| Author |
 ?Topic? |
? |
|
hirihiri123
Ere Forumlid
Netherlands
4328 Posts
|
 Posted?-?15 Feb 2007?:? 19:45:58 ? ?  ?
|
'De koran is niet heilig' : interview met Naema Tahir
Door Dirk Verhofstadt Publicatiedatum: 05-04-2005
Naema Tahir
In Nederland nemen steeds meer moslimvrouwen de pen ter hand om zich te verzetten tegen gewoontes en tradities die vrouwen als minderwaardig beschouwen en daarbij steunen op een letterlijke interpretatie van de islamitische religieuze voorschriften. In navolging van de Somalische Ayaan Hirsi Ali, de Marokkaanse Naima El Bezaz en de Egyptische Nahed Selim schreef de Pakistaanse Naema Tahir (foto) hierover een opmerkelijk boek onder de titel "Een moslima ontsluiert". Hierin beschrijft de auteur haar jeugd in Pakistan, de migratie van haar vader en later de rest van het gezin naar Engeland, de uitwijking naar Nederland, de terugkeer naar Pakistan en tenslotte de definitieve vestiging in Nederland. Ze schreef de voorbije jaren enkele scherpe opiniestukken in NRC-Handelsblad waarmee ze al snel de stempel van ‘kritische moslima’ kreeg opgespeld. Naema Tahir is juriste en mensenrechtenactiviste en woont en werkt momenteel in Straatsburg. Dirk Verhofstadt had een interview met haar in Den Haag bij de voorstelling van haar boek.
Je ouders zijn van Pakistaanse afkomst. Waarom zijn ze naar Europa getrokken?
Naema Tahir: Mijn vader vertelde altijd dat hij gewoon een radio wou gaan kopen. In feite wou hij gewoon reizen, wat geld verdienen en dan terugkeren naar Pakistan. Hij voelde zich alvast sterk aangetrokken door het buitenland. In de jaren zestig nodigde Engeland mensen van de vroegere kolonies uit, maar die moesten wel goed opgeleid zijn en de taal kennen. Heel wat mensen uit Faisalabad, de stad waar mijn vader toen leefde, zijn dan naar Engeland vetrokken. Mijn vader was niet arm maar het avontuur trok hem wel aan. In 1961 vertrok hij dan. Enkele jaren later trouwde hij in Pakistan met mijn latere moeder. Zij verhuisde naar Engeland in 1968 en twee jaar later ben ik daar geboren.
Hoe ben je dan terechtgekomen in Nederland?
Naema Tahir: Mijn vader werkte als postbezorger voor British Post, een geschoolde functie die niet iedere opgeleide migrant kreeg en dat hij graag deed. Maar hij kreeg wel af te rekenen met Paki-bashing, een vorm van racisme tegenover Pakistanen. Er gebeurden allerlei incidenten. Hij werd op zijn werk geridiculiseerd, ze smeten zijn postzak weg en op een dag sloegen ze hem in elkaar omwille van zijn uiterlijk. Vader was een trotse en mooie man, zo een Sean Connery type. Hij kon dat racisme niet langer verdragen en besefte dat men hem nooit op dezelfde manier als een Brit zou behandelen. Vader wilde weg uit Engeland en reisde vaak naar Denemarken, Nederland, België en Duitsland. Eind jaren zeventig vond hij werk in Nederland terwijl wij in Slough bleven. Eén keer in de paar weken kwam hij toen bij ons op bezoek. Ik herinner me nog hoe lekker hij de melk in Nederland vond en thuiskwam met een pak komkommers want die waren daar veel goedkoper. Hij vond de Nederlanders veel aardiger want ze zeiden ‘dag’ tegen hem en hij maakte er ook snel contact met de buren. In 1980 zijn we dan overgekomen naar Etten-Leur bij Roosendaal.
Op een bepaald ogenblik besloot je vader om je moeder en de kinderen terug te sturen naar Pakistan. Waarom stuurde hij jullie terug?
Naema Tahir: Eigenlijk hadden we het wel goed in Nederland. Er bestond weinig racisme en in de winkel kregen we als kinderen zelfs een snoepje aan de toonbank, dat hadden we in Engeland nooit meegemaakt. Maar vader besefte dat men hem altijd als een allochtoon zou beschouwen en wou uiteindelijk toch terugkeren naar zijn vaderland. Het deed hem ook pijn dat Pakistan geen deel meer uitmaakte van ons dagelijks leven en zag hoe wij langzaam maar zeker Nederlanders werden. In 1984 stuurde hij ons terug, maar zelf bleef hij in Nederland om de kost te verdienen voor ons.
Hoe was je eerste ervaring met Pakistan?
Naema Tahir: Voor mij was dat als een droom. Ik was er nog nooit geweest en vader vertelde er altijd aantrekkelijke verhaaltjes over, alsof het de beste plaats op de wereld was. Wat mij onmiddellijk opviel was dat alle meisjes er op mij geleken, dat had ik nog nooit meegemaakt, een echte verademing zeg maar. Maar wat tegenviel was de school. We werden er niet toegelaten omdat we de taal niet spraken en moesten er beginnen in de eerste klas wat we niet wilden. We volgden drie maanden privé-les en daarna kreeg mijn moeder ons toch op een school, maar wel in een lagere klas. Dank zijn de privé-lessen hebben mijn zus en ik ons dan snel enkele klassen omhoog gewerkt. Uiteindelijk voelde ik me er wel thuis. Ik had er veel vriendinnen, maar wel alleen uit families waarmee we contact mochten hebben. Maar Pakistan is een islamitisch land waar mannen en vrouwen gescheiden leven. Als we ergens op bezoek gingen dan waren er steeds twee huiskamers, één voor de mannen en één voor de vrouwen. Op straat droeg ik een soort chador want ik mocht vooral mijn haar niet laten zien. Je haar knippen was verboden volgens de islamitische regels, dus braken we het gewoon. We werden in de gaten gehouden door onze ooms die ons soms een mep gaven als we volgens hen niet gehoorzaam waren.
Je schrijft in je boek ‘Migratie is wreed. Het maakt dat je voor altijd nergens bij hoort’. Kan je dit toelichten?
Naema Tahir: Ik denk dat alle mensen die migreren een gevoel van verlies kennen. Migratie maakt dat je in kwetsbare positie zit, je kent de taal niet en je hebt niet meteen een huis om in te wonen. Die cultuurschok, het verlies van je moederland is gewoon wreed. Ik had periodes waarin ik mijn ouders heel wat verweet. Maar er zijn natuurlijk ook mooie kanten aan migratie. Het biedt je steeds nieuwe kansen, zeker als je in een economisch sterk land terechtkomt zoals Nederland met een sociaal-economisch heel hoge standaard, goed onderwijs, degelijke gezondheidszorgen, waar men de mensenrechten respecteert en de staat je heel wat bescherming biedt. Dat maakt dat je heel wat kansen krijgt voor je individuele ontplooiing. Je moet het natuurlijk ook zelf willen.
