats moest opgeven. Onder luid gekrijs en obsceen gevloek werd ze opgepakt. Claudette was actief in de jeugdafdeling van de NAACP (National Association for the Advancement of Colored People), die al tijden op een busactie spinste. Maar toen uitkwam dat het meisje zwanger was van een getrouwde man, ging het NAACP-bestuur op zoek naar een geschiktere kandidaat. Liefst wat lichter van kleur, wat salonfähiger. Het werd Rosa Parks, betaald werkzaam voor de NAACP. Ze was geknipt voor de rol, maar mocht van de leiders haar mond niet open doen.

Nadat Parks was opgepakt, kwam een massale actie op gang, zonder dat zij meedeed. In een kerk in Alabama hield Martin Luther King zijn eerste grote toespraak (naar later bleek geplagieerd) en was direct een nationale beroemdheid. De busactie leidde tot een boycot die een jaar duurde, waar Rosa Parks niets mee te maken had. Haar taak zat erop, vonden de leiders. Niet die boycot, maar een rechtszaak met vier zwarten als eisers, onder wie Claudette Colvin (Parks zat daar niet bij), maakte ook nationaal een einde aan de gesegregeerde bussen.

Parks was geen heldin, ze liep geen enkel risico. Ze kreeg een baantje bij een zwart Congreslid, uit welwillendheid, maar op latere leeftijd kwam ze in de problemen doordat ze teveel schulden maakte. De kerk moest haar huur betalen en omdat ze inmiddels was uitgegroeid tot een onaantastbaar symbool, stopte de huiseigenaar met rekeningen sturen. Dat haar lichaam werd opgebaard in het Capitool, wat normaal gesproken alleen met dode presidenten gebeurt, is een teken van de totale gekte waarin het antiracisme is ontaard.

Aan Mary Mostert, generatiegenote van de Kings – al kwam zij uit een arm blank gezin en Coretta Scott King uit een welgestelde zwarte familie (MLK behoorde tot de derde generatie Kings die een academische graad behaalden) – vertelde Rosa Parks hoe ze opzij werd geschoven. Mostert en Parks waren in hun jeugd actief in de gematigde ‘Race Relations Movement’ in Alabama, samen met vele Quakers die Ghandi als voorbeeld zagen. Deze mensen geloofden oprecht in geweldloosheid, niet ‘als tactiek’, zoals MLK. Volgens Mostert is de beweging om zeep geholpen door de burgerrechtenorganisatie van King c.s.

Mostert beschrijft hoe ze in 1962 met Parks en nog 50 andere vrouwen in Genève op een congres van de vrouwenvredesbeweging was. Daar gebeurde het. De rijke burgerrechtenbeweging van King, gefinancierd door de Amerikaanse communistische partij en well to do linksen, presenteerde er haar goocheme zet: zwarten en vrouwen moesten zich als arm proletarisch slachtoffer van de ‘klassenstrijd’ gaan opstellen en vervolgens de macht grijpen door de andere kant als hebzuchtige ‘bourgeois’ af te schilderen. De slachtofferindustrie was geboren.

Mostert: ‘40 jaar lang hebben zwarte mensen geleerd dat ze slachtoffer van blanke onderdrukking waren en dus niet konden slagen in het leven als de blanken hen niet ‘hielpen’, door hen aardiger te vinden en hen veel subsidie, uitkeringen en banen te geven’. En ondanks de ‘enorme sommen gelds’ die in de beweging zijn gestoken, ziet Mostert vandaag de dag meer segregatie dan toen er nog segregatiewetten waren. ‘In mijn jeugd speelde ik en plukte ik katoen met kinderen uit hechte, liefdevolle zwarte gezinnen in het Zuiden. Mijn kleinkinderen worden doodmoe van hun zwarte klasgenoten die alleen maar klagen en het vertikken zich in te spannen, goed om te gaan met anderen of zich behoorlijk te gedragen.’

Dat miljoenen zwarte kinderen in de VS niet meer naar school gaan en miljoenen zwarte mannen in de gevangenis zitten en zichzelf als ‘slachtoffers’ van ‘blanke onderdrukking’ zien, vindt Mostert ongehoord: ‘Dat zijn ze niet. Ze zijn slachtoffers van de onderdrukking van zwarte leiders die hen gedrag leren dat gegarandeerd tot falen leidt. Als ze willen slagen, moeten ze het voorbeeld volgen van mensen als Booker T. Washington, Thomas Sowell, Condoleezza Rice en Colin Powell, om er een paar te noemen.’

