| Author |
 ?Topic? |
? |
|
Onno Quist
Ervaren én productief Forumlid
2612 Posts
|
 Posted?-?16 May 2008?:? 00:12:19 ? 
|
https://zaplog.nl/zaplog/article/waar_kwam_balkenende_ineens_vandaan_the_international_visitor_leadership_pr#n24421
Is het toeval dat Balkenende premier is van Nederland? Is het toeval dat Karzai premier is van Afganistan? Je zou zeggen van wel, al zit er een gemeenschappelijke geschiedenis achter die anders doet vermoeden.
Beide heren, samen met anderen hebben tijd doorgebracht hier:
https://exchanges.state.gov/education/ivp/alumni.htm
Zie hier:
https://exchanges.state.gov/education/ivp/alumni.htm
....een lijst van mensen die op les geweest zijn en nu premier of president zijn.
Nu is het ieders goed recht om ergens een cursus te volgen, maar de hoeveelheid presidenten en premiers die uit deze cursus tevoorschijn komt is op zijn zachts gezegd opmerkelijk. Helemaal als we hiernaast de geschiedenis en oprichting van dit instituut leggen. Ook hier komt de naam Rockefeller weer tevoorschijn. Het is opvallend dat vele van de personen die het programma gevolgd hebben, soms tientallen jaren terug , uiteindelijk premier of president lijken te worden. Hebben we hier te maken met gemeenschappelijke link welke de toekomst van machthebbers bepaald, of welke de toekomst zelf bepaald?
Historie van het instituut:
"1940 – Nelson Rockefeller was named the Coordinator of Commercial and Cultural Affairs for the American Republics. He initiated the exchange of persons program with Latin America, inviting 130 Latin American journalists to the United States.
February, 1942 – A network of fourteen private shortwave transmitters began broadcasting the newly created Voice of America.
June, 1942 – The Office of War Information (OWI) was established to consolidate scattered agencies of domestic and foreign information.
1946 – OWI was terminated by President Truman, and a small remnant was placed within the State Department. The wartime total of 11,000 personnel shrank to 3,000 including the Voice of America. Within the State Department, the Office of International Information and Cultural Affairs (OIC) in 1946 had a network of 76 branches the world over. Wireless files carried daily news and feature stories from Washington. Sixty-seven information centers and libraries stocked books, displayed exhibits and showed films. The Voice of America broadcast to the world for a total of 36 hours in 24 languages.
1947 – OIC was renamed the Office of International Information and Educational Exchange.
1948 – Representative Karl E. Mundt and Senator H. Alexander Smith marshaled a bill through Congress. Public Law 402, 80th Congress, commonly called the Smith-Mundt Act, established a statutory information agency for the first time in a period of peace with a mission to "promote a better understanding of the United States in other countries, and to increase mutual understanding" between Americans and foreigners. The Smith-Mundt Act gave full recognition to the importance of educational and cultural exchanges sponsored by the government. In recognition of the need to build up a corps of well-informed intellectuals and opinion leaders in the political and social infrastructure, the International Visitor Program was started.
1952 – The program was consolidated into the exchange of persons program of the State Department.
1953 – President Eisenhower submitted Reorganization Plan Number 8 to Congress which established the United States Information Agency (USIA) to consolidate information functions administered by the State Department and other agencies. The Voice of America was joined to USIA but the educational and cultural exchanges remained with the State Department.
1959 – The exchange function was separated from the Bureau of Public Affairs and was assigned to a newly created Bureau of Educational and Cultural Relations (CU).
1961 – Fulbright-Hays Act is passed and reaffirms the objective of increasing mutual understanding between the people of the United States and the people of other nations.
1978 – USIA is renamed the United States International Communication Agency (USICA) with responsibility for the public diplomacy of the U.S. It combined the information mission with the educational and cultural exchanges through absorbing the Bureau of Educational and Cultural Relations from the State Department.
1982 – The Reagan Administration changed the name back to the United States Information Agency.
1999 – USIA is moved into the U.S. Department of State. The Bureau of Educational and Cultural Affairs maintains its authority under the Fulbright-Hays Act. The International Visitor Program continues under the Bureau.
2004 - The International Visitor Program's name changed to The International Visitor Leadership Program. Over 4500 visitors participated in the International Visitor Leadership Program from October 2003 – September 2004."
Het zou interessant zijn een lijst te zien met alle bezoekers van dit instituut. Maakt misschien duidelijk waardoor bepaalde mensen onverwacht verkiezingen winnen.
|
|
Klacht indienen
|
|
|
|
|
Onno Quist
Ervaren én productief Forumlid
2612 Posts
|
Posted?-?19 May 2008?:? 15:47:30 ?
|
Waarom het CDA op Gregorius jaagt
Bottehond 18 mei 2008
In de stortvloed van reacties op de arrestatie van Gregorius Nekschot neem ik de Vrijheid om het belangrijkste aspect van deze zaak te belichten. Waarom is Gregorius gearresteerd? Welk klimaat is er in Nederland ontstaan dat een dergelijke volstrekt on- Nederlandsche actie vanuit het OM überhaupt kon plaatsvinden? De antwoorden zijn, zoals altijd, slechts dan te vinden indien men de gang van zaken in historisch perspectief plaatst.
Jan Peter Balkenende is een man met een missie. Mensen met een missie zijn altijd gevaarlijk, omdat hun missie per definitie leidt tot het verdringen van andersdenkenden. Weinigen lijken de missie van Jan Peter Balkenende en een groep intimi binnen het CDA, zoals Ab Klink en Jack "het lek" de Vries, te kennen. Er hangt sowieso een zweem van onbekendheid rondom de persoon Balkenende. Wat deed hij bijvoorbeeld reeds in 1985 ( Balkenende was toen kersvers staffunctionaris van het wetenschappelijk bureau van het CDA) op het International Visitor Leadership Program dat door de VS wordt georganiseerd? Over dit programma zegt de Amerikaansche overheid op haar website: " The visitors, who are selected by American Foreign Service Officers overseas, are current or potential leaders in government, politics, the media, education, labor relations, the arts, business and other fields". Waarom was de onbeduidende, 29-jarige Balkenende als politieke nieuweling student bij dit opmerkelijke instituut, waar wereldwijd inmiddels 1500 minsters aan "het programma" deelnamen? Het is een voorbeeld van de vragen die Balkenende omgeven. De voor het grote publiek volstrekt onbekende Jan Peter Balkenende werd 17 jaar later, na de moord op Pim Fortuyn, volkomen uit het niets premier van Nederland
Na de executie van Fortuyn was het CDA de enig overgebleven bestuurderspartij. De VVD werd door de kiezer afgestraft voor de rol die Hans Dijkstal speelde in de hetze tegen Fortuyn, "de stem des volks". De PvdA kreeg ook harde klappen. Beide partijen hebben zich niet kunnen herstellen van deze zware nederlagen en bevinden zich sindsdien in een ideologisch vacuüm. Het is nog maar de vraag of ze zich ooit zullen herstellen. Balkenende werd in de chaos waarin Nederland raakte na de dood van Fortuyn beloond door de kiezer. Hij had zich dan ook uiterst mild getoond vergeleken met zijn collega lijsttrekkers. Het CDA neemt vanaf toen de plaats in van waar men zichzelf ook graag ziet: een partij waar het rentmeesterschap centraal staat. Balkenende als rentmeester van het meest Vrijzinnige landje ter wereld. Dat kon niet goed gaan. En dat ging het ook niet.
De huidige generaties bazen van het CDA stelde twee zaken vast. Ten eerste: we zitten vast in het zadel in het centrum van de macht en ten tweede: wij zijn rentmeester over dit lastig en normloos volkje. De macht steeg de CDA- capi in de loop der jaren steeds meer naar het hoofd, zeker na de verrassende verkiezingswinst op Wouter Bos in 2006. De PvdA was bij de verkiezing in 2004 al vernederd door het CDA, omdat de christen-"democraten" niet met de PvdA, de goede nummer 2, maar met de VVD en D66 in zee ging. Maar Bos stond na de laatste verkiezingen zonder morren braaf klaar om een regering te vormen met de voormalige kwelgeest die zijn partij buiten de regeringsmacht had gehouden in 2004. Als je machtspolitiek bedrijft kun je het niet beter wensen. Een vernederde opponent die de smekeling uithangt. Dan móet je welhaast in eigen suprematie gaan geloven.
Illustratief voor de groeiende bestuurlijke arrogantie van het CDA was, als ík een voorbeeld zou moeten noemen, de hondsbrutale en schofferende wens van Donner jr. om het blasfemie-artikel van zijn opa Jan Donner in de Grondwet aan te scherpen. Nota bene vlak ná de moord op Theo van Gogh. Je moet het lef maar hebben. Een ander goed voorbeeld is het bruskeren van de wens van de Burger om de Grondwet van de EU aan een volksraadpleging te onderwerpen. De CDA partijbonzen moeten welhaast dronken van machtswellust geworden zijn toen bleek dat ze álles wat ze wilden voor elkaar kregen. Ik noem hier twee voorbeelden. Ik ben er zeker van dat de lezer zelf legio andere voorbeelden kan noemen waarbij het CDA door pure machtspolitiek aan het langste eind trok. En waar het CDA aan zag komen dat een eerder ingenomen coalitiestandpunt het niet zou halen, draaide men alsof het CDA de leermeester geweest is van Wouter Bos. Ik noem hier het voorbeeld van het "generaal pardon".
Maar het kan niet alleen de machtswellust van de christen- "democraten" zijn die verklaart hoe het zo ver heeft kunnen komen met deze ooit fatsoenlijke en democratische partij. Voor de verklaring hoe het mogelijk is dat juist het CDA zich ontpopt tot een anti- democratische en licht (tot nu toe) totalitaire partij moeten we naar de Amerikaansche socioloog Etzioni. Etzioni heeft de ideeën van het zogenaamde "communitarisme" uitgewerkt. Die maatschappijvisie komt er grosso modo op neer dat het niet zozeer draait om het individu, maar veeleer om het collectief. Het individu wordt eerst en vooral gezien en beoordeeld als lid van de gemeenschap. Gedrag dat niet gericht is of zelfs gericht is tégen het veronderstelde collectieve belang wordt beschouwd als afwijkend en ongewenst. Balkenende is een aanhanger van Etzioni, net als bijvoorbeeld Bill Clinton, Blair, Joschka Fischer en Gerhard Schröder. Het "normen- en waarden"debat dat Balkenende op gang probeerde te brengen in Nederland is dan ook terug te voeren op de ideeën van Etzioni. Vanuit dit perspectief denken Balkenende en zijn intimi binnen het CDA. Overigens ben ik dan wel weer gevoelig voor de aanpak van jeugdcriminaliteit volgens Etzioni. Een jeugdige crimineel moet kaalgeschoren en slechts gehuld in een onderbroek naar huis begeleid worden, alwaar hij zijn zonden opbiecht. Alles wordt gefilmd en gefotografeerd en met de naam, adres en geboortedatum publiekelijk bekend gemaakt. Het is jammer dat Jan Peter Balkenende de verkeerde keuzes maakt uit het gedachtengoed van de Amerikaan. Balkenende blijkt vooral gevoelig voor de repressieve aanpak van het Vrije woord en zelfs de Vrije gedachte.
Zo bezien wordt het al een stuk duidelijker wat Balkenende cum suis tegen een fenomeen als Gregorius Nekschot en andere kritische geesten hebben. Zij verstoren de door Balkenende gewenste maatschappelijke orde. En voor de CDA- bewindslieden geldt: ons groter doel heiligt de middelen. Dat gold overigens ook voor het EU- dossier. Etzioni is groot voorstander van een wereldorde, waarbij bevoegdheden zo ver mogelijk doorgeschoven worden naar overkoepelende organisaties als de VN en de EU. Een "Nee" van de Burger tegen de Grondwet van de EU past eenvoudigweg niet in de missie die Jan Peter Balkenende heeft. En zoals dat voor het weigeren van het referendum geldt, geldt de normale moraal van een democratische rechtsorde ook niet als het gaat om het andere heilige doel: het omvormen van de ontzuilde samenleving tot één collectieve zuil. Ik weet niet hoe het de lezer vergaat, maar deze ideeën doen mij griezelig denken aan de Heilsleer van Benito Mussolini. Van de twee coalitiegenoten heeft het CDA inmiddels overigens niets meer te vrezen. CU en PvdA hebben alle strijdpunten op (voor hen belangrijke) futiliteiten na verloren. Zij hobbelen mee, proberen de kruimels mee te pikken en liften verder dociel mee op de CDA-trein, al dan niet geteisterd door interne strubbelingen. Dat ze het inhoudelijk eigenlijk wel eens zijn met de opvattingen van de CDA-bonzen helpt wat dat betreft natuurlijk ook. Vallen de puzzelstukjes op hun plaats? Het CDA is de baas in Nederland.