In je boek verwijt je de moslimgemeenschap hier een gebrek aan zelfkritiek. Waaraan is dat volgens jou te wijten?
Naema Tahir: Je hebt God, de imam en je vader, en die spreek je nooit tegen. Je wordt ook niet aangemoedigd om kritisch na te denken of boeken te lezen. Het zit niet in die cultuur om bepaalde zaken in vraag te stellen, je moet het gewoon accepteren. Het is een patriarchale machtsstructuur waarin de vader bescherming biedt. Hij regelt dan je opleiding, je huisvesting en je huwelijk. Daarbovenop komt de koran die je niet mag bekritiseren want die is absoluut heilig. Maar die is natuurlijk niet heilig. De koran is een kaft met papier ertussen die door mensen is gemaakt.
Hoe staat het met de positie van de vrouw in de moslimgemeenschap in Nederland?
Naema Tahir: Als je de cijfers bekijkt, niet goed. De arbeidsparticipatie is heel laag en de opleiding loopt achter. Nochtans zijn dit belangrijke factoren om te participeren en sociaal-economisch onafhankelijk te worden. Toch zie ik verandering. Binnen een tiental jaar komt er een grote golf van geëmancipeerde moslimvrouwen aan. Ik ben wel bevreesd voor al die vrouwen die aan moslimorganisaties gelieerd zijn, want die organisaties zijn niet gematigd en hebben veel macht dank zij de vele subsidies. Vaak gaat het om de meest benepen, minst gematigde en niet hoog opgeleide mannen die zelf weinig succes kenden in hun land van herkomst maar die de macht hebben in die organisaties. Juist daarom hoop ik dat individuele vrouwen opstaan en hun stem gaan verheffen. En dat gebeurt wel, denk ik. Steeds meer moslima’s manifesteren zich in de publieke ruimte door te studeren, te werken en te consumeren. Die geloven in hun persoonlijke ontwikkeling, ontplooiing en toekomst buiten de groep. Maar voor vrouwen die vast zitten aan hun gemeenschap is het natuurlijk moeilijker.
In je column ‘Doorbreek de maagdencultus’ roep je op tot een symbolische zelfontmaagding. Waarom is dit nodig en wat bedoel je juist met die zelfontmaagding?
Naema Tahir: Het gaat mij niet om de vraag wie maagd is of niet. Waar het mij om gaat is dat vrouwen zo vasthouden aan dat maagdenvlies en dan vraag ik me af voor wie? Voor henzelf, voor hun toekomstige echtgenoot of voor de gemeenschap? Eigenlijk worden ze door de gemeenschap afgerekend op wat er tussen hun benen gebeurt. Mijn boodschap is: doe wat je wil, of je nu een partner wil of niet, of je nu maagd wil blijven of niet, want het is jouw lichaam. Desnoods breek je dat vlies zelf als een statement dat het je eigen lichaam is en dat het niemand anders toebehoort. Veel moslima’s willen maagd blijven. Eigenlijk is het een hang om gecontroleerd te worden. Daarom dragen ze ook een hoofddoek. Ze willen als moslim worden gezien.
Je schrijft ook dat er onder moslims een taboe bestaat op seksualiteit. Is het dan zo belangrijk om dat te doorbreken?
Naema Tahir: Er zijn heel wat angsten met betrekking tot seksualiteit maar dat is niet alleen het geval bij moslims. Veel gelovige ouders willen voorkomen dat hun kinderen maar al te nieuwsgierig worden naar hun lichaam en seksualiteit. Moslimdochters behoren als maagd het huwelijk in te gaan. Maar het seksueel gedrag van de zonen blijft doorgaans onbesproken en gedoogd, zolang de meisjes maar niet dezelfde seksuele vrijheden eisen. Ik denk dat seksuele vrijheid, seksuele ontplooiing en seksuele rechten belangrijk zijn in het emancipatieproces van moslimvrouwen en dat we veel kunnen leren van de seksuele vrijheid van de autochtone vrouwen en dat we dat moeten benadrukken.
Ben je zelf nog gelovig?
Naema Tahir: Mijn moslimreligie was een angstreligie. Ik was bang voor God gelijk een puber. Ik was bang dat een jongen mij zou aanraken en dat God mij daarvoor zou straffen. Als ik nadien eens struikelde dacht ik dat het een teken van God was dat ik verkeerd handelde. Die angst had ik heel lang, zelfs tot mijn vierentwintigste. Die angst heb ik daarna kunnen overwinnen door mezelf als een individu en mens te zien en niet als het verlengde van de gemeenschap. Plots was mijn angst voor God weg. Ik geloof nu in de kracht van mijn menszijn, en misschien is die kracht wel wat men God noemt.
Ayaan Hirsi Ali krijgt niet alleen tegenkanting vanuit de moslimwereld maar ook van westerse feministes. Wat denk je daarvan?
Naema Tahir: Ayaan kan je op drie manieren bekijken, als persoon, als politica en als effect. Als persoon is het een prachtige meid. Ze is energiek, je kunt met haar lachen, je kunt met haar een goed intellectueel gesprek voeren. Als politica zoekt ze de provocatie op. Ze is snoeihard, niet één keer maar altijd weer. Ze wil gewoon de wereld redden. Als effect slaagt ze er prima in om mensen aan te zetten om de rechtsstaat te respecteren, maar dat is niet hetzelfde als mensen ertoe aanzetten om die rechtsstaat vrijwillig te erkennen en te omarmen. Haar woorden hebben niet altijd een zalvende werking, en toch heb je haar en vrouwen zoals Ayaan hard nodig. Het is alleen niet voldoende, ik denk dat je daarnaast nuance nodig hebt. Ik heb veel bewondering voor Ayaan, voor de manier waarop ze een duidelijk standpunt inneemt. Ik voel met haar mee, en wens haar het leven dat ze leidt niet toe. Ik sta achter, voor en naast haar. Alleen mijn stijl is anders dan de hare.
Pleiten voor een symbolische zelfontmaagding gaat toch ook al ver?
Naema Tahir: Ja. Vrouwen controle geven over hun eigen leven is bijzonder eng voor mannen die een lang kleed en een baard dragen en hun macht willen behouden door vrouwen te controleren. Mijn pleidooi voor de symbolische zelfontmaagding was bedoeld om vrouwen bewust te maken dat hun lichaam hen toebehoort en dat ze zelf de zelfbeschikking over hun eigen lichaam hebben. Dat veel moslima’s dit een verschrikkelijk pleidooi vonden, was voor mij een bewijs dat deze vrouwen zich nog steeds graag schikken in een door mannen bepaalde rol.
Je weigerde te huwen met de man die je ouders kozen. Waarom deed je dat?