En dat ongeluk is allemaal begonnen met de ‘burgerlijke ongehoorzaamheid’ van Martin Luther King en de zijnen. Mostert heeft in haar la nog een visionair krantestuk uit 1965 liggen van de zwarte rechts-conservatief George Schuyler (ook hij was actief in de Race Relations Movement en trouwde met een blanke vrouw; hun dochter Philippa, wonderkind, werd concertpianiste). Schuyler waarschuwde Amerika voor Martin Luther King en zijn ‘posse van politieke pastoors in de zuidelijke SCLC’, die ‘het land afstropen om munten in te zamelen en mongolen besmetten met de bacteriën van de burgerlijke ongehoorzaamheid, vermomd als geweldloosheid en liefde voor blanken.’

Schuyler beweerde dat de meeste zwarte mensen destijds wensten dat ‘blanken in gezagsposities zouden stoppen met de tovenaarsleerlingen te vleien en aan te moedigen, omdat die de zwakzinnige en tot criminaliteit geneigde zwarte minderheid op een dwaalspoor brengen’. Die tovenaarsleerlingen, King en de zijnen, pasten de techniek van de zogenaamd ‘spontane wanorde’ toe, ‘welbekend bij communisten, nazi’s en andere politieke perverselingen’.

Mary Mostert was een van de mensen die zich destijds keerden tegen de strategie van de burgerlijke ongehoorzaamheid. Ze geloofde in Amerika als rechtsstaat. Pas jaren later drong het tot haar door dat King en de andere ‘politieke pastoors’ alle pogingen om op een redelijke manier tot betere rassenrelaties te komen, de grond in hadden geboord met hun klassenstrijd op marxistische grondslag.

Schuyler daarentegen had in 1965 al scherp in de gaten dat de ‘burgerlijke ongehoorzaamheid, minachting voor autoriteiten en algemeen gebrek aan respect voor de publieke moraal het toneel zouden vormen voor een opeenvolging van brandstichting, plunderingen, vandalisme en dood, waarbij het sloppenproletariaat de macht greep’. Voorwaar, Schuyler was een Dalrymple avant la lettre.

Na de rassenrellen van 1964 in Rochester, New York, waarbij vier doden vielen en meer dan 200 gewonden, vroeg de gemeente Martin Luther King en de SCLC om raad bij het organiseren van de zwarte gemeenschap. Het advies dat ze kregen, was Saul Alinsky inhuren, een communistisch agitator die precies wist hoe je de stad kon overnemen. En zo werkt het nog steeds.

De zwarte racisten kregen volgens Mostert vele miljoenen dollars subsidie uit het budget voor de ‘oorlog tegen armoede’ van Lyndon Johnson. De economie in Rochester veranderde. Een zwarte pressiegroep eiste – en kreeg – een deel van het onroerend goed in downtown in handen om sociale woningbouw voor zwarten te realiseren, terwijl 78 procent van de armen in de stad blank was. De maatregel werd gevolgd door een uittocht van bedrijven die werkgelegenheid boden. Voor deze man legt Amerika elk jaar een dag eerbiedig het hele land stil.

---

quote:

---

Originally posted by DutchAddicted

Dit is door pro Obama mensen in scene gezet.

Van de zwarte Amerikaanse mannen zit 4,8 procent achter de tralies, van de blanke mannen 0,7 procent. (206)

---

quote:

---

Originally posted by bommel

Lazer nou-es op met je spam (Bram) waarin je kennelijk ook nog niet eens doorhebt wat WEL een hoax is en wat NIET .....

---

quote:

---

Originally posted by DutchAddicted

Dit is door pro Obama mensen in scene gezet.

Van de zwarte Amerikaanse mannen zit 4,8 procent achter de tralies, van de blanke mannen 0,7 procent. (206)

Obama, die door velen met King wordt vergeleken:

quote:

---

"...bla-bla...

---

---

...overigens ben ik zelf een echte (sociaal-democratisch) Kapitalist, echter geen Economisch Fascist en evenmin een Marxist; beiden zijn een 'Greath Evil' voor de gewone burger