Terug naar de vraag: waarom Gregorius Nekschot? Ik vrees dat de keuze voor hem getuigt van een uiterst cynische afweging. Gregorius Nekschot is anoniem, dus de Burger heeft minder binding met hem, eenvoudigweg omdat hij geen gezicht, geen stem en in feite geen persoonlijkheid heeft. Maar zijn invloed en aanwezigheid zijn verre van marginaal. Stelt U zich voor: U wilt de recalcitrante en zich emanciperende Burger tot de orde (sic) roepen en zijn kritiek op bijvoorbeeld de islam aan banden leggen. Moreel een acceptabel standpunt voor de Etzioni- volgelingen. Dit soort Burgers verstoort immers de communitariteit en de gemeenschapszin. Je besluit dus om hard door te pakken en een voorbeeld te stellen. Velen kennen Gregorius Nekschot, maar niet als persoon. Als je die prijs kunt binnenslepen zet je een belangrijke stap naar het einde van de kritiek van Burgers op andere groepen Burgers. Zo'n anonymous is makkelijker aan te pakken dan bijvoorbeeld Hans Teeuwen, die toch van hetzelfde laken een pak is. En velen storen zich aan de expliciete, grove en banale inhoud en vorm van de prenten van Gregorius Nekschot. Die heb je alvast ook mee. U ziet: er zit wel degelijk een naar cynisch soort logica achter de keuze voor Gregorius Nekschot om als afschrikwekkend voorbeeld voor de opstandige Burger te dienen.
En er is meer te noemen: Gregorius Nekschot is namelijk in tegenstelling tot andere cartoonisten en (islam)kritische publicisten uiterst kwetsbaar. Hij koos voor anonimiteit om te voorkomen dat hij hetzelfde lot zou ondergaan als wat zijn vriend Theo van Gogh ten deel viel. Maar juist door die anonimiteit kon hij meer zeggen door zijn cartoons dan zijn reeds langer bekende collegae cartoonisten. Die hebben tot op de dag van vandaag (sic) geen anonimiteit nodig om hun (veilig) soort kritiek hardvochtig te kunnen spuien. Nog niet. Het dreigende wegvallen van de veiligheid en bescherming die anonimiteit verschaft, als je de moedige keuzes maakt die Gregorius Nekschot maakte, moet uiterst intimiderend zijn voor Gergorius Nekschot. En dat was precies de bedoeling.
De arrestatie van Gregorius Nekschot zal een juridisch gevolg krijgen zoals dat zo vaak was: Vrijspraak. Maar het voorbeeld is gesteld. Nu de maatschappij ontzuild is en de Burger zich niet meer de wet laat voorschrijven door dominee, pastoor of hoofdredacteur kraakt de oude orde in haar voegen. Door de opkomst van het Internet kan de Burger vrijelijk met andere Burgers communiceren. Juist door die ontwikkeling heeft de politiek haar greep op de Burger en diens mening verloren. Na de leegloop van de kerken en het verdwijnen van de grote collectieven staan ook de politieke partijen die voortkwamen uit die verzuiling op de rand van instorten. Wellicht vreest het CDA dat als ook zij, als laatste bestuurderspartij, gedecimeerd wordt, een totale anarchie in de samenleving. De opkomst van Fortuyn, Wilders en Verdonk moet de Christen-"democraten" een ware gruwel zijn. Wellicht fantaseren de CDA-ers zichzelf als redders van het vaderland en versterkt dat het wanstaltige gedrag van deze partij. Het optreden van haar politici en de diensten die onder deze bewindslieden vallen wordt zo een heel stuk duidelijker. Het CDA heeft grootste plannen met Nederland en eigenlijk met de gehele Menschheid. De zich, vooral via het internet (net als Gregorius) emanciperende Burger dient tot de orde (sic) geroepen te worden. U bent bij deze gewaarschuwd!
|
Klacht indienen 
|
|
|
hansie
Ere Forumlid
9161 Posts
|
Posted?-?19 May 2008?:? 23:57:25 ?
|
| Mijn God wat staat ons allemaal nog meer te wachten? |
Gr Hansie
Geert Wilders,ik laat de PVVkiezer niet uitmaken voor racist, een gevaar voor de rechtsstaat of rechts-extremist. Dat laat ik me niet gebeuren. Iedereen die dat vanaf nu zegt, krijgt keihard de wind van voren. Ze kunnen de PVV niet aan, daarom schieten ze onder de gordel.?
|
|
Klacht indienen
|
|
|
[email protected]
Ere Forumlid voor het leven
22561 Posts
|
Posted?-?20 May 2008?:? 12:59:46 ?
|
Nou, ik ben god niet, maar er is meer stront aan de knikker dan de eeste oogopslag doet vermoeden.
Ergens heb ik wel het vermoeden, dat Balkie gepiloteerd is, door de Donners en getrouwen.
Wel extreem, het aantal lieden dat nu ergens aan de macht zit en daar een cursusje heeft bijgewoond, daar kan de LOI niet tegen op.
Alhoewel; ledinggevende Overheid Instelling.
Doet me denken aan Things are tough all over van Cheech and Chong;I smell something fishy. |
"Ik mis Theo,killed in the line of duty fighting the greatest mass-murderer in history;Religion"."Al die geloven zijn het zelfde; je mag niks en als het wel mag, is het verplicht"; zei me stiefvader.PVV vs PVO
|
|
Klacht indienen
|
|
|
Dolph
Ervaren Forumlid (serieus betrokken)
1457 Posts
|
Posted?-?20 May 2008?:? 13:32:45 ?
|
Een helder verhaal. Griezelig dicht bij de "Illuminatie" theorie en Fahrenheit 451.
Het CDA zal er veel aan doen om het kabinet niet te laten vallen, maar kan niet snel genoeg gaan. Nu Wilders nog zijn Koranverbranding herzien, en ik weet zeker waar ik op ga stemmen. |
|
Klacht indienen
|
|
|
HermanX
Voorheen bekend als .....
Cayman Islands
12395 Posts
|
Posted?-?20 May 2008?:? 19:03:47 ?
|
Amitai Etzioni
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Amitai EtzioniAmitai Etzioni, geboren als Werner Falk (Keulen, 4 januari 1929) is een Joods-Israëlisch-Amerikaanse socioloog en publieksintellectueel, vooral bekend vanwege zijn voorkeur voor het communitarisme.
In 1936 emigreerde hij met zijn ouders naar het toenmalig Britse mandaatgebied Palestina.
Inhoud [verbergen]
1 Loopbaan
2 Standpunten
3 Trivia
4 Externe links
[bewerk] Loopbaan
Etzioni studeerde aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem. Hij promoveerde in sociologie aan de University of California in Berkeley in 1958 en werd universitair docent en professor in de sociologie aan de Columbia University gedurende twintig jaar, tot 1978. Etzioni was gastdocent aan de Brookings Institution in 1978 en was een senior-adviseur voor president Jimmy Carter. In 1980 werd hij professor bij de George Washington University.
Etzioni heeft 24 boeken geschreven waarvan de bekendste The new golden rule is uit 1996. Hoever de invloed van deze socioloog gaat, bleek toen premier Balkenende tijdens een kamerdebat over normen en waarden volgens een aanwezige naar dat boek verwees. Zijn autobiografie verscheen onder de titel My Brother’s Keeper: A Memoir And a Message in 2003. Zijn nieuwste boek (2004) heet From Empire to Community: A New Approach to International Relations.
Op 6-7 september 2004 was Etzioni een van de sprekers op het congres "Europe: a beautiful idea" dat in de Haagse Ridderzaal gehouden werd.
[bewerk] Standpunten
Het communitarisme gelooft niet in van boven opgelegde regels, maar vertrouwt op de wijsheid en ervarig van een gemeenschap die zijn vervat in ingesleten patronen, gewoonten en tradities;
Van de burger wordt geëist dat hij niet alleen zijn eigen rechten, maar ook zijn verantwoordelijkheden kent; dat hij zich inzet voor zijn gemeenschap omdat het lot van die gemeenschap hem aan het hart gaat;
Het communitarisme hecht een groot belang aan (mondelinge) onderlinge communicatie, omdat in de hechte verbanden van familie, kerk en vereniging de kans klein is dat iemand van het rechte pad raakt;
Privacy moet soms wijken voor andere, hogere, belangen. Zo is Etzioni onder meer een pleitbezorger van de identificatieplicht.
[bewerk] Trivia
De Nederlandse premier Jan Peter Balkenende is een bewonderaar van Etzioni.
Ook de voormalige Amerikaanse president Bill Clinton en de Britse premier Tony Blair rekent Etzioni tot zijn volgelingen.
Amitai Etzioni is getrouwd en heeft vijf zonen.
[bewerk] Externe links
website van Amitai Etzioni
tekst van zijn toespraak in Den Haag
VPRO Tegenlicht uitzending "De waardenfluisteraar van Balkenende"
artikel Tim Houwen in Trouw "De fluisteraar van Jan Peter Balkenende"
kritisch artikel "Beeld van een tijdsgedrocht - De gemeenschap als norm"
https://nl.wikipedia.org/wiki/Amitai_Etzioni |
|
Klacht indienen
|
|
|
HermanX
Voorheen bekend als .....
Cayman Islands
12395 Posts
|
Posted?-?20 May 2008?:? 19:04:36 ?
|
After receiving his Ph.D. in Sociology from the University of California, Berkeley in 1958, Amitai Etzioni served as a Professor of Sociology at Columbia University for 20 years; part of that time as the Chairman of the department. He was a guest scholar at the Brookings Institution in 1978 before serving as a Senior Advisor to the White House on domestic affairs from 1979-1980. In 1980, Etzioni was named the first University Professor at The George Washington University, where he is the Director of the Institute for Communitarian Policy Studies. From 1987-1989, he served as the Thomas Henry Carroll Ford Foundation Professor at the Harvard Business School.
Etzioni served as the president of the American Sociological Association in 1994-95, and in 1989-90 was the founding president of the international Society for the Advancement of Socio-Economics. In 1990, he founded the Communitarian Network, a not-for-profit, non-partisan organization dedicated to shoring up the moral, social and political foundations of society. He was the editor of The Responsive Community: Rights and Responsibilities, the organization's quarterly journal, from 1991-2004. In 1991, the press began referring to Etzioni as the 'guru' of the communitarian movement.
Etzioni is the author of twenty-four books, including The Monochrome Society (Princeton: Princeton University Press, 2001), The Limits of Privacy (New York: Basic Books, 1999), The New Golden Rule (New York: Basic Books, 1996), which received the Simon Wiesenthal Center's 1997 Tolerance Book Award, The Spirit of Community (New York: Crown Books, 1993), and The Moral Dimension: Toward a New Economics (New York: Free Press, 1988). His most recent books are My Brother's Keeper: A Memoir and a Message (Lanham, MD: Rowman & Littlefield, 2003), From Empire to Community: A New Approach to International Relations (New York: Palgrave Macmillan, 2004), and Security First: For A Muscular, Moral Foreign Policy (Yale University Press, 2007).
Outside of academia, Etzioni's voice is frequently heard in the media.
In 2001, Etzioni was named among the top 100 American intellectuals as measured by academic citations in Richard Posner's book, Public Intellectuals: A Study of Decline.
Also in 2001, Etzioni was awarded the John P. McGovern Award in Behavioral Sciences as well as the Officer's Cross of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany.
He was also the recipient of the Seventh James Wilbur Award for Extraordinary Contributions to the Appreciation and Advancement of Human Values by the Conference on Value Inquiry, as well as the Sociological Practice Association's Outstanding Contribution Award.
https://amitaietzioni.org/
|
Edited by - HermanX on 20 May 2008 19:11:45
|
|
Klacht indienen
|
|
|
HermanX
Voorheen bekend als .....
Cayman Islands
12395 Posts
|
Posted?-?20 May 2008?:? 19:06:07 ?
|
Organisaties: de indeling van Etzioni
Houding van organisatie-leden en beheersingsmiddelen
Etzioni (1961) typeerde de verschillende 'organisaties' aan de hand van de houding van betrokkenen en de ingezette beheersingsmiddelen. Organisaties zijn te typeren als ofwel dwangorganisaties (b.v. gevangenissen), utilitaire organisaties (b.v. bedrijven) of als normatieve organisaties (b.v. gemeenschappen, een deel van de politieke partijen en scholen, e.d.). NOTA BENE. Een veel gebruikte typologie van organisaties is deels gebaseerd op het werk van Etzioni.
In het eerste geval worden in laatste instantie fysieke machtmiddelen gebruikt om de 'leden' in het gareel te houden, waarbij de (lagere) leden er een negatieve insteling op na houden.
In het tweede geval gaat het om materiele beloningen, waarbij de leden/werknemers de positie innemen van de calculerende burger/employee. Ook de 'afnemers' kenmerken zich door een 'berekende' houding.
In het laatste geval gaat het om een (min of meer) spontane medewerking van de 'leden', waarbij evt. door de 'top' gebruik kan worden gemaakt van goed- of afkeurend gedrag en/of van zgn. 'statussymbolen' als beloning voor 'goed gedrag'. Er is sprake van een positieve instelling ofwel betrokkenheid bij de (lagere) leden van de organisatie. Zie verder ook Etzioni (1964) en Lammers (1983).
Congruentie en incongruentie
Volgens Etzioni (1961) is nog een ander aspect van groot belang. Organisaties kunnen zowel congruent als incongruent zijn. Bij congruentie is de houding van betrokkenen in overeenstemming met de door de leiding gebruikte beheersingsmiddelen. Organisaties die incongruent zijn hebben dus te maken met een gebrek aan overeenstemming.