Naema Tahir: Eigenlijk voelde ik me beledigd dat mijn vader mij op mijn zevenentwintigste een man opdrong. Ik woonde onafhankelijk, was goed opgeleid, leefde zelfstandig en dan stelde hij me voor om met iemand te trouwen die hij voor mij had uitgekozen. Mijn vader wou dat mijn toekomstige man een Pakistaan was. Ik vond het erg dat hij probeerde om mij onder druk te zetten. Toen heb ik neen gezegd.
In je boek heb je het over de marktwaarde van ongetrouwde moslims voor mannen en vrouwen uit het land van herkomst. Had je de indruk dat je op die manier behandeld werd?
Naema Tahir: Kijk, die man kende mij niet eens en hij kwam uit een cultuur waarin een gearrangeerd huwelijk normaal werd bevonden. Gewoon in een huwelijk stappen zonder dat je verliefd bent, die liefde zou later dan wel komen. Dat wou ik niet, die man kende mij gewoon niet. Ik was goed opgeleid, had een baan, was niet getrouwd en woonde hier in het Westen. Vooral het feit dat ik in Nederland woonde bleek zo aantrekkelijk te zijn voor hem. Dat is voor heel wat Pakistaanse jongens en meisjes het geval. Het feit dat je in Nederland woont verhoogt je marktwaarde. Ik kreeg huwelijksaanzoeken van hier tot in Tokio. Eigenlijk werd ik beschouwd als een soort toegangsticket tot Nederland.
De hoofddoek zorgt voor heel wat discussie binnen en buiten de moslimwereld. Hoe sta jij daar tegenover?
Naema Tahir: Als kind droeg ik een hoofddoek en ook tussen mijn zestiende en negentiende toen ik nogal strenge religieuze opvattingen had. Dat gaf mij een gevoel van bescherming en ik dacht dat Allah daar blij mee was. Maar toen men mij die hoofddoek later wilde opleggen wou ik hem niet meer dragen. In Nederland is die hoofddoek nu een symbool geworden voor allerlei zaken. Veel meisjes dragen hem zelfs als een verleidingsinstrument. Als een meisje een hoofddoek draagt dan maakt ze onmiddellijk duidelijk dat ze een moslim is en dat ze zo wil worden gezien. In Nederland valt ze daarmee op en eigenlijk willen ze ook opvallen. Met die hoofddoek zeggen ze eigenlijk ‘hé ik wil niet seksueel aantrekkelijk zijn voor een man’. De vrouw weet dat dit een macht is op het gebied van de seksualiteit. Maar moslimvrouwen hebben niet minder hormonen dan andere vrouwen, of ze nu christen, joods, hindoe of gereformeerd zijn. Geloof me, veel meisjes die een hoofddoek dragen hebben stiekem seksuele contacten.
Je beweert dat de hoofddoek de segregatie in de Nederlandse samenleving bevordert. Kan je uitleggen waarom?
Naema Tahir: Niet altijd. Soms kan de hoofddoek de emancipatie bevorderen. Als een vrouw alleen maar buitenshuis kan gaan werken omdat de vader eist dat ze een hoofddoek draagt dan zal ze die ook dragen, want dan kan ze tenminste naar buiten. Anderzijds zijn er heel wat moslima’s die de hoofddoek dragen als een geuzendracht, een symbool van een nieuwe identiteit. Zo kunnen ze zich onderscheiden. Eigenlijk snoepen ze op die manier van twee walletjes. Aan de ene kant houden ze hun vaders, broers en imams tevreden en tegelijk vragen ze respect voor hun identiteit als ze buiten komen. Zo bekennen ze zich wel tot een bepaalde groep en dat zorgt voor een zekere segregatie. Maar let op, het is niet de Nederlandse samenleving die gehoofddoekte vrouwen apart zet, dat doen die meiden zelf.
Ben je getrouwd?
Naema Tahir: Ik ben getrouwd met een Nederlander, en die is geen moslim. Daar word ik op een dag nog voor opgehangen (lacht).
Dit artikel verscheen eerder op:
Liberales verstuurt wekelijks een gratis nieuwsbrief met interviews, essays en boekbesprekingen. Inschrijven kan op www.liberales.be.
__________________
Bron forum voor de vrijheid
|
Ik ben wie ik ben en niemand anders.
Als ik de kans krijg pak ik iemand anders. Duidelijk ???
www.forum-voor-de-vrijheid.nl
Wie heeft Daan de Haas vermoord ?
https://tinyurl.com/c9szm
https://www.de-stek.info/forum/
|
Edited by - hirihiri123 on 15 Feb 2007 19:48:15
|
|
|
zeeman
Ervaren Forumlid
909 Posts
|
Posted?-?15 Feb 2007?:? 22:37:25 ? ?
|
'Wie maagd is, heeft nog wat te geven'
door Gerhard Wilts
ZEIST - Alle openheid ten spijt, maar aan seksuele voorlichting in christelijke gezinnen schort nog veel. ,,Moderne ouders laten het er toch vaak bij zitten'', zegt ds. Erik de Boer, auteur van een pas verschenen christelijk boekje over vrijen. ,,Het trof mij dat jongeren van rond de twintig soms helemaal niet zijn voorgelicht. Zij pikten op wat ouders af en toe lieten vallen, en voor de rest moest de school of de straat het maar doen.'' Christenen praten moeilijk over seks en vrijen, hoewel hun bijbeltje er vol van staat.
,,Toen ik dertien jaar was, kreeg ik van mijn vader een boekje. 'Lees maar', zei hij, 'en als je vragen hebt...'.'' Met die 'seksuele voorlichting' moest de nu 45-jarige ds. De Boer het maar doen. ,,Maar ze probeerden tenminste opening te geven.'' Toen hij het boekje uit had, wist hij één ding zeker: ,,Hier wil ik dus niet met mijn ouders over praten.'' En er lijkt niet veel veranderd te zijn. Want ouders klappen dicht als het gaat over seks of hun eigen gevoelens.
Dat zette De Boer tot nadenken. Hij besloot bijbelstudies te maken voor verliefde en verloofde stellen over seksualiteit, bedoeld om door hen samen te lezen en op zoek te gaan naar antwoorden aan de hand van de Bijbel. ,,Een ontdekkingstocht naar wat de Here zegt over ons lichaam en onze seksuele gevoelens, omdat veel jongeren geen antwoord denken te kunnen vinden.''
,,Want het is merkwaardig'', zegt de Zeister predikant, ,,dat na de seksuele revolutie van de jaren zestig onze samenleving zeer open en bloot is, maar kennelijk toch niet zo open is als het lijkt. Er is een hoop schaamte en preutsheid. Nogal wat ouders - en ik sluit mijzelf niet van hen uit - kunnen zich moeilijk over intieme zaken uiten.''Na één of twee voorlichtingsgesprekken houdt menig ouder het wel voor gezien. Volgens De Boer zouden kinderen regelmatig door hun ouders moeten worden voorgelicht. ,,In elke fase van zijn ontwikkeling onthoudt een kind alleen dat wat het bevatten kan, de rest vergeet het snel'', schrijft hij in zijn nieuwste boekje De Bijbel open over vrijen. ,,Ouders moeten beseffen dat zij een paar jaar later weer opnieuw moeten voorlichten, maar dan afgestemd op een ander leeftijdsniveau. Seksuele voorlichting moet een draad door de opvoeding heen zijn.''