Nota Bene Etzioni geeft duidelijk aan dat zijn theorie onvolledig is als de menselijke behoeften er niet bij betrokken worden. Hij neemt die van Maslow over in zijn Theory of Human Needs. Uitgangspunt is, dat elk mens allereerst behoefte heeft aan: 1) Onderdak, Voeding, (fysieke) Veiligheid, e.d.. Als daaraan is voldaan ook aan: 2) Affectie, Genegenheid, Aandacht, e.d. - gevolgd door: 3) Waardering, Respect, Erkenning. Pas als ook daaraan is voldaan, ontstaat de behoefte aan de "hoogste menselijke behoefte": 4) Zelfrealisatie oftewel Zelfverwerkelijking.
GEBRUIKTE LITERATUUR
Etzioni, A., A comparitive analysis of complex organizations . On power, involvement and their correlates. New York. The Free Press of Glencoe, 1961
Etzioni, A., Modern Organizations. Englewood Cliffs, N.J., Prentice Hall, 1964
Lammers, C.J., Organisaties vergelijkenderwijs. Uitgeverij Het spectrum B.V. - ISBN 90-274-6256-9, 1983
https://www.xs4all.nl/~wjsn/tekst/etzioni.htm |
Edited by - HermanX on 20 May 2008 19:14:02
|
|
Klacht indienen
|
|
|
HermanX
Voorheen bekend als .....
Cayman Islands
12395 Posts
|
Posted?-?20 May 2008?:? 19:07:24 ?
|
De waardenfluisteraar van Balkenende
zondag 26 september 2004
Biografie Etzioni
De socioloog Amitai Etzioni werd in 1929 als Werner Falk in Duitsland geboren, vanwaar hij met zijn joodse familie in 1935 naar Palestina vluchtte. In Israel neemt hij zijn Hebreeuwse naam aan. In 1957 emigreerde Etzioni naar de Verenigde Staten. Van 1958 tot 1978 was hij hoogleraar sociologie aan de New Yorkse Columbia University. In 1979 - 1980 was hij adviseur van president Carter in het Witte Huis. Etzioni was in 1994 en 1995 president van de American Sociological Association.
In 1993 stichtte hij zijn ‘Communitarian Network’, een non-profit organisatie die steun geeft aan morele, sociale en politieke stichtingen in de samenleving. Momenteel is hij hoogleraar aan George Washington University in Washington D.C. en directeur van het Institute for Communitarian Policy Studies.
Etzioni geldt als een van de grondleggers van het communitarisme. Het communitarisme is een normatieve theorie die wijst op de gevaren van individualisme en op het belang van maatschappelijke participatie. Begrippen als sociale controle, publieke moraal en openbare orde staan hierbij centraal. De grootste zorg van communitaristen is het verval van waarden als gevolg van het liberale individualisme. De oplossing ligt volgens Etzioni niet bij de staat maar bij het informele, publieke domein. Een samenleving die bestaat uit gemeenschappen in gemeenschappen.
Etzioni: ‘Wanneer ik aan “gemeenschap? denk, denk ik niet slechts aan een dorp vol menselijke warmte waar de postbode je voornaam kent, en waar de vraag “hoe gaat het?? werkelijk is gemeend. Een gemeenschap is een plaats waar moreel gezag heerst, waar het gewaardeerd wordt als mensen zich gedragen. (…) De belangrijkste bescherming van ons bestaan, van ons vermogen om de macht van de overheid te weerstaan, zijn onze verbintenissen met onze medemens. Daarom praten wij (communitaristen) voortdurend over het belang van bemiddelende instituties, vrijwilligersorganisaties, en openbare discussiebijeenkomsten.’
Etzioni heeft vierentwintig boeken geschreven waaronder:
The Monochrome Society (Princeton: Princeton University Press, 2001)
The Limits of Privacy (New York: Basic Books, 1999)
The New Golden Rule (New York: Basic Books, 1996), waarmee hij de Simon Wiesenthal Center’s 1997 Tolerance Book Award won.
The Spirit of Community (New York: Crown Books, 1993),
The Moral Dimension: Toward a New Economics (New York: Free Press, 1988).
The Active Society: A Theory of Societal and Political Processes (New York: Free Press, 1968).
Zijn meest recente boeken zijn:
From Empire to Community: A New Approach to International Relations (New York: Palgrave Macmillan, 2004).
My Brother’s Keeper: A Memoir and a Message (Lanham, MD: Rowman & Littlefield, 2003)
https://www.vpro.nl/programma/tegenlicht/afleveringen/18793664/items/19190984/ |
Edited by - HermanX on 20 May 2008 19:15:18
|
|
Klacht indienen
|
|
|
HermanX
Voorheen bekend als .....
Cayman Islands
12395 Posts
|
Posted?-?20 May 2008?:? 19:10:14 ?
|
22/06/05
Beeld van een tijdsgedrocht
De gemeenschap als norm
Door EB v Loon
‘Intolerant tegen intolerantie’ ‘Bedrijfsleven moet vetzucht tegen gaan’ ‘Verbod aparte zwemles meisjes;’ het zijn een paar krantenkoppen van de afgelopen periode. Wat ze met elkaar delen, is het streven naar eenvormigheid in gedrag en woord. Maar welke prijs moet betaald worden om gezamenlijkheid tot norm te verheffen? Ebeth van Loon ging op zoek naar een paar antwoorden en ontdekte hoe het gedachtegoed van Amitai Etzioni, bekend gemeenschapsdenker en inspirator van Balkenende, exemplarisch is voor het jaren-50 spook dat rondwaart in ons land.
Amitai Etzioni: op het eerste gezicht
Begin 2004 keek ik naar ‘De waardenfluisteraar’, een documentaire van het VPRO programma Tegenlicht.(1) Daarin werd de invloed van het communitaristische gedachtegoed van Amitai Etzioni op Balkenende getoond. Volgens deze joodse socioloog moet niet de overheid, maar de gemeenschap de norm bepalen in een samenleving; dat wat men déélt met elkaar, wordt het morele uitgangspunt. De werkvorm daarvoor is de dialoog. Zijn kernwoorden vormen een mooi plaatje; gemeenschappen, zoeken naar wat je deelt, de dialoog aangaan.
Amitai Etzioni, medio jaren ‘80
Een andere indruk die gegeven wordt, is dat de overheid een meer faciliterende rol krijgt toebedeeld en het zwaartepunt decentraler komt te liggen, bij de gemeenschappen. Onder een heel aantal politici geniet Etzioni respect en invloed. Zo hebben bijvoorbeeld Bill Clinton, Tony Blair, Joska Fischer en Gerhard Schröder zich door hem laten inspireren. Bij Blair en Schröder’s bekende ‘Derde Weg’, tot uitdrukking komend in het ‘Nieuwe Midden’ manifest voor de Europese sociaal-democraten in 1999, is het communitaristische gedachtegoed al in de naamkeuze te vinden: ‘Tussen markt en absoluut overheidsdenken in’.
The New Golden Rule, Etzioni's standaardwerk uit 1996:
"Respecteer en behoudt de morele orde van de maatschappij
zoals jij wilt dat de maatschappij jouw autonomie respecteert en behoudt."
In Nederland zijn uiteenlopende beleidsmakers gecharmeerd van de gedachten van Etzioni. In de documentaire komt bijvoorbeeld VVD-er Joris Voorhoeve aan het woord. Samen met een select, maar politiek zeer divers gezelschap had hij net Etzioni aangehoord. Het sprak hem erg aan, ‘Want naast staat en markt is er ook de maatschappij’ en ‘Ik deel de nadruk die op dialoog gelegd wordt.’ Een heel zware buil kan je niet vallen, met zulke uitspraken.
Tweede gezicht: de geschriften van Etzioni
Op het eerste gezicht klinken Etzioni’s woorden acceptabel voor ongeveer iedereen. Maar op het tweede gezicht? Hoe zien zijn ideeën over gemeenschap, moraliteit en samenwerking er concreet uit, en wat betekenen ze voor de plek van het individu, als je ‘de gemeenschap’ normatief leidend laat zijn voor de inrichting van de maatschappij? Via internet belandde ik op Etzioni’s website en kreeg meerdere voorbeelden onder ogen.(2) Zo bleek hij zich onder andere gebogen te hebben over het vraagstuk van de jeugdcriminaliteit. Hij stelde voor om jeugdige delinquenten kaalgeschoren en in hun onderbroek naar hun familie terug te sturen en vervolgens hun misdragingen met naam en toenaam op lokale TV en kranten te vermelden. De schaamte die dat veroorzaakte en de angst om door hun gemeenschap verstoten te zullen worden, zou ze wel weerhouden van nog een uitglijder. Een ander voorbeeld van deze denkrichting is te vinden in Etzioni’s epistel: ‘Orgaandonatie: een communitaristische benadering’.(3) Het is een praktisch artikel, waarin allerlei tips staan die moeten leiden tot meer orgaandonaties. Het streven is om ‘ van orgaandonatie een daad te maken die mensen doen omdat ze het rekenen tot hun maatschappelijke verantwoordelijkheid, iets dat een goed mens doet, vergelijkbaar met vrijwilligerswerk, donaties voor een goed doel, niet parkeren op plaatsen voor gehandicapten, recycling, je auto niet wassen als er watergebrek is, etc.’ (4) Een van zijn aanbevelingen is om op internet een ‘Boek van Donoren’ te zetten. ‘Allereerst, het zou maatschappelijke erkenning geven aan degenen die doneren. Ten tweede zou het milde maatschappelijke druk leggen op degenen die nog niet naar voren gestapt zijn.’
Limits to Privacy (2000); veelzeggende titel
Over (o.a.) moraliteit en gemeenschap sprak Etzioni op 7 september 2004 in Den Haag, waar hij als hoofdspreker uitgenodigd was op het door Balkenende geïnitieerde Europese normen en waarden symposium ‘Europa, een prachtig idee’. Een gemeenschap is volgens hem een sociale entiteit, waarbinnen morele cultuur, waarden, rechten en plichten gedeeld worden. Hij vindt dat mensen zich niet alleen aan de wettelijke voorschriften moeten houden, maar ook aan de waarden per cultuur; ‘Alle burgers delen een plicht om de culturele erfenis van hun natie te verzorgen en hoog te houden, ook als ze deze willen aanvullen en verrijken’. We verkeren volgens hem op dit moment in een morele crisis; de sterke gezamenlijke morele waarden uit de jaren 50, die door vrijheidsbewegingen verdwenen zijn, hebben plaatsgemaakt voor morele anarchie:
‘Het probleem is niet dat deze bewegingen het oude regime omvergeworpen hebben, maar dat er geen nieuwe algemeen geaccepteerde morele deler geformuleerd is. Het morele vacuüm dat hiervan het gevolg was, leidde tot het vieren van eigengereid, individualistisch gedrag, verder gepromoot tijdens de jaren 80- door het Thatcherisme en Reaganisme; tot de notie dat als iedereen alleen voor zichzelf zorgt, niet alleen de economie maar ook de maatschappij wel zou varen, een absurde en antisociale notie. Hetzelfde vacuüm bedreigt nu de sociale orde en nodigt religieus fundamentalisme uit, terwijl meer en meer mensen zich bedreigd voelen door het gebrek aan morele waarden, om hun leven te begeleiden, om hun commitment aan hun kinderen te definiëren, van kinderen naar hun ouders, van mensen naar hun buren en de gemeenschap in het groot. De tijd is gekomen om het dogma angst te overwinnen, de angst dat proberen om een nieuw gedeelde moraal te formuleren zal leiden tot een terugkeer naar de traditionele, autoritaire waarden van de vijftiger jaren of erger-naar een soort pre 1945 totalitaire ideologie. Het gevaar nu is er niet een van moralistische excessen, maar van morele anarchie. De tijd is rijp om de verantwoordelijkheden te definiëren die we hebben naar elkaar toe, niet alleen de rechten die wij opeisen; de erkenning dat sterke rechten sterke plichten veronderstellen.’ (5)
Etzioni en Balkenende bij de opening van het Europa Symposium (6 september 2004)
Het meest recente thema van Etzioni is ‘mondiale architectuur.’ Naast zijn gastsprekerschap op bovengenoemd symposium, (waar hij zich lyrisch uitliet over de EU, die volgens hem een voorbeeldfunctie te vervullen heeft voor de rest van de wereld) schreef hij meerdere artikelen over het onderwerp. Er verscheen een boek in 2004, met een lovende recensie van Balkenende op de achterkant. De titel luidde: ‘From Empire to Community, a new approach to international communities.’ Etzioni pleit daarin voor een toename van ‘transnationale gemeenschappen’; parlementen zoals de EU en de VN, waar besluiten worden genomen over alles wat gevolgen kan hebben die verder strekken dan de nationale grenzen. Transnationale instituties vormen voor hem duidelijk het ideaalbeeld. Zij vormen de wereldgemeenschap, omdat er afgevaardigden uit de hele wereld zitting in hebben. De leidraad voor deze instituten dient de mondiale morele deler te zijn. Zeer interessant is dat Etzioni vindt dat de westerse waarden van vrijheid en democratie aangevuld dienen te worden met algemene waarden uit het Midden Oosten, te weten: meer respect voor autoriteit en inzet voor de gemeenschap.(6)
Analyse
Tot zover Etzioni zelf over deze onderwerpen. Wat opvalt bij de eerste twee voorbeelden over gewenst gedrag van mensen, is dat hij schaamte als regulerend mechanisme bij groepen gebruikt om de in zijn ogen moreel wenselijke doelen te bereiken.(7) Dat is nogal wat. Hoewel hij zelf beweert niet terug te willen naar de jaren 50, wordt hier regelrecht de emancipatiegolf van de jaren 60-70 aangevallen; alle bewegingen die zich ontrukt hebben aan de algemeen geldende norm in die tijd, zoals de homo’s, provo’s en punkers.(8) In zijn toespraak over gemeenschappen is Etzioni zo slim om te zeggen dat men niet bang moet zijn dat deze bewegingen te niet worden gedaan. Maar in zijn vervolgbetoog verraadt hij zichzelf; het probleem is, dat er vervolgens niet een nieuwe algemene normen- en waarden deler voor in de plaats is gekomen! De inhoud ervan zal inderdaad nu waarschijnlijk anders zijn dan in de jaren 50, maar de werking en plaats die deze volgens Etzioni in de maatschappij moet innemen is centraal en dwingend, geldend voor iedereen.