De puberteit vormt daarbij een lastig obstakel, erkent ds. De Boer. ,,In die periode zijn ouders eigenlijk het minst geschikt. Een puber vindt het maar niks, te praten over dat zijn vader en moeder 'het' met elkaar doen. Belangrijk is dat ouders hun kinderen een frisse, bijbelse kijk meegeven op seksualiteit. ,,Het bijbellezen aan tafel kan daarbij een hele steun zijn'', zegt De Boer. Hij wijst erop dat de Bijbel weinig verbloemt als het gaat over liefde, begeerte, overspel, incest, verkrachting of homoseksualiteit. ,,Is het niet frappant dat er in de Bijbel zelfs een speciaal boek is opgenomen over de lichamelijke liefde tussen een jongen en een meisje? In het gezin zouden we vaker en heel bewust dat Hooglied moeten gaan lezen. In het bijbelse Israël werd dit boek minstens een keer per jaar gelezen. Dus waarom niet in gezin of kerkdienst?''
Hooglied
Ds. De Boer zou het toejuichen als seksualiteit af en toe openlijk vanaf de kansel wordt aangesneden. ,,Een preek over Hooglied kan best confronterend zijn. En vergeet niet dat er in een gemeente meer dan alleen jongeren zitten. Mijn ervaring is echter dat van een preek over Hooglied de hele gemeente geniet.'' En thuis? ,,Als ouders moet je goed weten wat je ermee wilt bereiken en de beeldspraak van dit liefdeslied doorzien. Ik weet zo wel twintig teksten die vooral jongens bijblijven, waardoor ze een verkeerd beeld krijgen van Hooglied. Neem alleen al de uitdrukking 'uw borsten zijn als torens'. Als jongens niet snappen waarover dit gaat, vinden ze het een giller.'' Kies voor het lezen van Hooglied ook het juiste moment, meent De Boer. ,,Liefst als je er de rust voor hebt, bijvoorbeeld tijdens de vakantie. Het loont beslist de moeite er dan samen over door te praten.''
Het is verrassend hoeveel er in de Bijbel over seksualiteit staat en wat met een opvallende openheid onder woorden wordt gebracht, zegt de gereformeerd-vrijgemaakte predikant. ,,Jongeren vragen heel vaak waar in de Bijbel staat dat je tijdens je verkeringstijd niet met elkaar naar bed mag. Er zijn veel positieve, christelijke boeken over seksualiteit, maar deze cruciale vraag wordt vaak in een paar zinsneden of enkele bladzijden afgedaan. Waarom is seks voor het huwelijk verkeerd, als het zo goed voelt? Zegt de Bijbel dan niets over die intense gevoelens, over je eigen lichaam? Voor mij was die veelgestelde vraag een aanleiding om de Bijbel er op na te pluizen.''
Natuur
Over vrijen is veel te vinden in de Bijbel, constateert De Boer. ,,Ook over de schaduwzijden ervan. Over de schokkende kant van seksuele zonden doet Gods Woord niet geheimzinnig. Lees de geschiedenis van David met zijn buurvrouw Batséba, en je ziet een spoor van schade. In de Bijbel worden incest en verkrachting benoemd. De Here Zelf laat geen seksuele zonde ongenoemd. Dan moeten wij dat zelf ook niet doen. Natuurlijk moet je je woorden heel zorgvuldig kiezen en wegen. Hou er rekening mee dat liefde en seksualiteit een heel gevoelig thema is.''
Een beetje tot zijn eigen verbazing merkte ds. De Boer dat de Bijbel niet de enige bron voor ethiek is. Ook uit natuur en schepping kan een christen veel leren over seksualiteit. ,,Als je die 'vitale wijsheid' legt naast de Bijbel, kun je je lichamelijkheid volledig serieus nemen. In een gesprek over vrijen vind ik dat ook logisch. Een naaktfoto, een strakke spijkerbroek of sexy lingerie kan een sterk opwindend effect hebben. Hoe komt dat, wat doet het met je gevoelens, is het normaal? - die basiskennis van het leven, die analyse van erotiek is net zo nodig als te weten wat de Bijbel zegt.'' Om duidelijk te maken wat hij bedoelt, neemt De Boer zelfbevrediging als voorbeeld. ,,Dat lustgevoel is iets heel normaals, een gevolg van de productie van geslachtshormonen. Zet je er meteen het stempel 'zondig' op, dan zadel je jongeren voor jaren op met schuldgevoelens en twijfel over zichzelf.''
Maagd
In zijn boek breekt ds. De Boer een lans voor herwaardering van 'maagdelijkheid'. In de westerse cultuur heeft 'maagd' een onplezierige bijsmaak. Je bent een watje of een sulletje als je toegeeft maagd te zijn. De Boer: ,,In de Bijbel heeft het maagd-zijn te maken met eer en eigenwaarde. Het biedt een veilige plaats om te volgroeien, zowel voor meisjes als voor jongens. Wie maagd is, is nog heel. Wees daar als meisje of jongen trots op. Je hebt nog veel te geven. Dat bevordert je zelfrespect en gevoel van eigenwaarde.''
De term 'maagd' is misschien in onbruik geraakt, maar het geeft heel duidelijk de grens aan, aldus De Boer. ,,In de Bijbel zie je een direct verband met eer. Verkrachting is iemand onteren, van zijn of haar maagdelijkheid beroven. Daarom moet je ook confronterend durven praten over ontmaagding. Bij meisjes betekent het dat een ander in jou binnendringt. Je bent niet meer wat je eerder was. Seksualiteit heeft veel te maken met eigenwaarde. Dat besef ontleen je niet aan het feit dat iemand je lekker of mooi vindt, maar ook jouw innerlijk waardeert. Daarom hoop ik dat jongeren zich weer trots gaan voelen maagd te zijn.''
De Boer voegt eraan toe dat jongeren met seksuele ervaringen hun maagdelijkheid kunnen terugkrijgen. Weliswaar niet fysiek: ,,Die ervaring van geslachtsgemeenschap is niet meer uit te wissen. Door erover te praten en schuld te belijden is wel rechtzetting mogelijk.'' De predikant vindt het van groot belang dat iemand zijn seksuele misstappen niet verstopt, maar dat zondige verleden opruimt. ,,Je kunt weer maagd worden door voor je zonden vergeving te vragen, waaruit herstel van eigenwaarde mag volgen. In de Bijbel lees je meermalen dat de kerk als bruid van Christus hoerengedrag vertoont. Toch blijft die kerk voor Hem een reine maagd, omdat bij God vergeving is. En daar vloeit herstel uit voort.''