Waarom grijpt hij terug op algemene regels die de mens moreel moeten leiden? Het logische antwoord hierop is dat Etzioni de mens niet in- en vanuit zichzelf als moreel wezen ziet, laat staan als een wezen dat uit zichzelf scheppend met anderen tot een morele gemeenschap kan komen.(9) In lijn hiermee is te zien hoe in zijn voorbeelden tal van op zichzelf prima morele handelingen meteen als algemeen geldend en vaststaand neergezet worden. Het worden regels waar ieder mens zich naar moet voegen. Je geeft donaties aan een goed doel omdat ‘een goed mens dat doet’.
Den Haag, 7 september 2004
Ook Mabel was van de partij op Balkenende’s symposium
Bij Etzioni’s ideeën over transnationale gemeenschappen duikt weer het eerste en tweede gezicht op. Het eerste is dat van de wereld als één grote gemeenschap; iedereen die met iedereen samenwerkt en verbonden is. In tweede instantie wordt zichtbaar dat hier een betoog gehouden wordt om bepalende normen en waarden niet alleen door nationale, maar zelfs transnationale instituten vast te stellen, waar iedere burger waar ook ter wereld zich vervolgens aan dient te houden. De eerste indruk dat er bij dit gemeenschapsdenken sprake is van een decentraliserende beweging naar de maatschappij tóe, blijkt dus absoluut niet te kloppen. De nationale overheid verliest haar besluitvormende bevoegdheid niet aan de burgers, maar omgekeerd aan het opgaan in een soort wereldgemeenschap; het afstaan van autoriteit naar boven toe. Het uitgangspunt is: hoe groter de gemeenschap, hoe groter de algemene deler, hoe beter. Met elke stap die hierin gezet wordt, neemt een verhoudingsgewijs kleinere groep beleidsmakers over een grotere groep burgers besluiten. Het democratische gehalte van de samenleving erodeert onder je ogen. Het is op zijn minst verbazingwekkend dat dit wordt gepromoot onder de noemer van ‘terug naar de gemeenschap’.
Balkenende en Nederland
Laten we kijken in hoeverre Etzioni’s ideeën exemplarisch zijn voor Nederland anno nu. In het afrondende debat over normen en waarden dat kortgeleden plaatsvond in Den Haag, werd door meerdere politici lacherig gedaan over Balkenende’s pleidooi voor de herwaardering van stoepje vegen, je buurman groeten en andere persoonlijk gedrag.(10) De VVD moest er niets van hebben, Groenlinks, de SP en PvdA riepen om meer aandacht voor het ‘Grote Fatsoen’ zoals de bestrijding van armoede en dat soort zaken. Het gaf een nogal misleidend beeld, dat verhulde dat de kern van Balkenende’s normen en waardenvisie door vrijwel de hele kamer, van links tot rechts, gedeeld wordt. Samengevat luidt deze dat de overheid de hoeder is van de normen en waarden in de samenleving en dat zij deze met maatregelen moet versterken en verdedigen. Nu heeft de Nederlandse overheid altijd al wel een normerende houding gehad, maar tegenwoordig lijkt het hek echt helemaal van de dam.
Zo stond in de krant, pal naast het verslag over het normen en waardendebat, een stuk met de kop: ‘Ongezond leven is geen recht’. De VVD bewindsman Hoogervorst gaf in een interview aan dat hij het ‘ongebreideld’ gebruik van de gezondheidszorg door ongezond levende mensen ‘onverantwoord’ vindt. Geen partij die hierover in de gordijnen is gesprongen. Naast de gezondheidszorg, is de toenemende normerende houding van de overheid ook zichtbaar ten aanzien van onderwijs en tal van algemene voorzieningen.(11) Neem het recente politieke idee in Amsterdam om gematigde moslimliteratuur te gaan verspreiden, of een D’66 staatssecretaris die roept dat alleen educatieve spelletjes thuis horen op het publieke net. Neem de voorstellen rond wijziging van grondwetsartikel 23 dat de vrijheid van onderwijs garandeert. Sterk leeft daarbij het voornemen om alleen algemeen openbaar onderwijs nog te financieren, omdat kinderen daar de ‘juiste inhouden’ geleerd krijgen. Het CDA is nog tegen, maar eventueel vóór als de christelijke scholen nog wel betaald worden.
Balkenende omschreef zijn normenvisie in navolging van Etzioni als: ‘Diversiteit binnen eenheid, het beeld van een mozaïek’. De steentjes zijn verschillend, maar ze passen in één raamwerk. Het is niets minder dan de verzuiling revisited in megalomane vorm. Waar er veertig jaar geleden nog verschíllende geloofszuilen waren met bijbehorende gemeenschappen en eigen waardestelsels, is de Tweede Kamer nu hard aan het werk om Nederland tot één zuil samen te voegen.
Het tweede deel van Balkenende’s normen en waardenvisie gaat, geheel in lijn met Etzioni, over een andere verdeling van verantwoordelijkheden en het belang van sterkere plichten. Ook dit vindt navolging in Den Haag, zij het dat op dit onderdeel de SP en Groenlinks een andere mening zijn toegedaan. De rest, inclusief de PvdA, deelt de opvatting dat de verzorgingsstaat verleden tijd is en dat van de mensen van tegenwoordig verwacht mag worden dat ze zelfredzamer zijn en meer ‘eigen verantwoordelijkheid’ nemen.(12) Zo hield Balkenende januari jongstleden op de Bilderbergconferentie van de Christelijke Werkgeversstichting VNO-NCW een toespraak met de titel: ‘Op eigen kracht; van verzorgingsstaat naar participatiemaatschappij’.(13) ‘De verzorgingsstaat sloot goed aan bij een industriële samenleving die nog sterk hiërarchisch van karakter was en waarin arbeidsrelaties heel constant waren. De netwerksamenleving van nu - met geëmancipeerde burgers en dynamische arbeidsrelaties- vraagt om meer vrijheid en verantwoordelijkheid voor bedrijven en werknemers. Solidariteit krijgt gestalte in kleine collectieve verbanden’.
De wat vage woorden van Etzioni, dat overheidstaken door gemeenschappen moeten worden overgenomen, worden hier concreet gemaakt: het bedrijfsleven wordt als typische gemeenschap gepresenteerd, die het moet gaan doen.(14) Deze zienswijze is onder andere terug te vinden in het beleid ten aanzien van kinderopvang, waar de overheid steeds minder geld voor beschikbaar stelt en de werkgever een steeds belangrijkere rol in toebedeeld. Ook de nieuwe voorstellen voor de WAO en andere regelingen uit het (sociale) verzekeringsstelsel staan in deze lijn.(15) Steeds meer verzorgingstaken van de overheid worden afgewenteld op het bedrijfsleven en in het verlengde daarvan op de burgers zelf.
De opvattingen over zelfredzaamheid en plicht zijn terug te vinden in de algemene houding ten aanzien van uitkeringsgerechtigden. Zo wordt een uitkering tegenwoordig steeds minder als recht beschouwd en in toenemende mate als gunst.(16) Laetitia Griffith, VVD icoon en kersverse wethouder in Amsterdam, neemt hierbij Etzioni’s aanpak ter voorkoming van ‘afwijkend gedrag’ zelfs helemaal over, door te zeggen dat mensen met een uitkering ‘zich weer moeten gaan schamen’.(17) Het doet denken aan de Middeleeuwen, waar de armen als ze geluk hadden aalmoezen kregen uitgereikt aan de poorten van de kloosters. De dankbaarheid, verbonden aan de schaamte, komt dan ook al snel om de hoek kijken; iemand is zo goed geweest om jou, arme sloeber, voor een dag van je honger te verlossen. Denk vooral niet dat je er recht op hebt, dat stimuleert je namelijk niet iets aan je situatie te doen.
Het is helemáál fascinerend, dat deze zelfredzaamheid in het politieke jargon ook nog eens aan plichtsbesef gekoppeld wordt. Een recht wordt weggenomen en het gat dat ontstaat wordt plicht genoemd. Als vervolgens iemand zelf dat gat niet kan dichten, komt de dwang tevoorschijn. Dit is goed te zien in een recent advies van het Innovatieplatform (onder leiding van SER-voorzitter Herman Wijffels) (18) over de vraag hoe Nederland op kennisgebied in de vaart der volkeren mee kan komen. Een van de aanbevelingen was om werklozen te verplichten tot scholing. Doen ze dit niet, dan volgen kortingen op hun uitkeringen. Het kabinet heeft de adviezen inmiddels overgenomen, het moet nog behandeld worden in de Tweede Kamer.(19) Dit alles natuurlijk met goede bedoelingen. Typerend tijdsfenomeen is dat pleidooien voor dergelijke maatregelen steevast vergezeld gaan met opmerkingen dat het juist heel sociaal is en in het eigen belang van de betrokkenen. Bijvoorbeeld: Alleenstaande bijstandsmoeders moeten hun kinderen al vanaf 2-3 jaar naar de kinderopvang brengen, want anders missen ze de boot op de arbeidsmarkt. Het is daarom heel sociaal om ze te dwingen.
Resumerend: In de praktijk blijkt Etzioni’s pleidooi voor een grotere nadruk op plichten erop uit te draaien dat allerlei rechten simpelweg verdwijnen. Zo ontstaat nu juist het morele vacuüm waar hij zelf zo bang voor is.
Als het over transnationale samenwerking gaat zoals Etzioni dat voorstaat, is een ruime meerderheid van de kamer, van Groenlinks tot de VVD, grote voorstander.(20) Wat we horen, is dat het goed voor de wereldvrede is, en wie is er nou tegen samenwerking met andere landen? Wat we niet horen, is dat minimaal 60% van de besluiten op onze nationale agenda inmiddels door Brussel bepaald worden.
De tendens om besluitvorming steeds meer bij internationale instanties te leggen, heeft enorme gevolgen. Neem bijvoorbeeld het verdrag van Kyoto, waar Nederland aan deelneemt.(21) De aanname hierbij is, dat een overeenkomst over milieudoelstellingen tussen meerdere landen per saldo méér milieuwinst oplevert dan aparte eigen acties. In de praktijk zie je echter dat het verdrag veel verwaterde compromisvoorstellen oplevert. (Alle 55 partijen moeten eerst overeenstemming bereiken over de te nemen maatregelen, elk land moet het verdrag vervolgens afzonderlijk ratificeren.) Zo wilde Nederland aanvankelijk de broeikasgassen de komende jaren met 10% verminderen. Maar de EU, ook als partij aanwezig bij het verdrag, beschouwde dit als een te hoge inzet, waardoor we uiteindelijk op 8% zijn uitgekomen. Kijk je vervolgens naar Amsterdam, waar men in juni door de Raad van State op de vingers getikt is omdat niet aan de Europese luchtnormen voldaan wordt, dan doet de werkelijkheid nogal bevreemdend aan. Het maakt iets heel fundamenteels zichtbaar. Vanuit een ideaalbeeld van samenwerking, internationalisering en een soort ‘samen staan we sterk’ gevoel, wordt eigen zeggenschap uit handen gegeven. Vervolgens is niemand meer écht eigenaar van een uiteindelijk besluit en wordt er minder voortvarend met de aanpak van het oorspronkelijke probleem gestart. In dit gat springt vervolgens de EU, ter bevestiging van haar cruciale rol: Europa, dat Nederland beschermd tegen luchtvervuiling. De Grote Hoeder, waarin wij opgaan, zodat niet wij, maar een hogere instantie verantwoordelijkheid zal dragen. We kunnen dat ook niet meer trouwens, want niet alleen de normen maar ook de toegestane maatregelen worden grotendeels door de EU vastgesteld. Om in bovenstaande voorbeeld te blijven: het aanbrengen van roetfilters op dieselauto’s blijkt een zeer effectieve maatregel te zijn om luchtvervuiling tegen te gaan. Staatssecretaris van Geel wilde deze filters verplicht gaan stellen. Wat blijkt? Dit mag niet van Brussel. (22)
De werkelijkheid wordt vervolgens echt grotesk omdat nu in één klap in Amsterdam bouwprojecten zijn stilgelegd en bouwplannen in de ijskast worden gestopt. Men mag geen huizen bouwen in een woonomgeving met een dergelijke graad van luchtvervuiling. Leuk voor de woningnood in Amsterdam. Het is weinig anders als bestuurlijke chaos, met dank aan het communitarisme.
Tot Slot
Etzioni’s zwakke denkwijze is exemplarisch voor een manier van denken die als een anomalie uit de jaren 50 onze tijd doordrenkt. De tendens tot het creëren van één zuil, de zelfopheffing in het grotere geheel en het zelfredzaamheidsdogma horen geheel en al bij elkaar. Mensen vallen in een gat en de eenvormige dwang tot plichtsbesef moet ze er maar uit zien te halen. Bestuurlijk leidt het tot een toenemend onvermogen. Geen wonder dat de burger zich onzeker begint te voelen.
We hebben hier te maken met een directe aanval op de individuele menselijke creativiteit en daarmee het scheppende vermogen van onze samenleving. Het is hoog tijd om op te komen voor het recht van mensen om zelf hun leven vorm te geven: daaruit ontstaan heel andere gemeenschappen dan de huidige beleidsmakers zich kunnen voorstellen.
VS, 1967: 10 hippies bij elkaar in bad!
Wat een morele anarchie toch, die jaren ’60.
>Zie ook: De onbetrouwbare mens. Op zoek naar de bron van normvervaging (2002)
Noten
(1) Deze documentaire is te downloaden via; www.vpro.nl/tegenlicht/afleveringen Via internet kwam ik ook op een goed, bondig artikel over Etzioni uit de Groene Amsterdammer, 6 december 2003, door Aart Brouwer en Gustaaf Haan: ‘Aartsvader van het communitarisme’ waarvan ik ook gebruik van heb gemaakt voor dit artikel.
(2) www.amitai-notes.com of www.gwu.edu/~ccps/empire.html
(3) Zie: https://www2.gwu.edu/~ccps/etzioni/A302.pdf; Kennedy Institute of Ethics Journal, maart 2003
(4) Idem, p.5, vertaald door EVL
(5) Inhoud en citaten-vertaald door mij- zijn afkomstig uit zijn toespraak, die ook op internet te vinden is.
(6) https://www.gwu.edu/~ccps/etzioni/A324.pdf ‘On the need for more transnational capacity’, Florida Law Review, December 2004.
(7) Uit zijn autobiografie ( My brothers Keeper; A Memoir And a Message, 2003) blijkt dat deze visie sterk vervlochten is met zijn eigen levensverhaal. Zijn eerste bewuste ervaring werd gevormd door angst om ‘er uit’ te vliegen, bij een bijna-auto-ongeluk. De tweede ervaring was later, op school, waar hij de dreiging van een groep woedende medeleerlingen ervoer nadat hij met een paar anderen een kip uit de kantine gestolen had. Ook hier weer die angst, nu om figuurlijk uit de groep te vliegen.
(8) Dat in Etzioni’s betoog Reagan en Thatcher neergezet worden als gevolg van de jaren zestig, is niet heel doordacht. Het waren twee oerconservatieve politici, die allerlei vrijheden wilden terugdraaien.
(9) Individualisme ziet hij als een egoïstische ideologie, zie: https://www2.gwu.edu/~ccps/etzioni/A292.pdf; ‘Individualism-within history’ The Hedgehog Spring Review, voorjaar 2002
(10) Zie Parool en Volkskrant, 15 april 2005
(11) Over geneeskunde zie mijn artikel: ‘Vrijheid van geneeskunst’ op www.zachariel.nl
(12) Het valt me op, dat ‘eigen zelfstandigheid’ en ‘verantwoordelijkheid’ op veel plekken niet meer in de betekenis opgevat worden van vrijheid van mensen om hun leven naar eigen goeddunken vorm te geven en het vermogen om verantwoordelijkheid voor zichzelf en hun omgeving te nemen. Zo las ik vorig jaar een enquête over de eigen verantwoordelijkheid van burgers in de Volkskrant (18-9-04) De uitkomst van de peiling was dat de meerderheid van de mensen niet méér eigen verantwoordelijkheid wilde, met uitzondering van een aantal hoogopgeleiden die er geen bezwaar tegen hadden. Wat bleek? Er waren vragen voorgelegd in de trant van: vindt u het goed als u zelf meer betaalt en de overheid minder, op het vlak van verzekeringen en allerlei andere basisvoorzieningen. Het ging dus over zelfredzaamheid: het vermogen om in je eigen levensbehoeften te voorzien.
(13) Niet te verwarren met de jaarlijkse internationale Bilderberg Conferentie. Over Balkenende’s toespraak jubelde het NRC op de voorpagina: ‘Eindelijk een visie!’ (NRC, 24 januari 2005)
(14) Een concreet voorbeeld wordt ook genoemd: hij wil de sociale lasten weer terugleggen bij het bedrijfsleven.
(15) Waar je o.a. als je geen gebruik hebt gemaakt van je ziektekostenverzekering, aan het einde van het jaar een no-claim bonus krijgt. Plannen voor hogere accijns op ongezonde produkten, zoals alcohol en vet eten, liggen ook op de plank.
(16) Zie bijv.: ‘ Iedereen moet aan het werk: CPB adviseert mensen desnoods te dwingen’ Parool, 1 maart 2005. Ik neem het voorbeeld van uitkeringsgerechtigden, omdat het gezicht van de samenleving zich het duidelijkste toont bij mensen die het laagste op de maatschappelijke ladder staan. Bijstandsgerechtigden in Amsterdam kregen in 2004 te maken met onverwachte huisbezoeken, waarbij alles in de woning bekeken kon worden. In Groningen was in 2003 een proef, waarbij uitkeringstrekkers op straat werden gevolgd. In Alkmaar worden momenteel bijstandsaanvragers direct naar een werkloods van de gemeente verwezen: schijnt een groot succes te zijn.
(17) Zie het interview met Griffith in het tijdschrift Linda, 1-2005
(18) Herman Wijffels is lid van het CDA en een overtuigd aanhanger van Etzioni.
(19) Volkskrant, 17 november 2004: ‘Wijffels wil nationaal kennisplan - excellentie moet weer lonen.’
(20) Een kleine, even diverse, minderheid was tegen: SP, SGP, Groep Wilders. En toen kwam de daverende uitslag van het referendum.
(21) Op zich is samenwerking met anderen om problemen aan te pakken natuurlijk supergoed en slim. Waar het om gaat, is dat er geen dwang tot consensus mag zijn, en dat niet alle besluitvorming gecentraliseerd moet worden. Samenwerking waarbij iedere partij vrijgelaten wordt om een eigen keuze te maken, zou de creativiteit en het oplossend vermogen van alle betrokkenen enorm vergroten.
(22) Carrière & Overheid Magazine, 3-2005
https://www.zachariel.nl/artikelen/zachetzioni.htm |
Edited by - HermanX on 20 May 2008 21:51:10
|
|
Klacht indienen
|
|
|
HermanX
Voorheen bekend als .....
Cayman Islands
12395 Posts
|
Posted?-?20 May 2008?:? 19:18:51 ?
|
Waarom doet dit mij denken aan Hitler-Duitsland?
Maar ook aan de DDR?
'Das Leben der Anderen' gezien?
|
Edited by - HermanX on 20 May 2008 21:32:58
|
|
Klacht indienen
|
|
|
HermanX
Voorheen bekend als .....
Cayman Islands
12395 Posts
|
Posted?-?20 May 2008?:? 21:59:58 ?
|
Diversity within Unity Endorsements
The Diversity Within Unity statement was drafted by Amitai Etzioni in the fall of 2001 after a preliminary meeting in Washington, D.C. with former Secretary-of-State Madeline Albright and scholars in the fields of immigration and diversity. Read the platform.
It was then circulated to a number of prominent scholars and public intellectuals in Europe, Canada, and the United States. In November 2001, 33 scholars and public intellectuals from 11 countries, as well as six observers from organizations such as the European Commission Group of Policy Advisors, convened in Brussels for a discussion of the draft. Based on the dialogues that took place at this conference, and on comments submitted by many scholars, the platform was redrafted and is now ready to be taken to major public leaders, including elected officials or previous (and future) office holders.
We believe that every endorsement adds weigh and legitimacy to this statement and will bring us closer to our goal of improving the relationships among majority populations and minorities in numerous nations. If you find value in our approach, please consider endorsing the platform.
Kindly note that the end of the statement has the qualification that endorsement means general approval, not acceptance of all details, and that we look forward to future discussion of how to apply our statement to future problems and to various different societies.
To endorse, send a fax to the Communitarian Network at (202) 994-1606, or send us an email at [email protected].
Endorsers:
(...)
Belgium
Joanna Apap, Center for European Policy Studies
Stanley Crossick, The European Policy Center
Herman de Dijn, Catholic University of Leuven
Robert Scott Gassler, Free University Brussels
Johann Leman, Catholic University of Leuven
Marco Martiniello, University of Liege
Christine Pagnouelle, University of Liege
Ching Lin Pang, Centre for Equal Opportunities and Opposition to Racism
Fauzaya Talhaoui, Member of Parliament
Denmark
Bertel Haarder, Minister of Refugee, Immigration, and Integration Affairs
France
Fred Constant, University of Senghor
Nacira Guenif-Souliamas, University Paris 13
Riva Kastoryano, CERI Sciences-Po
Michel Troper, University of Paris - X Nanterre
Catherine Whitol de Wenden, CERI Sciences-Po
Germany
Timm Beichelt, Europa University Viadrina
Gerhard Besier, University of Heidelberg
Winfried Brugger, University of Heidelberg
Sister Cornelia Buhrle, Commissioner of the Cardinal-Archbishop of Berlin for Migration Affairs
Warnfried Dettling
Rainer Doebert, Social Science Research Center Berlin
Thomas Faist, University of Bremen
Andrea Fischer, Member of Parliament
Eveline Goodman-Thau, University of Kassel
Thomas Grumke, Center for Democratic Culture
Henning Hahn, University of Hildesheim
Kay Hailbronner, University of Konstanz
Friedrich Heckmann, Bamberg University
Frank W. Heuberger, State Chancellery Rhineland-Palatinate
Rolan Issen, VERDI
Hans Joas, Free University of Berlin
Claudia Kinkela, University of Cologne
H. Detlef Luehrsen
Michael Minkenberg, Europa University Viadrina
Leo Monz, German Trade Union Federation
Rainer Muenz, Humboldt University
Hans Nubel, University of Freiburg
Gertrud Nunner-Winkler, Max Plank Institute for Psychological Research
Michael Opielka, University of Applied Sciences Jena
Cem Ozdemir, Former Member of Parliament
Karl-Heinz Pohl, University of Trier
Heinz Putzhammer, German Trade Union Federation
Walter Reese-Schafer, University of Hamburg
Hedwig Rudolph, Social Science Research Center Berlin (WZB)
Fritz Scharpf, Max Plank Institute
Herbert Schnoor, Commission on Integration
Wolfgang Streeck, Max Plank Institute
Rita Sussmuth, Former President of the Bundestag
Wolfgang van den Daele, Social Science Research Center Berlin (WZB)
Mark Young, Humboldt University
The Netherlands
Hans Adriaansens, Utrecht University
Marie-Louise Bemelmans-Videc, Member of the First Chamber of Parliament
Oussama Cherribi, Member of Parliament
Han Entzinger, Erasmus University Rotterdam
Guus Extra, Tilburg University
Kristin Henrard, University of Groningen
Ernst Hirsch Ballin, Member of the Council of State
Aafke Kompter, University College Utrecht
Jan Rath, University of Amsterdam
Trevor Steele, Universal Esperanto Association
Geoffrey Underhill, University of Amsterdam
Sophie van Bijsterveld, Tilburg University
Paul van Seters, Tilburg University
Hans Vermeulen, University of Amsterdam
Jelle Visser, University of Amsterdam
https://www.gwu.edu/~ccps/dwu_endorse.html |
Edited by - HermanX on 20 May 2008 22:05:01
|
|
Klacht indienen
|
|
|
HermanX
Voorheen bekend als .....
Cayman Islands
12395 Posts
|
Posted?-?20 May 2008?:? 22:04:05 ?
|
The May 2008 issue of the American Behavioral Scientist will be dedicated entirely to a discussion of the foreign policy thesis laid out in Security First: For a Muscular, Moral Foreign Policy
https://www.gwu.edu/~ccps/index.html
|
|
Klacht indienen
|
|
|
HermanX
Voorheen bekend als .....
Cayman Islands
12395 Posts
|
Posted?-?20 May 2008?:? 22:14:39 ?
|
New Endorsers of the Responsive Communitarian Platform
(List Updated March 21, 2008)
(...)
E.M.H. Hirsch Ballin
Kathoelieke Universiteit Brabant
Le Tilburg, The Netherlands
Oussama Cherribi
Dr. Member of Parliament
Amsterdam, The Netherlands
https://www.gwu.edu/~ccps/new_endorsers.html |
|
Klacht indienen
|
|
|
HermanX
Voorheen bekend als .....
Cayman Islands
12395 Posts
|
Posted?-?21 May 2008?:? 01:58:11 ?
|
Het onderstaande lezend lijkt het erop dat Balkenende c.s. doorschiet voorbij hetgeen AE hier stelt.
Dat JPB dus de theorien van AE aangrijpt om een heilstaat in te voeren gebaseerd op doorgedreven religieuze denkbeelden.
AE lijkt de gang van zaken in Nederland m.b.t. de geforceerde introductie van de islam zelfs te veroordelen.
Text of presentation by Amitai Etzioni at September 7th, 2004, Nexus Institute Summit conference at the Hague titled, "Europe, A Beautiful Idea"
His Excellency Prime Minister Jan Peter Balkenende, honored guests, ladies and gentlemen - I am deeply honored and privileged to participate in this important occasion. I will be speaking here not as a representative of any nation, but as a person who was born in Europe, educated in Asia by a peace loving philosopher, by the name of Martin Buber, and as a person who served as a senior advisor to the White House-- but that of Jimmy Carter. I am especially moved to be here because my family is deeply indebted to the Dutch people for saving their lives during the Holocaust years.