En als er onverhoopt een kind verwekt is? ,,Ik voel weinig voor gedwongen huwelijken'', antwoordt De Boer. ,,Ik zal nooit toestemmen in een snel huwelijk. Zelfs als er een kind op komst is, is trouwen niet altijd de aangewezen oplossing. De Bijbel zegt in 1 Korinte 6 toch niet dat wie met een prostituee naar bed is geweest, met haar moet trouwen? Als je niet klaar bent voor het huwelijk, neem dan tijd om naar elkaar toe te groeien en verantwoordelijkheden af te wegen.'' Dat is geen vrijbrief om het jongeren seksueel gemakkelijk te maken, zegt De Boer nadrukkelijk. ,,Het laat juist zien hoeveel je als maagd m/v eigenlijk weggeeft.''
Rol ouders
Ouders mogen zich van hem wel eens wat minder vrijblijvend opstellen. ,,In Israël was het normaal dat ouders veel te zeggen hadden over de liefdeskeus van hun zoon of dochter. Die betrokkenheid is een constante lijn in de Bijbel.''
Ds. De Boer kan er niet omheen dat jongeren op seksueel gebied vaak zelf de dienst uitmaken, ,,maar het is een rotrealiteit. Ouders doen volgens mij soms te vroeg een stap terug uit angst voor bemoeizucht. Ik merk dat jongeren zich vaker stoer en zelfstandig voordoen, terwijl ze diep in hun hart nog graag op de regels van thuis willen leunen. Jongeren zoeken naar hun identiteit; dan zou thuis toch een geweldig vangnet kunnen zijn? Een kind is nauwer met zijn ouders verbonden dan het zelf denkt.''
Veel hangt er vanaf hoe groot het onderlinge vertrouwen tussen kind en ouders is, meent De Boer. ,,De sleutel om zonder terughoudendheid over seksuele relaties te praten, ligt bij de waardering die het kind in de hele opvoeding krijgt. Aan de ene kant moeten kinderen tegenwoordig vroeg zelfstandig zijn, aan de andere kant komt hun volwassenheid relatief laat. Dan is het extra moeilijk om verantwoord met seksualiteit om te gaan.''
Vrijuit praten over seks is gemakkelijker gezegd dan gedaan, erkent ds. De Boer. ,,Er is nog zoveel preutsheid en weinig openheid. Ik vermoed dat er bij volwassenen nog heel veel verlegenheid is, terwijl ze dolgraag willen weten wat de Bijbel zegt en wat de Here met hen wil. Getrouwde stellen durven er uit schaamte nauwelijks met elkaar of met goede vrienden over te praten. De stellen met wie ik mijn boekje besproken heb, vonden het heerlijk: praten over seksualiteit in bijbels licht.''
N.a.v. De Bijbel open over vrijen, ds. E.A. de Boer. Uitg. De Vuurbaak bv, Barneveld. 112 pag., E 9,75.
©Nederlands Dagblad
|
"Doch deze mijne vijanden, die niet hebben gewild , dat ik over over hen koning zoude zijn, breng ze hier en slaat ze voor mij dood". Lucas 19:27 .
"Meent niet dat ik gekomen ben om vrede te brengen op de aarde, ;ik ben niet gekomen om vrede te brengen, maar het zwaard" ( Mattheus 10:34 )
|
|
|
|
ancarlo
Ere Forumlid
Italy
7876 Posts
|
Posted?-?16 Feb 2007?:? 09:05:05 ? ? ?
|
quote:
Originally posted by hirihiri123
'De koran is niet heilig' : interview met Naema Tahir
Door Dirk Verhofstadt Publicatiedatum: 05-04-2005
Naema Tahir
In Nederland nemen steeds meer moslimvrouwen de pen ter hand om zich te verzetten tegen gewoontes en tradities die vrouwen als minderwaardig beschouwen en daarbij steunen op een letterlijke interpretatie van de islamitische religieuze voorschriften. In navolging van de Somalische Ayaan Hirsi Ali, de Marokkaanse Naima El Bezaz en de Egyptische Nahed Selim schreef de Pakistaanse Naema Tahir (foto) hierover een opmerkelijk boek onder de titel "Een moslima ontsluiert". Hierin beschrijft de auteur haar jeugd in Pakistan, de migratie van haar vader en later de rest van het gezin naar Engeland, de uitwijking naar Nederland, de terugkeer naar Pakistan en tenslotte de definitieve vestiging in Nederland. Ze schreef de voorbije jaren enkele scherpe opiniestukken in NRC-Handelsblad waarmee ze al snel de stempel van ‘kritische moslima’ kreeg opgespeld. Naema Tahir is juriste en mensenrechtenactiviste en woont en werkt momenteel in Straatsburg. Dirk Verhofstadt had een interview met haar in Den Haag bij de voorstelling van haar boek.
Je ouders zijn van Pakistaanse afkomst. Waarom zijn ze naar Europa getrokken?
Naema Tahir: Mijn vader vertelde altijd dat hij gewoon een radio wou gaan kopen. In feite wou hij gewoon reizen, wat geld verdienen en dan terugkeren naar Pakistan. Hij voelde zich alvast sterk aangetrokken door het buitenland. In de jaren zestig nodigde Engeland mensen van de vroegere kolonies uit, maar die moesten wel goed opgeleid zijn en de taal kennen. Heel wat mensen uit Faisalabad, de stad waar mijn vader toen leefde, zijn dan naar Engeland vetrokken. Mijn vader was niet arm maar het avontuur trok hem wel aan. In 1961 vertrok hij dan. Enkele jaren later trouwde hij in Pakistan met mijn latere moeder. Zij verhuisde naar Engeland in 1968 en twee jaar later ben ik daar geboren.
Hoe ben je dan terechtgekomen in Nederland?
Naema Tahir: Mijn vader werkte als postbezorger voor British Post, een geschoolde functie die niet iedere opgeleide migrant kreeg en dat hij graag deed. Maar hij kreeg wel af te rekenen met Paki-bashing, een vorm van racisme tegenover Pakistanen. Er gebeurden allerlei incidenten. Hij werd op zijn werk geridiculiseerd, ze smeten zijn postzak weg en op een dag sloegen ze hem in elkaar omwille van zijn uiterlijk. Vader was een trotse en mooie man, zo een Sean Connery type. Hij kon dat racisme niet langer verdragen en besefte dat men hem nooit op dezelfde manier als een Brit zou behandelen. Vader wilde weg uit Engeland en reisde vaak naar Denemarken, Nederland, België en Duitsland. Eind jaren zeventig vond hij werk in Nederland terwijl wij in Slough bleven. Eén keer in de paar weken kwam hij toen bij ons op bezoek. Ik herinner me nog hoe lekker hij de melk in Nederland vond en thuiskwam met een pak komkommers want die waren daar veel goedkoper. Hij vond de Nederlanders veel aardiger want ze zeiden ‘dag’ tegen hem en hij maakte er ook snel contact met de buren. In 1980 zijn we dan overgekomen naar Etten-Leur bij Roosendaal.