Perhaps it takes someone who comes from some distance to remind one and all of several developments that Europeans seem to take for granted-but that all are of enormous global, human, significance. There never was in the history of the world another group of nations that have come together first and foremost to swear off war, to create the conditions under which nations that devastated each other for generations-- will become members of one community. True, many city-states, ethnic groups, and tribes fought each other long and hard before they formed solid, national communities in Germany, Italy, the United Kingdom, Switzerland and many other nations. However, once nation states were formed, which are marked by a special strong involvement of the citizens in their state, such nations never before formed a peace guarantying community, which the European Union clearly is.
1945 marks the watershed, the period after which a truly new Europe was formed, that took a sharp departure from its own history. It is not composed of a few select countries that supported Secretary Rumsfeld's view of the world--but one that stretches from the Atlantic Ocean to Ukraine, from the North Pole to the Mediterranean-a Europe that took a radical departure from its own long history, from the old Europe, the only continent that caused two world wars.
Europe is also unique among all continents, through all of history-being the only one that inflicted on the world two totalitarian movements-- but now is the continent most deeply committed to human rights and a democratic form of government. For now there is no group of nations more committed to peace and human rights than the new, post-1945 Europe.
Moreover, the new Europe, in sharp departure from the old one, sets a model to the world by spending little on armament and much on social services to its people, and, by opposing armed interventions in the lives of others, urging peaceful solutions in other parts of the world. As a child refugee of the old, war-riddled, Nazi-dominated Europe-and as a teenager who was involved in hand to hand combat, who knows from first hand the horrors of war and the true value of peace and freedom--I salute the new Europe as a model to the world from the bottom of my heart.
***
The world needs a new global architecture, additional layers of governance, to deal with issues that neither nations nor traditional forms of intergovernmental organizations can cope with. We live in an age in which mistakes made by medical authorities in China-- cause people to die from SARS in Toronto; in which a meltdown of a nuclear reactor in one state - rains radioactive waste on other nations; in which HIV knows no borders, nor does terrorism. The world is crying out for more governing capacity-not to replace nation states nor intergovernmental organizations but to greatly add to what can be done on a transnational level. Nowhere is the experiment to build such a new layer of governance more advanced than in the European Union. The eyes of the whole world are on you to see whether your drive to build a transnational community succeeds. Perhaps one day, following in the European Union's footsteps, China and Japan will form one community, or maybe the two Koreas. Perhaps one day Israel and Iran will come together, along with Syria and Palestine, to fashion a greater Middle Eastern community that knows war no more and is firmly democratic to boot. But if you fail, all these and many others will be discouraged.
***
It is a common mistake to view communities-whether local, national or transnational-- as merely places in which people share bonds of affection and affinity, in which they merely care for one another. Communities are also social entities that share a moral culture, a shared set of core values, a social space in which people have not only rights which must be respected but also responsibilities to one another and to the common good.
***
The mere mention of values raises a number of objections that must be addressed. Let me start by observing that the commitment to values, to normative principles that we are morally compelled to follow --is an essential human quality. With the rare exceptions of psychopaths, human beings have a strong sense of what is right versus wrong. Even small children have a sense of what they consider to be fair. And the single most important determinant in whether people pay taxes due -studies show- is not the level of punishment they will face if found cheating-- but whether or not they believe that the government is using the funds legitimately, that is in a moral way. The single most important determinant whether or not people conserve energy voluntarily- is whether they believe that it is their civic duty to do so, that is-- another value. Parents are proud to send their children to die for their country-if they judge the war to be a just one. To view people as homo economicus is not only to be uninformed about a huge body of social science data, but to diminish their humanity, their essence, to make them beast-like.
To wonder "do values have a place in politics?" is a naive question. Values are unavoidable in politics. Most issues of public policy have a moral, prescriptive content. Obvious examples are the extent to which we are willing to go to avoid war, even when we witness ethnic cleansing. Similarly, our commitment to promote human rights, and the debate whether or not they encompass socio-economic rights, reflect the high regard in which we hold the values expressed in this particular legal and normative language. The same holds for our commitment to the environment as a core value, on whose scope we differ but not on whether we have a moral obligation toward Mother Earth.
Numerous other public policies that at first may seem to merely reflect utilitarian considerations-are deeply influenced by value considerations. Thus, the penal code reflects relative values we attach to life-over limb-and to limb-as compared to property, by punishing murder more than loss of an arm or leg, and these more than the lost of car or even building. The same is true of the special consideration we hold that we ought to extend to children, to those who are ill, and to the deserving poor. Similarly, the tax code reflects our values: should we tax gains from capital less than those of labor (as the United States does)? Not tax riches left by parents for their children? Whether we are dealing with asylum, the death penalty, euthanasia, or policies dealing with drug addicts--these are all matters that have profound value implications.
The outcry "but whose values ought to guide our public policies" is viewed by many as some kind of trump card, as a conversation stopper. The implication is that there are no shared values and hence we best leave these matters to the private sphere, in which different people, from different ethnic and religious backgrounds, can each follow their own values. The fact that our societies have grown diverse leads extreme multiculturalists to argue that out of respect for other cultures-we better accept that ours is merely one of a whole selection of moral alternatives, making all ethical claims conditional, situational, and relativistic. The most we can hope to share-- we are told-- are some shared norms of civility and mutual tolerance that should allow us to live together despite our profound value and moral differences.
However, as feminists were among the first to point out, the old division between the private sphere, in which values are to be allowed, and the public sphere in which they are to be avoided--is much too simplistic. We, as the public, care profoundly about what happens in private homes, for instance when there is spousal or child abuse, and command public policies to remedy such bad conduct. The same holds-- or at least should hold-- for all racial and ethnic communities, whether they are white, brown, or green: Nobody is exempt from public accountability on those select issues--that are morally compelling.
In the same vein, all human beings are entitled to human rights. I find it odd that often the same people who insist that people in such faraway countries as China and Libya and Cuba ought to respect human rights-- but are reluctant to insist that the same values be observed in parts of their own cities. The same holds for our duty to respect the rule of law as formulated by democratic institutions (even as we seek to change some of these laws), and not to ferment hatred toward other minorities.
Still other values may not be universal but limited to our society; still those who wish to become members ought to be expected to embrace them. Thus, all citizens share an obligation to cherish and nurture the cultural heritage of their nation, even as they seek to add and to enrich it.
This recognition-that there is a limited but important set of core values all the members of a community ought to live by-leaves ample room for respecting differences in other matters such as-which God different people pray to, which country of origin they hold in high regard, and which second languages they feel obligated to learn and teach their children.
I refer to this position, which views some values as universal, and some as particularistic, special to one group or another-- as "diversity within unity." This position avoids both extreme multiculturalism and that of unfettered assimilation. The image of a mosaic comes to mind. The divergent pieces that compose it -- differ in color and shape adding to its beauty, but it also has a shared framework. This framework may be recast over time, but at any point in history, it holds together various pieces. We learned that the image of a melting pot, in which all differences are melted down into one stew, is much too homogenizing. We can afford to respect differences-as long as the different pieces are well bonded together.
To hold that there are a limited set of core values all members of the community are expected to live by-is not to approve of moral squads patrolling the streets to ensure that women will not show skin or hair, nor to condone honor killing in which a father or brother kills their daughter or sister because she had a premarital sexual encounter. Indeed a society whose morality relies largely on coercion of any kind-is in moral default. In a "good" society, most people do what is expected of them, most of the time, voluntarily. The law enters only when all else fails, for instance when moral tenets against drunk driving (and strongly in favor of designated drivers) do not suffice, one must take off the road those who drive drunk.
It is hence utterly false to ask whether we are to respect or reject "Islam" (or any other religion, moral code or culture). Islam, like all religious and secular belief systems, is subject to profoundly different interpretations. Some are totalitarian and violent, and we ought to reject them out of hand, without apologies or regrets. Others are highly compatible with a democratic and peaceful society, and we should welcome them. The notion that there are some belief systems that are inherently objectionable and cannot be accommodated may hold for racism and fascism but surely not for any of the grand religions or secular humanism.
***
We best consider these matters within history. In the 1950s our societies had a strong, often religious, set of traditional values. These treated women as second class citizens-at best; were discriminatory against minorities, and often quite authoritarian. Various liberation movements destroyed this old regime. These movements included the civil rights and women's right movements, those of sexual liberation, and the counter cultural ones of the hippies (or Provos) that challenged the values of hard work and of saving, and all authority figures. The problem is not that these movements destroyed the old regime, but that no new shared moral understanding has been formulated.
The resulting moral vacuum led to the celebration of selfish, individualistic behavior, further promoted -during the 1980s-by Thatcherism and Reaganism; to the notion that if everyone just watched out for themselves, not only the economy but also society would thrive, an absurd and anti-social notion.
The same vacuum now threatens the social order and invites religious fundamentalism, as more and more people feel threatened by the lack of moral values, to guide their lives, to define their commitments to their children and-- of children to their elders, of people-- to their neighbors and to the community at large.
The time has come to overcome the dogma angst, the fear that trying to formulate a new shared moral understanding will lead to either a return to the traditional, authoritarian values of the 1950s or worse-to some kind of pre-1945 totalitarian ideology. The danger now is not of moralistic excesses but of moral anarchy. The time is ripe for defining the responsibilities we have toward one another, not only the rights we command; the recognition that strong rights presume strong responsibilities.
***
Elected officials not only have a right-- but a duty-- to initiate moral dialogues that can lead to the formation of new shared moral understandings. As already indicated, it is impossible to seriously consider any matters of public policy or law without examining their moral implications. And if shared moral foundations for such policies and laws are missing, either these will be based on the values of a governing minority or will have no moral justification at all. Hence the best way to initiate significant changes in policy and law-- is to start by initiating moral dialogues on the issues involved, and nurturing these dialogues until they mature, until they lead to new, shared moral understandings. Thus, if a government contemplates greatly cutting back the welfare state, reducing unemployment benefits, and the scope of health care insurance, or opening the doors to many more immigrants from different parts of the world, or legalizing hereto controlled substances (or "drugs")-that government best first initiate moral dialogues within the public at large whether such changes are morally legitimate. And if such legitimacy cannot be established-- the government best reconsider its course.
Finally, elected officials serve as moral role models. When a divorced head of state, who is estranged from his children-- extols family values, he is not very compelling. And when one who rarely has seen the inside of a place of worship, or observes the tenets of his faith, goes on and on about the role of religion in his life, he is not much of a model. All public leaders better do-- what they say we ought to do.
At the same time we should not expect perfection from our public leaders, from our institutions, or for that matter from--anybody else. It is part of human nature that even if people come from whatever are considered "good" families, are well educated, and live in communities that foster moral conduct-that they still will stray. We should expect them to admit to their failings--and that of their policies--rather than add insult to injury by covering up wrongdoings. We should ask of them, and of ourselves, to labor to come closer to our shared moral ideals we lose our footing and come back to climb to a higher level of adherence to our values.
Some may feel that these are sentiments long expressed by preachers of various religions; this is indeed true but this fact does not render these observations less valid, even if examined by the standards of modern social science. The fact that we are each other's keeper, that we have the potential to encourage one another to be better than we would be otherwise, does not make us less so because it is so written in the bible, even if some prefer to take such truths from great social scientists such as Emil Durkheim or Ferdinand Tönnies. Either way, there is no denying that we have the potential to live a morally good life, but that we are not going to realize this potential unless we are prodded to aspire to live by higher moral standards by our leaders, and above all, by one another.
Let me close with a story from the Jewish scriptures, which ties together all these themes of value and community, of rights and responsibilities, of diversity within unity, a narrative adapted a bit to our times.
https://www.gwu.edu/~ccps/hague2004.html |
Edited by - HermanX on 21 May 2008 10:49:16
|
|
Klacht indienen
|
|
|
[email protected]
Ere Forumlid voor het leven
22561 Posts
|
Posted?-?21 May 2008?:? 12:50:14 ?
|
20 Jaar terug had Balkie denk ik wel een gewone president kunnen wezen.
We staan nu echter voor de taak om een uit het midden-oosten geimporteerde rudimentaire theologie te keren en dan heb je weinig aan dit soort lieden, te meer omdat hij met ze handfen is gebonde om zijn eigen doctrine legentimeren.(Zou volgens Balkie de aarde ook maar een paar duizend jaar oud zijn?)
Nu is zijn belangrijkste wapen feit; dat Laroe ons dagelijks aan het eind van het 8 uur journaal verrast met een non-news item.
Trpouwens, heeft Balkie het gaat heen en palnt u voort gebod niet gehoord?(vr nrn Vndl).
Ik bedoel hij heeft maar 1 schaapje op godsvruchtbare akker geplaatst, wat dat betrefd is Rouvoet wat rechtlijniger in de leer. |
"Ik mis Theo,killed in the line of duty fighting the greatest mass-murderer in history;Religion"."Al die geloven zijn het zelfde; je mag niks en als het wel mag, is het verplicht"; zei me stiefvader.PVV vs PVO
|
|
Klacht indienen
|
|
|
Onno Quist
Ervaren én productief Forumlid
2612 Posts
|
Posted?-?07 Jun 2008?:? 12:18:42 ?
|
Menigeen zal zich er wel eens over verbaasd hebben dat sommige mensen helemaal vanuit het niets een bliksemcarrière maken in de politiek. Balkenende is een fraai voorbeeld. Karzai ook. En anders wel Barak Obama.