Op een bepaald ogenblik besloot je vader om je moeder en de kinderen terug te sturen naar Pakistan. Waarom stuurde hij jullie terug?
Naema Tahir: Eigenlijk hadden we het wel goed in Nederland. Er bestond weinig racisme en in de winkel kregen we als kinderen zelfs een snoepje aan de toonbank, dat hadden we in Engeland nooit meegemaakt. Maar vader besefte dat men hem altijd als een allochtoon zou beschouwen en wou uiteindelijk toch terugkeren naar zijn vaderland. Het deed hem ook pijn dat Pakistan geen deel meer uitmaakte van ons dagelijks leven en zag hoe wij langzaam maar zeker Nederlanders werden. In 1984 stuurde hij ons terug, maar zelf bleef hij in Nederland om de kost te verdienen voor ons.
Hoe was je eerste ervaring met Pakistan?
Naema Tahir: Voor mij was dat als een droom. Ik was er nog nooit geweest en vader vertelde er altijd aantrekkelijke verhaaltjes over, alsof het de beste plaats op de wereld was. Wat mij onmiddellijk opviel was dat alle meisjes er op mij geleken, dat had ik nog nooit meegemaakt, een echte verademing zeg maar. Maar wat tegenviel was de school. We werden er niet toegelaten omdat we de taal niet spraken en moesten er beginnen in de eerste klas wat we niet wilden. We volgden drie maanden privé-les en daarna kreeg mijn moeder ons toch op een school, maar wel in een lagere klas. Dank zijn de privé-lessen hebben mijn zus en ik ons dan snel enkele klassen omhoog gewerkt. Uiteindelijk voelde ik me er wel thuis. Ik had er veel vriendinnen, maar wel alleen uit families waarmee we contact mochten hebben. Maar Pakistan is een islamitisch land waar mannen en vrouwen gescheiden leven. Als we ergens op bezoek gingen dan waren er steeds twee huiskamers, één voor de mannen en één voor de vrouwen. Op straat droeg ik een soort chador want ik mocht vooral mijn haar niet laten zien. Je haar knippen was verboden volgens de islamitische regels, dus braken we het gewoon. We werden in de gaten gehouden door onze ooms die ons soms een mep gaven als we volgens hen niet gehoorzaam waren.
Je schrijft in je boek ‘Migratie is wreed. Het maakt dat je voor altijd nergens bij hoort’. Kan je dit toelichten?
Naema Tahir: Ik denk dat alle mensen die migreren een gevoel van verlies kennen. Migratie maakt dat je in kwetsbare positie zit, je kent de taal niet en je hebt niet meteen een huis om in te wonen. Die cultuurschok, het verlies van je moederland is gewoon wreed. Ik had periodes waarin ik mijn ouders heel wat verweet. Maar er zijn natuurlijk ook mooie kanten aan migratie. Het biedt je steeds nieuwe kansen, zeker als je in een economisch sterk land terechtkomt zoals Nederland met een sociaal-economisch heel hoge standaard, goed onderwijs, degelijke gezondheidszorgen, waar men de mensenrechten respecteert en de staat je heel wat bescherming biedt. Dat maakt dat je heel wat kansen krijgt voor je individuele ontplooiing. Je moet het natuurlijk ook zelf willen.
In je boek verwijt je de moslimgemeenschap hier een gebrek aan zelfkritiek. Waaraan is dat volgens jou te wijten?
Naema Tahir: Je hebt God, de imam en je vader, en die spreek je nooit tegen. Je wordt ook niet aangemoedigd om kritisch na te denken of boeken te lezen. Het zit niet in die cultuur om bepaalde zaken in vraag te stellen, je moet het gewoon accepteren. Het is een patriarchale machtsstructuur waarin de vader bescherming biedt. Hij regelt dan je opleiding, je huisvesting en je huwelijk. Daarbovenop komt de koran die je niet mag bekritiseren want die is absoluut heilig. Maar die is natuurlijk niet heilig. De koran is een kaft met papier ertussen die door mensen is gemaakt.
Hoe staat het met de positie van de vrouw in de moslimgemeenschap in Nederland?
Naema Tahir: Als je de cijfers bekijkt, niet goed. De arbeidsparticipatie is heel laag en de opleiding loopt achter. Nochtans zijn dit belangrijke factoren om te participeren en sociaal-economisch onafhankelijk te worden. Toch zie ik verandering. Binnen een tiental jaar komt er een grote golf van geëmancipeerde moslimvrouwen aan. Ik ben wel bevreesd voor al die vrouwen die aan moslimorganisaties gelieerd zijn, want die organisaties zijn niet gematigd en hebben veel macht dank zij de vele subsidies. Vaak gaat het om de meest benepen, minst gematigde en niet hoog opgeleide mannen die zelf weinig succes kenden in hun land van herkomst maar die de macht hebben in die organisaties. Juist daarom hoop ik dat individuele vrouwen opstaan en hun stem gaan verheffen. En dat gebeurt wel, denk ik. Steeds meer moslima’s manifesteren zich in de publieke ruimte door te studeren, te werken en te consumeren. Die geloven in hun persoonlijke ontwikkeling, ontplooiing en toekomst buiten de groep. Maar voor vrouwen die vast zitten aan hun gemeenschap is het natuurlijk moeilijker.
In je column ‘Doorbreek de maagdencultus’ roep je op tot een symbolische zelfontmaagding. Waarom is dit nodig en wat bedoel je juist met die zelfontmaagding?
Naema Tahir: Het gaat mij niet om de vraag wie maagd is of niet. Waar het mij om gaat is dat vrouwen zo vasthouden aan dat maagdenvlies en dan vraag ik me af voor wie? Voor henzelf, voor hun toekomstige echtgenoot of voor de gemeenschap? Eigenlijk worden ze door de gemeenschap afgerekend op wat er tussen hun benen gebeurt. Mijn boodschap is: doe wat je wil, of je nu een partner wil of niet, of je nu maagd wil blijven of niet, want het is jouw lichaam. Desnoods breek je dat vlies zelf als een statement dat het je eigen lichaam is en dat het niemand anders toebehoort. Veel moslima’s willen maagd blijven. Eigenlijk is het een hang om gecontroleerd te worden. Daarom dragen ze ook een hoofddoek. Ze willen als moslim worden gezien.
Je schrijft ook dat er onder moslims een taboe bestaat op seksualiteit. Is het dan zo belangrijk om dat te doorbreken?