Nu wil het geval dat Balkenende in 1985 een opleiding heeft gevolgd bij een Amerikaans instituut met de fraaie naam International Visitors Leadership Program. Hij was daar een jaargenoot van Sarkozy.
Ach, zult u zeggen, het is toch zeker zijn goed recht om in Amerika wat bij te leren?
Maar het geval wil dat maar liefst 48 staatshoofden en regeringsleiders die nu aan de macht zijn deze cursus hebben gevolgd. Dat is wel een astronomisch hoog slagingspercentage, als ik zo vrij mag zijn.
Zie deze link voor een overzicht van de luitjes die met goed gevolg een IVLP cursus hebben voltooid, en die nu premier, president of staatshoofd zijn:
https://exchanges.state.gov/education/ivp/alumni.htm
Wat zou dat voor instituut zijn, dat aan de lopende band wereldleiders uitbraakt?
En ja hoor, daar duikt zoals gebruikelijk weer de naam Rockefeller op. Nelson himself blijkt in 1940 aan de wieg van deze organisatie te hebben gestaan. En het instituut wordt, zo maak ik uit hun eigen website op, “gesubsidieerd door het Bureau of Educational and Cultural Affairs van het US State Department?. Goed idee van de Amerikaanse regering. Zo hou je internationaal nog eens een vinger in de pap.
De eigen website meldt zelfs vol trots dat het nog veel meer wereldleiders tot zijn oud-leerlingen mag rekenen:
“Alumni of the International Visitor Leadership Program include 150 current and former chiefs of state and heads of government, more than 600 cabinet-level ministers, and thousands of prominent figures in various disciplines around the world. Among the most well known are Margaret Thatcher, F.W. De Klerk, Anwar Sadat, Indira Ghandi en Tony Blair.? Toe maar!
Als u nu nog steeds denkt dat het allemaal toeval is, dan is er volgens mij geen hoop meer voor u.
Dan gelooft u alles wat de autoriteiten u op de mouw spelden. We kunnen stemmen tot we een ons wegen; we worden ondertussen al 50 jaar geregeerd door de Council on Foreign Relations, de Trilaterale Commissie, de Bilderberg Conferentie, het US state Department en het International Visitors Leadership Program. Wat zullen ze deze week weer een reuze schik hebben met z’n allen, op de Bilderberg Conferentie in Chantilly.
PS. Ik heb nog geprobeerd om na te gaan of Job Cohen soms ook een cursus bij het IVLP heeft gevolgd, maar ik heb niks kunnen vinden omdat burgemeesters niet worden vermeld.
Toch verwed ik er een krat Jack Daniëls onder dat hij ook een oud-leerling is; het is de enige verklaring die ik kan verzinnen voor het feit dat hij aan de lopende band prijzen krijgt toegekend door landen die geen benul hebben waar Amsterdam ligt, laat staan hoe Amsterdam wordt bestuurd.
Onlangs weer de ‘prestigieuze Martin Luther King Award’ uit Amerika en het Kruis van Verdienste van de Republiek Letland, if you please.
Letland, for god’s sake! Hebben ze daar niks beters te doen dan Nederlandse burgemeesters bekronen waar ze nog nooit van hebben gehoord? Nederland peinst er niet over om pakweg burgemeesters in Albanië of Georgië met eerbewijzen te overladen, en terecht. Wat weten wij van de gemeentepolitiek in Tirana en Tbilisi? Niks, en het interesseert ons ook geen ene mallemoer.
Ik voorspel bij deze dat Job Cohen, voor hij de pensioengerechtigde leeftijd bereikt, nog een torenhoge functie krijgt bij de VN, de NAVO, de Wereldbank of de EU. Als hij al niet, tegen alle desastreuze PvdA peilingen in, toch nog eindigt als premier van Nederland.
Als ik ongelijk krijg, ga ik in het stof. Dat beloof ik plechtig.
Pamela Hemelrijk |
|
Klacht indienen
|
|
|
Onno Quist
Ervaren én productief Forumlid
2612 Posts
|
|
|
Onno Quist
Ervaren én productief Forumlid
2612 Posts
|
Posted?-?12 Jun 2009?:? 00:46:00 ?
|
https://www.intermediair.nl/artikel.jsp?id=783668
Amitai Etzioni: 'Nederland bevindt zich in een moreel vacuüm'
02-05-2007
Amitai Etzioni geldt als de schepper van het communautarisme, het gemeenschapsdenken. Hij inspireerde onder meer Carter, Clinton, Blair en ook Balkenende. ‘De standvastigheid van Blair zie ik ook bij Balkenende. Mensen lachen om hem, maar hij blijft volharden.’
De ‘Alles expert’
Het toonaangevende Amerikaanse weekblad Time noemde hem ooit de ‘Alles expert’. In de jaren negentig, op de top van zijn succes, was zijn agenda steevast tot op de minuut volgeboekt. Tegenwoordig heeft Amitai Etzioni (78), een kleine man met twinkelende kraaloogjes en verwarde haren, iets meer tijd. Maar ook een nieuwe generatie politici gebruikt het werk van de socioloog als inspiratiebron, weet Etzioni. ‘Er zijn zeker momenten dat ik mijn denkbeelden terugzie in politieke publicaties of toespraken. Neem het boek The Audacity of Hope van Barack Obama, de zwarte Democratische presidentskandidaat, daarin staan bijvoorbeeld zinnen die erg lijken op mijn teksten. Obama is een gemeenschapsdenker pur sang. Dat betekent overigens niet dat ik die ideeën in zijn hoofd heb gestopt. Het betekent alleen dat hij het licht heeft gezien.’
Gemeenschapsdenkers, zoals Etzioni, zijn politiek gezien niet eenkennig. Het communautaire gedachtegoed wordt omhelsd door een breed publiek. Hij vergelijkt zichzelf graag met de milieubeweging. ‘We spreken met iedereen. Sommigen luis-teren, anderen niet. Je hebt overal goede en slechte mensen.’ Maar over zijn ‘gelijk’ twijfelt de denker niet: ‘De gemeenschap is de sleutel tot een betere samenleving.’
In Etzioni’s kantoor op de bovenste verdieping van de Gellman Library op de George Washington University staan de boekenkasten vol met foto’s van zijn ontmoetingen met wereldleiders. Onder meer met Jan Peter Balkenende. Hoe zijn gesprekken met Balkenende of andere politieke leiders verlopen en in hoeverre ze zijn raad opvolgen, wil de socioloog niet zeggen. Hij weet dat het voor een publieksdenker niet verstandig is om zich al te openlijk op de borst te kloppen. ‘Als je met politici te maken hebt, kun je niet bescheiden genoeg zijn. Ik win niets door te claimen dat ze door mij op een bepaalde manier zijn gaan denken en ik heb alles te winnen door te zeggen dat ze innerlijke passie en hun eigen set normen en waarden hebben. Het is ook niet aan mij om te zeggen wat er moet gebeuren. Het is wel mijn taak te zeggen: schuif problemen niet onder het tapijt, maar spreek er over.’
Het Interview
Termen als dialoog, identiteit, waarden en normen komen in het nieuwe Nederlandse regeerakkoord veelvuldig voor. Dat moet u als een van de grondleggers van het communautaire gedachtegoed tevreden stellen. ‘Daar ben ik inderdaad verguld mee. Ik volg de Nederlandse politiek op de voet. Balkenende schreef nog een mooie inleiding voor mijn boek. Hij is van nature een gemeenschapsdenker. Toen hij voor het eerst het idee opperde om een nationaal debat te voeren en morele vraagstukken in politieke discussies betrok, werd hij bespot en uitgelachen. Zijn populariteit daalde enorm, Toch hield Balkenende vol. Ik vond dat hij daar helemaal gelijk in had.’
Steeds wordt uw naam genoemd als Balkenendes inspirator. Hoe groot is uw invloed? ‘Echt, ik voel me gevleid, maar de notie dat ik hem zou hebben beïnvloed, is schromelijk overdreven. Het komt uit zijn ziel, uit zijn hart. Er kunnen vele bronnen zijn geloof, familie, jeugd waar de premier zijn waarden en normen uit heeft geput, maar uiteindelijk zijn ze in zijn geest verankerd. Zijn belangrijkste prestatie is dat hij in Nederland het maatschappelijke debat over normen en waarden heeft aangezwengeld.
‘Balkenende heeft een innerlijke drijfveer en een standvastig geloof in wat hij wil bereiken. Dat zie je maar weinig bij politici. President Bill Clinton bijvoorbeeld is een fantastisch mens, maar hij waaide met alle peilingen mee. Helmut Schmidt vond ik een echte pragmaticus, die had geen waarden. Blair en Balkenende lijken wel veel op elkaar. Ik sprak Blair eens aan op zijn pro-Europese standpunt en wees hem erop dat dit politiek gezien niet in zijn voordeel zou zijn. Hij zei: “Ik weet het, maar het is mijn taak?. En ook bij het Irak-beleid, waar ik persoonlijk tegen ben, bleef hij volhouden. Want hij geloofde er in. Diezelfde standvastigheid zie ik in Balkenende. Mensen lachen om hem, maar hij blijft volharden. De discussie over normen en waarden was nodig en dat is het nog steeds.’
Wat is er dan volgens u aan de hand met Nederland? ‘Moderne samenlevingen, dus ook Nederland, bevinden zich in een moreel vacuüm. Sinds het strakke waarden- en normenpatroon van de jaren vijftig in de tweede helft van twintigste eeuw in duigen viel, is de westerse maatschappij op zoek naar nieuwe waarden. Het is heel gemakkelijk om oude morele patronen te vernietigen. En soms moéten ze worden vernietigd; de VS was bijvoorbeeld een racistisch land in de jaren vijftig en de maatschappij werd door mannen gedomineerd. Maar het is ontzettend lastig.’
Hoe kan een maatschappij zich blijven ontwikkelen? En wat heeft de communautaire beweging te bieden? ‘Het is van het grootste belang dat er in een samenleving een voortdurende maatschappelijke dialoog is. Op die manier kan de onderliggende moraal van een samenleving zich blijven ontwikkelen en ontstaat een goede maatschappij. In het communautaire gedachtegoed staat het versterken van gemeenschappen centraal. Stel je de moderne samenleving voor als een stoel waar drie poten aan zitten: de markt, de overheid en de gemeenschap. De stoel wankelt omdat de gemeenschapspoot veel korter is dan de andere twee. Om een stabiele samenleving te krijgen moet de gemeenschap de burgers meer invloed krijgen. Het is belangrijk burgers te betrekken bij het maatschappelijke debat. Houd je het publiek niet betrokken, dan levert dat onherroepelijk problemen op: kijk maar naar het verdrag van Maastricht over de Europese Grondwet. Als je overeenkomsten tekent achter gesloten deuren over belangrijke onderwerpen, zonder publieke dialoog, komt dat altijd als een boemerang terug.’
Dus als je als volk maar blijft praten, komt het allemaal goed. Is dat niet een beetje utopisch? ‘Alleen discussiëren is niet genoeg. Een debat over maatschappelijke kwesties leidt, als het goed is, tot overeenstemming. en zodra je die hebt, kun je die vertalen in concreet politiek beleid. Als je bijvoorbeeld als gemeenschap vindt dat immigranten verantwoordelijkheden hebben, dan komt het er op aan hoe je dat in het vat giet. Zeg je: als immigranten geen Nederlands leren en niet bereid zijn onze maatschappelijke waarden en normen te accepteren, dan moeten ze na vijf jaar weg? Of weiger je ze de Nederlandse nationaliteit maar mogen ze blijven als gastarbeider? En zodra we het eens zijn over het feit dat bijvoorbeeld geen enkel kind zonder zorgverzekering mag zitten, dan is het praten voorbij en moeten we dat omzetten in beleid. Het debat concentreert zich dan meer op de technische invulling. Politieke leiders krijgen zo ook de rol van nationale discussieleider.’
Dat klinkt mooi, maar burgers hebben vaak het gevoel dat ze helemaal niet mee kúnnen praten. Ze vinden dat politici beslissen zonder te luisteren. ‘Wat bij de discussie over normen en waarden vaak wordt verward, is het starten van een gesprek en het dicteren van een antwoord. Dat zag je ook in Nederland. De bevolking was bang dat Balkenende zijn eigen christelijke normen en waarden zou opdringen. Mensen hebben bovendien de neiging om waarden te associëren met homorechten, abortus en euthanasie. Maar achter elke regel of wet zitten waarden, of het nu gaat om het minimumloon, onderwijs of een gezondheidsverzekering.’
Maar wie bepaalt dan wat de normen en de waarden van een volk moeten zijn? ‘Die waarden komen niet van de minister-president, zijn assistenten of de kerk. Iedereen gooit voortdurend waarden in de pot. Maar de onderliggende waarden winnen het altijd. Bijvoorbeeld, in de VS nemen we nu langzaam afstand van de doodstraf. Het begon als een morele kwestie, die de Amerikanen door Europa werd opgedrongen. Maar het publiek begint nu, door alle gesprekken, meer en meer te begrijpen dat door dit systeem ook onschuldige mensen worden gedood en dat dit onacceptabel is.’