Naema Tahir: Er zijn heel wat angsten met betrekking tot seksualiteit maar dat is niet alleen het geval bij moslims. Veel gelovige ouders willen voorkomen dat hun kinderen maar al te nieuwsgierig worden naar hun lichaam en seksualiteit. Moslimdochters behoren als maagd het huwelijk in te gaan. Maar het seksueel gedrag van de zonen blijft doorgaans onbesproken en gedoogd, zolang de meisjes maar niet dezelfde seksuele vrijheden eisen. Ik denk dat seksuele vrijheid, seksuele ontplooiing en seksuele rechten belangrijk zijn in het emancipatieproces van moslimvrouwen en dat we veel kunnen leren van de seksuele vrijheid van de autochtone vrouwen en dat we dat moeten benadrukken.
Ben je zelf nog gelovig?
Naema Tahir: Mijn moslimreligie was een angstreligie. Ik was bang voor God gelijk een puber. Ik was bang dat een jongen mij zou aanraken en dat God mij daarvoor zou straffen. Als ik nadien eens struikelde dacht ik dat het een teken van God was dat ik verkeerd handelde. Die angst had ik heel lang, zelfs tot mijn vierentwintigste. Die angst heb ik daarna kunnen overwinnen door mezelf als een individu en mens te zien en niet als het verlengde van de gemeenschap. Plots was mijn angst voor God weg. Ik geloof nu in de kracht van mijn menszijn, en misschien is die kracht wel wat men God noemt.
Ayaan Hirsi Ali krijgt niet alleen tegenkanting vanuit de moslimwereld maar ook van westerse feministes. Wat denk je daarvan?
Naema Tahir: Ayaan kan je op drie manieren bekijken, als persoon, als politica en als effect. Als persoon is het een prachtige meid. Ze is energiek, je kunt met haar lachen, je kunt met haar een goed intellectueel gesprek voeren. Als politica zoekt ze de provocatie op. Ze is snoeihard, niet één keer maar altijd weer. Ze wil gewoon de wereld redden. Als effect slaagt ze er prima in om mensen aan te zetten om de rechtsstaat te respecteren, maar dat is niet hetzelfde als mensen ertoe aanzetten om die rechtsstaat vrijwillig te erkennen en te omarmen. Haar woorden hebben niet altijd een zalvende werking, en toch heb je haar en vrouwen zoals Ayaan hard nodig. Het is alleen niet voldoende, ik denk dat je daarnaast nuance nodig hebt. Ik heb veel bewondering voor Ayaan, voor de manier waarop ze een duidelijk standpunt inneemt. Ik voel met haar mee, en wens haar het leven dat ze leidt niet toe. Ik sta achter, voor en naast haar. Alleen mijn stijl is anders dan de hare.
Pleiten voor een symbolische zelfontmaagding gaat toch ook al ver?
Naema Tahir: Ja. Vrouwen controle geven over hun eigen leven is bijzonder eng voor mannen die een lang kleed en een baard dragen en hun macht willen behouden door vrouwen te controleren. Mijn pleidooi voor de symbolische zelfontmaagding was bedoeld om vrouwen bewust te maken dat hun lichaam hen toebehoort en dat ze zelf de zelfbeschikking over hun eigen lichaam hebben. Dat veel moslima’s dit een verschrikkelijk pleidooi vonden, was voor mij een bewijs dat deze vrouwen zich nog steeds graag schikken in een door mannen bepaalde rol.
Je weigerde te huwen met de man die je ouders kozen. Waarom deed je dat?
Naema Tahir: Eigenlijk voelde ik me beledigd dat mijn vader mij op mijn zevenentwintigste een man opdrong. Ik woonde onafhankelijk, was goed opgeleid, leefde zelfstandig en dan stelde hij me voor om met iemand te trouwen die hij voor mij had uitgekozen. Mijn vader wou dat mijn toekomstige man een Pakistaan was. Ik vond het erg dat hij probeerde om mij onder druk te zetten. Toen heb ik neen gezegd.
In je boek heb je het over de marktwaarde van ongetrouwde moslims voor mannen en vrouwen uit het land van herkomst. Had je de indruk dat je op die manier behandeld werd?
Naema Tahir: Kijk, die man kende mij niet eens en hij kwam uit een cultuur waarin een gearrangeerd huwelijk normaal werd bevonden. Gewoon in een huwelijk stappen zonder dat je verliefd bent, die liefde zou later dan wel komen. Dat wou ik niet, die man kende mij gewoon niet. Ik was goed opgeleid, had een baan, was niet getrouwd en woonde hier in het Westen. Vooral het feit dat ik in Nederland woonde bleek zo aantrekkelijk te zijn voor hem. Dat is voor heel wat Pakistaanse jongens en meisjes het geval. Het feit dat je in Nederland woont verhoogt je marktwaarde. Ik kreeg huwelijksaanzoeken van hier tot in Tokio. Eigenlijk werd ik beschouwd als een soort toegangsticket tot Nederland.
De hoofddoek zorgt voor heel wat discussie binnen en buiten de moslimwereld. Hoe sta jij daar tegenover?
Naema Tahir: Als kind droeg ik een hoofddoek en ook tussen mijn zestiende en negentiende toen ik nogal strenge religieuze opvattingen had. Dat gaf mij een gevoel van bescherming en ik dacht dat Allah daar blij mee was. Maar toen men mij die hoofddoek later wilde opleggen wou ik hem niet meer dragen. In Nederland is die hoofddoek nu een symbool geworden voor allerlei zaken. Veel meisjes dragen hem zelfs als een verleidingsinstrument. Als een meisje een hoofddoek draagt dan maakt ze onmiddellijk duidelijk dat ze een moslim is en dat ze zo wil worden gezien. In Nederland valt ze daarmee op en eigenlijk willen ze ook opvallen. Met die hoofddoek zeggen ze eigenlijk ‘hé ik wil niet seksueel aantrekkelijk zijn voor een man’. De vrouw weet dat dit een macht is op het gebied van de seksualiteit. Maar moslimvrouwen hebben niet minder hormonen dan andere vrouwen, of ze nu christen, joods, hindoe of gereformeerd zijn. Geloof me, veel meisjes die een hoofddoek dragen hebben stiekem seksuele contacten.
Je beweert dat de hoofddoek de segregatie in de Nederlandse samenleving bevordert. Kan je uitleggen waarom?
Naema Tahir: Niet altijd. Soms kan de hoofddoek de emancipatie bevorderen. Als een vrouw alleen maar buitenshuis kan gaan werken omdat de vader eist dat ze een hoofddoek draagt dan zal ze die ook dragen, want dan kan ze tenminste naar buiten. Anderzijds zijn er heel wat moslima’s die de hoofddoek dragen als een geuzendracht, een symbool van een nieuwe identiteit. Zo kunnen ze zich onderscheiden. Eigenlijk snoepen ze op die manier van twee walletjes. Aan de ene kant houden ze hun vaders, broers en imams tevreden en tegelijk vragen ze respect voor hun identiteit als ze buiten komen. Zo bekennen ze zich wel tot een bepaalde groep en dat zorgt voor een zekere segregatie. Maar let op, het is niet de Nederlandse samenleving die gehoofddoekte vrouwen apart zet, dat doen die meiden zelf.