Hoe zorgt een politiek leider ervoor dat uit die mix de juiste waarden en normen te voorschijn komen? Of moet hij maar hopen dat het goed komt? ‘Ieder volk krijgt de waarden en normen die het verdient. Ik geloof dat er onder de oppervlakte bij ieder volk een set waarden en normen zit die waardevol is. Iemand in Afghanistan zal ze misschien nog niet zien vanwege de sterke tradities en de onderdrukking van de Taliban. Zodra een volk vrij is om te discussiëren, komen die waarden echter vanzelf omhoog. We hebben een sterk gevoel voor rechtvaardigheid. We voelen empathie jegens andere mensen, daarom zijn we zo boos over Darfur en Srebrenica. En we hebben een sterk gevoel van verplichting jegens onze familie, kinderen, ouders en vrienden. Mensenrechten vinden we belangrijk. Als je een pizza verdeelt onder zesjarigen en je geeft één kind een veel groter stuk, zullen de anderen schreeuwen: dat is niet eerlijk. Dit kun je overal doen: in Japan en op de maan. We hebben een ingebouwd gevoel voor rechtvaardigheid.’
Ziet u in Nederland al iets veranderen? ‘Ik vind dat je vooral aan de discussie over het immigratiebeleid goed kunt zien dat Balkenende vooruitgang boekt met Nederland. Verdonk was naar mijn smaak te radicaal. Nederlanders hebben zich ook gerealiseerd dat het beleid wat al te ver doorsloeg, bijvoorbeeld in het debat over het paspoort van Hirsi Ali. Je ziet nu dat Nederland terugkeert naar een wat gematigder beleid. En dat is goed. Door te discussiëren over wat een immigrant moet doen om onderdeel te worden van een maatschappij, bijvoorbeeld het leren van de taal, formuleer je tegelijkertijd wat het betekent Nederlander te zijn. Een pardon voor illegale immigranten is nu niet langer alleen maar geklets over normen en waarden, maar beleid. Die verandering weerspiegelt de nieuwe morele cultuur. Nederland heeft al goede stappen gezet, maar er is nog een lange weg te gaan.’
U praat steeds over immigratie. Vindt u dat er voor Nederland voorbeelden te vinden zijn hoe we dat vraagstuk het beste kunnen aanpakken? ‘Immigratie is een van de weinige onderwerpen waarin Amerika lichtjaren voorligt op West-Europa. Laat ik duidelijk zijn: ik ben niet de grote kampioen van het Amerikanisme. Ik wil niet overkomen als een chauvinist. We hebben in de VS ongelooflijk veel problemen; corruptie, buitenlandse politiek, religieuze rechtse groeperingen. Maar als het over immigratie gaat, zijn we het eens. Dat is goed te verklaren. Amerika was altijd een immigratieland. Wij hebben ons altijd gerealiseerd dat alles wat we hebben, is opgebouwd door immigranten. Europa ziet zichzelf nog niet als een immigratiemaatschappij.’
|
|
Klacht indienen
|
|
|
Arnold
Forumclown
Open Inrichting Nederland
26809 Posts
|
Posted?-?12 Jun 2009?:? 01:33:59 ?
|
| Ter informatie: 6000 x bekeken deze pagina ..... |
never argue with a fool they will lower you to their level and then beat you with experience ...
|
|
Klacht indienen
|
|
|
Onno Quist
Ervaren én productief Forumlid
2612 Posts
|
|
|
Arnold
Forumclown
Open Inrichting Nederland
26809 Posts
|
|
|
HermanX
Voorheen bekend als .....
Cayman Islands
12395 Posts
|
Posted?-?14 Jun 2009?:? 14:38:42 ?
|
'Arnold' schreef:
"Ter informatie: 6000 x bekeken deze pagina ....."
Dat alleen al bewijst het bestaansrecht van dit forum.  |
|
Klacht indienen
|
|
|
Onno Quist
Ervaren én productief Forumlid
2612 Posts
|
|
|
HermanX
Voorheen bekend als .....
Cayman Islands
12395 Posts
|
Posted?-?22 Sep 2009?:? 00:21:59 ?
|
OK.
Je wordt dus op een bepaald moment in je leven uitverkoren voor dit trainingsprogramma, waarschijnlijk vele jaren voordat je ook werkelijk een rol gaat spelen.
Er dan ga je door een heel traject.
Wie selecteert deze uitverkorenen, en op grond waarvan, en waarom?
Hoe verhoudt het naar voren schuiven van JPB zich tot de moord op Fortuyn?
Opnieuw een interessant stukje moderne geschiedenis.
Hebben verkiezingen zin?
Wie collaboreert met wie?
Welke werkelijkheid is de echte?
Wie doet ertoe, en wie is slechts wegwerpmens? |
Edited by - HermanX on 22 Sep 2009 01:21:38
|
|
Klacht indienen
|
|
|
Onno Quist
Ervaren én productief Forumlid
2612 Posts
|
Posted?-?29 Sep 2009?:? 11:58:43 ?
|
https://www.euractiv.com/en/opinion/dutch-pm-said-eyeing-eu-president-job/article-185838#
Dutch PM said to be eyeing EU president job
Published: Tuesday 29 September 2009
Dutch Prime Minister Jan Peter Balkenende is conducting a "very subtle" lobbying campaign in Brussels to be considered a candidate for the job of EU Council president, according to sources, who forecast that should the Lisbon Treaty enter into force, he will be strongly backed by Angela Merkel.
A leading Dutch source in Brussels told EurActiv that Balkenende "definitely wants the job," adding that "the rumour is being fed from The Hague".
Balkenende, the Christian Democrat leader of the Netherlands since 2002, has issued repeated public denials of his interest in the new EU 'top job', which will be created should the Lisbon Treaty's ratification be finalised in Ireland, Poland and Czech Republic. When questioned recently on the issue in the Dutch parliament, he described the growing speculation as "nonsense".
However, when put on the spot by the opposition, he refused to give categorical assurances that he would finish his term as prime minister, fuelling further rumour-mongering in both The Hague and Brussels.
Furthermore, the source, who did not wish to be named, believes that Balkenende will have a high-profile backer in re-elected German Chancellor Angela Merkel.
"Angela Merkel is very close to the Dutch PM," he argued, adding that "personally and politically, they see eye to eye and they're both the same style of no-nonsense, low-key politicians".
As a result, Merkel could push the Dutch PM as a viable "compromise candidate" and an alternative to a world figure such as Tony Blair. Balkenende's strength lies in the fact that, unlike his predecessors, he has not had a major political showdown to sour relations with either France or Germany, said the source.
Merkel has been very careful to not make any public pronouncements on the issue until the German elections (EurActiv 28/09/09) and the Irish Lisbon Treaty referendum on 2 October are over.
Adding fuel to the fire, another political expert in the Netherlands told EurActiv that the Dutch Permanent Representation to the EU has been requested to lobby for Balkenende's candidacy, but "in a very subtle manner".
Should Lisbon be approved in Ireland, thus all but assuring EU-wide ratification before the end of 2009, Balkenende would need to move fast to confirm his interest in the job and set about winning over public opinion in the Netherlands.
According to the Brussels source, "it's all about how Balkenende plays the PR game. If he is offered the job, he will sell it as a call to higher duty that will increase Dutch influence in Europe".
However, "he doesn't want to be perceived as leaving at a time when the public wants a steady hand on the tiller," particularly given the threat of the resurgent Dutch far-right to the country's mainstream parties.
On 5 November, Balkenende will give what is being billed as an important Europe-themed oration on the occasion of the 20th anniversary commemorations of the fall of the Berlin Wall.
"If Balkenende does indeed pursue a candidacy more openly, this could be the ideal platform at which to present his credentials," the Dutch source said.
Deze bron, EurActiv, is gespecialiseerd in berichtgeving over de EU, en melde dit op basis van een 'invloedrijke', bron. Balkenende en Merkel; mooi stel.
 |
Edited by - Onno Quist on 29 Sep 2009 11:59:14
|
|
Klacht indienen
|
|
|
Onno Quist
Ervaren én productief Forumlid
2612 Posts
|
Posted?-?02 Jan 2010?:? 13:31:00 ?
|
https://www.anarchiel.com/display/de_macht_achter_de_macht_het_european_council_on_foreign_relations_en_twee_
De macht achter de macht: Het European Council on Foreign Relations en twee illustere oprichters
Onze ‘democratie’ is gekocht en betaald. Achter de façade van democratie bevinden zich de informele groepen en organisaties die de wereldagenda in werkelijkheid bepalen. Of het nu het achterkamertje is van de minister president, de Koninklijke Haagse Golf & Country Club te Wassenaar, de besloten vergaderingen van de ongekozen Europese Raad van Ministers of de Bilderberggroep: dáár neemt men de werkelijke besluiten. Nog een laag dieper dan deze on- en dikwijls anti-democratische groeperingen – echte zeggenschap, laat staan macht van het volk vinden de elitaire leden ongewenst – bevinden zich de wereldgrootmeesters; de vertegenwoordigers van de corporaties, het Grote Geld en hun eigenaren, welke laatsten uiteindelijk de dienst uitmaken volgens het aloude dictum: “Wie betaalt, bepaalt.?
...
Verschrikkelijk goed stuk waarin duidelijk wordt dat de onderwereld, bovenwereld, links en rechts niet bestaan; ze zijn slechts gecreeerd door de bovenonsgestelden.
|
|
Klacht indienen
|
|
|
Robert Rechtvaardig
Ervaren én productief Forumlid
Bananen Republiek Nederland
3739 Posts
|
Posted?-?02 Jan 2010?:? 14:59:40 ?
|
"Verschrikkelijk goed stuk waarin duidelijk wordt dat de onderwereld, bovenwereld, links en rechts niet bestaan; ze zijn slechts gecreeerd door de bovenonsgestelden."
Zodat we ons met nutteloze dingen bezighouden! |
|
Klacht indienen
|
|
|
Meown
Beginnend Forumlid (serieus geïnteresseerd)
Netherlands
56 Posts
|
Posted?-?02 Jan 2010?:? 15:39:00 ?
|
Daarom stelde Pim in 1999;
Politiek is niet de oplossing, maar onderdeel van het probleem.
Wie regeert, delegeert, manipuleert wie?
Een schouwspel dat bewust wordt opgevoerd om te sturen in de gewenste richting. Waarom dus die oproer en onrust stoken.
Instabiele gedachtegang creeren mbv. emoties en dwangmatigheid.
Psychologische onderdrukking en programmering makt de mensheid radeloos. Ieder goed uitziend stro halmpje wordt aangegrepen als zijnde de oplossing.
Verspreiding van deze kennis is de enige oplossing tot bewustwording en massale bewustwording is de enige remedie tegen dit systeem.
Alleen als je te veel op de voorgrond treedt, verdwijn je uit het zicht. |
|
Klacht indienen
|
|
|
Onno Quist
Ervaren én productief Forumlid
2612 Posts
|
Posted?-?12 Mar 2010?:? 14:04:31 ?
|
Pamela Hemelrijk Posted - 07 Jun 2008 : 12:18:42 onder
https://www.pim-fortuyn.nl/pfforum/post.asp?method=Reply&TOPIC_ID=57622&FORUM_ID=63 :
...PS. Ik heb nog geprobeerd om na te gaan of Job Cohen soms ook een cursus bij het IVLP heeft gevolgd, maar ik heb niks kunnen vinden omdat burgemeesters niet worden vermeld.
Toch verwed ik er een krat Jack Daniëls onder dat hij ook een oud-leerling is; het is de enige verklaring die ik kan verzinnen voor het feit dat hij aan de lopende band prijzen krijgt toegekend door landen die geen benul hebben waar Amsterdam ligt, laat staan hoe Amsterdam wordt bestuurd.
Onlangs weer de ‘prestigieuze Martin Luther King Award’ uit Amerika en het Kruis van Verdienste van de Republiek Letland, if you please.
Letland, for god’s sake! Hebben ze daar niks beters te doen dan Nederlandse burgemeesters bekronen waar ze nog nooit van hebben gehoord? Nederland peinst er niet over om pakweg burgemeesters in Albanië of Georgië met eerbewijzen te overladen, en terecht. Wat weten wij van de gemeentepolitiek in Tirana en Tbilisi? Niks, en het interesseert ons ook geen ene mallemoer.
Ik voorspel bij deze dat Job Cohen, voor hij de pensioengerechtigde leeftijd bereikt, nog een torenhoge functie krijgt bij de VN, de NAVO, de Wereldbank of de EU. Als hij al niet, tegen alle desastreuze PvdA peilingen in, toch nog eindigt als premier van Nederland.
Pamela is een ziener. |
|
Klacht indienen
|
|
|
hansie
Ere Forumlid
9161 Posts
|
Posted?-?12 Mar 2010?:? 14:46:24 ?
|
| Ik plaats het ook maar even onder de topic over Cohen hoor Onno. |
Gr Hansie
Geert Wilders,ik laat de PVVkiezer niet uitmaken voor racist, een gevaar voor de rechtsstaat of rechts-extremist. Dat laat ik me niet gebeuren. Iedereen die dat vanaf nu zegt, krijgt keihard de wind van voren. Ze kunnen de PVV niet aan, daarom schieten ze onder de gordel.?
|
|
Klacht indienen
|
|
| ? |
?Topic? |
? |
|
|
?
?
?New Topic ?
?Topic Locked