Ben je getrouwd?
Naema Tahir: Ik ben getrouwd met een Nederlander, en die is geen moslim. Daar word ik op een dag nog voor opgehangen (lacht).
Dit artikel verscheen eerder op:
Liberales verstuurt wekelijks een gratis nieuwsbrief met interviews, essays en boekbesprekingen. Inschrijven kan op www.liberales.be.
__________________
Bron forum voor de vrijheid
Heel mooi stuk, door dit soort vrouwen zal het nog eens iets worden met de Moslim meiden, en de Islam an-sich, ze heeft volkomen gelijk te zeggen dat De mannen gewoon bang zijn hun macht over de vrouwen te verliezen, helemaal mee eens!
De maagdelijkheid an-sich en het behoudt daarvan als meisje, heb ik ook moeten ervaren als Spaanse van achtergrond, maar dan niet in deze extreme vorm, maar was ook geldend voor mijn broer, mijn ouders maakte daar geen verschil in en ja ik heb mij daaraan gehouden omdat ik het ermee eens was vanuit mijzelf, de mens die ik (nog steeds) ben.
Maar het heeft mij geen geluk gegeven degene waar ik mee trouwde sloeg mij geregeld in het rond ONDANKS mijn maagdelijkheid, dus dat argument heb ik niet voor mijn dochter gebruikt, wel het stukje zelfrespect niet meer en niet minder, dit soort dingen doe je voor jezelf en niet voor een ander, en dat werkte perfect!
Heel goed stuk van deze dame, ik heb respect voor haar!
ancarlo
|
|
Edited by - ancarlo on 16 Feb 2007 09:13:40
|
|
|
|
|
Abel
Aspirant Forumlid
8 Posts
|
Posted?-?23 Feb 2007?:? 10:08:09 ? ?
|
quote:
Originally posted by ancarlo
Heel mooi stuk, door dit soort vrouwen zal het nog eens iets worden met de Moslim meiden, en de Islam an-sich, ze heeft volkomen gelijk te zeggen dat De mannen gewoon bang zijn hun macht over de vrouwen te verliezen, helemaal mee eens!
De maagdelijkheid an-sich en het behoudt daarvan als meisje, heb ik ook moeten ervaren als Spaanse van achtergrond, maar dan niet in deze extreme vorm, maar was ook geldend voor mijn broer, mijn ouders maakte daar geen verschil in en ja ik heb mij daaraan gehouden omdat ik het ermee eens was vanuit mijzelf, de mens die ik (nog steeds) ben.
Maar het heeft mij geen geluk gegeven degene waar ik mee trouwde sloeg mij geregeld in het rond ONDANKS mijn maagdelijkheid, dus dat argument heb ik niet voor mijn dochter gebruikt, wel het stukje zelfrespect niet meer en niet minder, dit soort dingen doe je voor jezelf en niet voor een ander, en dat werkte perfect!
Heel goed stuk van deze dame, ik heb respect voor haar!
ancarlo
Europa wordt onder de voet gelopen door de islam.
Mooie gedachte ancarlo, maar ik denk dat je een ding over het hoofd ziet: geëmancipeerde vrouwen planten zich nauwelijks voort en sterven dus uit. Wat overblijft zijn mensen die zich wel voortplanten zoals de radicale moslims.
Koran heilig?
Alle heilige mannen zijn bedriegers, dat is mijn uitgangspunt. De islam heeft veel weg van een invasieleger waarvan een deel uiterst gewelddadig is. En dan zou het 'heilige boek' van deze zeer ongewenste organisatie 'heilig' zijn?
|
Edited by - Abel on 23 Feb 2007 10:17:17
|
|
|
|
|
ancarlo
Ere Forumlid
Italy
7876 Posts
|
Posted?-?23 Feb 2007?:? 18:36:05 ? ? ?
|
quote:
Originally posted by Abel
quote:
Originally posted by ancarlo
Heel mooi stuk, door dit soort vrouwen zal het nog eens iets worden met de Moslim meiden, en de Islam an-sich, ze heeft volkomen gelijk te zeggen dat De mannen gewoon bang zijn hun macht over de vrouwen te verliezen, helemaal mee eens!
De maagdelijkheid an-sich en het behoudt daarvan als meisje, heb ik ook moeten ervaren als Spaanse van achtergrond, maar dan niet in deze extreme vorm, maar was ook geldend voor mijn broer, mijn ouders maakte daar geen verschil in en ja ik heb mij daaraan gehouden omdat ik het ermee eens was vanuit mijzelf, de mens die ik (nog steeds) ben.
Maar het heeft mij geen geluk gegeven degene waar ik mee trouwde sloeg mij geregeld in het rond ONDANKS mijn maagdelijkheid, dus dat argument heb ik niet voor mijn dochter gebruikt, wel het stukje zelfrespect niet meer en niet minder, dit soort dingen doe je voor jezelf en niet voor een ander, en dat werkte perfect!
Heel goed stuk van deze dame, ik heb respect voor haar!
ancarlo
Europa wordt onder de voet gelopen door de islam.
Mooie gedachte ancarlo, maar ik denk dat je een ding over het hoofd ziet: geëmancipeerde vrouwen planten zich nauwelijks voort en sterven dus uit. Wat overblijft zijn mensen die zich wel voortplanten zoals de radicale moslims.
Koran heilig?
Alle heilige mannen zijn bedriegers, dat is mijn uitgangspunt. De islam heeft veel weg van een invasieleger waarvan een deel uiterst gewelddadig is. En dan zou het 'heilige boek' van deze zeer ongewenste organisatie 'heilig' zijn?
Dit soort vrouwen komen op dit moment overal voor, langzaam maar zeker zie je ze opkomen voor de rechten van de vrouw op een HEEL andere manier als dat nu is binnenin de gemeenschap van Moslims, al jaren is een vrouw in Pakistan met gevaar voor eigen leven bezig geweest ( en nog) om vrouwen die verminkt zijn door de echtgenoot of familieleden aan te sporen een aanklacht in te dienen, en hen bij te staan, inmiddels heeft zij dus 4 kinderen waarvan 2 zoons en 2 dochters die ALLEMAAL aktief zijn in deze zaak van hun moeder, en ze zijn inmiddels uitgebreidt naar veel meer mensen in de eigen kring, maar ook via degene die zij hebben geholpen, dus JA, het heklpt wel degelijk, en dat het langzaam gaat??? Klopt, dat komt omdat al die macho figuren daar als de dood zijn voor dit soort vrouwen en hun macht over hen gaan verliezen, niet meer en niet minder:  Eigenlijk hebben al die mannen dus last van een enorm minderwaardigheidscomplex, en zijn ze heel onzeker, moeten eigenlijk allemaal in therapie  
ancarlo
|
|
|
|
|
| ? |
?Topic? |
? |
|
|
?
?
