|
Bollie
Ere Forumlid
5718 Posts
|
 Posted?-?22 Apr 2006?:? 10:34:59 ? ?  ?
|
Een pedagogische tik
Steeds meer ouders blijken problemen te hebben bij het opvoeden van hun kinderen. Velen kunnen niet langer op tegen hun opgroeiende tieners. Ze worden door hen vaak compleet geterroriseerd. Anderen weten zelfs niet meer hoe ze hun kroost in de kleuterleeftijd moeten corrigeren.
Al jarenlang is de zogenaamde pedagogische tik of billenkoek onderwerp van heftige discussies. Zeer illustrerend voor dit probleem is de brief die Tamarah, een jonge alleenstaande moeder van een vijfjarig zoontje, mij stuurde. Die brief is in feite zo belangrijk dat ik hem hier volledig wil citeren. Alleen de namen zijn in verband met de privacy veranderd.
„Mijn zoontje Martijn heeft geen vader meer en zijn opa is nu het vaderfiguur/ rolmodel waarvan hij de kunst van het man-zijn moet afkijken. Martijn mag er elk weekend logeren en opa past elke woensdagmiddag op. Ze zijn dol op elkaar, maar toen Martijn laatst van logeren terug werd gebracht met de mededeling dat opa hem een pak op zijn blote billen had gegeven, heb ik besloten het contact te stoppen. Op aanraden van een vriendin die pedagogie studeert.
Fysieke straf kan héél gevaarlijk zijn voor het kind en de ouderwetse normen en waarden van je schoonvader verwarren je zoontje, zo zei ze. Martijn is ontroostbaar nu hij zijn opa niet meer mag zien en het voelt alsof ik hém nu straf. Welke pedagogie is er nu beter voor mijn zoon? Die van zijn opa of die van de vriendin? Ben ik te haastig geweest om de omgang tussen Martijn en zijn opa te beëindigen??
In mijn archiefmap, getiteld ’gezinsproblemen’, zit nog een aantal soortgelijke brieven.
Sociale revolutie
En alle zijn geschreven door vertwijfelde ouders die geboren zijn in de jaren tussen 1965 en 1975. Dat was de tijd van de grote sociale revolutie. Van vrijheid-blijheid. Van de afbraak van ons onderwijs en van de normen en waarden en van de religie. Ook van het denigreren van ouderen, de opkomst van een generatie die beweerde alle knellende banden met het, in haar ogen, benepen en burgerlijke verleden te hebben doorgesneden. Klassieke gezinsverbanden werden als volkomen verouderd beschouwd.
Een vader die wilde weten waar zijn 16-jarige dochter ’s avonds uithing bewees alleen maar een ouwe zak te zijn. En een moeder die thuisbleef om haar kinderen op te voeden en die met een pot thee op ze wachtte als ze uit school kwamen, was een burgerlijke trut geworden die immers geen carrière had gemaakt.
Het voorlezen uit spannende boeken, het doen van spelletjes of het vertellen van sprookjes voor het slapengaan werd vervangen door een computer, een cdspeler en een tv met PlayStation op de kinderkamer. En in meer dan dertig procent van alle gezinnen kregen kinderen te maken met de voor hen sociale catastrofe van een echtscheiding.
Alle onderwijzers en leraren klagen erover dat veel ouders er gewoon van uitgaan dat de school er is om hun kinderen op te voeden omdat ze er zelf nu eenmaal geen tijd meer voor hebben. Heel moderne ouders hebben zelfs in hun (uiteraard elektronische) agenda op zondag een uurtje ingepland om dat aan de kinderen te besteden. In het hedendaagse geschifte managersjargon heet dat een ’quality hour for the kids’.
Onder deze omstandigheden is het niet verbazingwekkend dat er vaak grote problemen met opgroeiende kinderen ontstaan. Uit machteloosheid, gebrek aan ervaring en toegenomen agressie wordt er door de ouders dan soms opeens op los geslagen.
Ongeveer 1,4 miljoen van alle jongeren onder de 22 jaar leeft in een gezin waarvan ouders psychische problemen hebben. Van deze kinderen zijn 900.000 jonger dan twaalf jaar. Vermoedelijk worden bijna 100.000 kinderen per jaar echt mishandeld. En daar sterven jaarlijks dan ruim zestig kinderen aan. Dat is meer dan één per week. Het is dan ook begrijpelijk dat de overheid iedere vorm van lichamelijk geweld bij de opvoeding van kinderen wil verbieden. Dus ook de zogenaamde pedagogische tik op de vingers of op de bil.
In de boeien
Maar hierdoor wordt dan compleet over het doel heen geschoten. Het leidt tot krankzinnige toestanden. Zoals een andere briefschrijfster meemaakte. Haar man gaf hun dochtertje van vier jaar één enkele tik voor haar broek omdat ze zich in een drukke winkelstraat onmogelijk gedroeg. Door een pedagogisch bevlogen voorbijganger werd de politie ingeschakeld, die de verbijsterde vader voor de ogen van zijn gezin en midden tussen het winkelende publiek in de boeien sloeg en hem arresteerde wegens kindermishandeling.
Maar ieder kind weet intuïtief het verschil tussen een corrigerende tik die uit liefdevolle toewijding wordt gegeven en een mishandeling door agressieve ouders met psychische problemen.
Vandaar dat het jongetje Martijn ontroostbaar was omdat hij niet meer naar zijn grootvader toe mocht. Hij was gek op zijn opa en besefte dat hij zijn billenkoek dik verdiend had.
In deze zin heb ik de brief van Tamarah beantwoord. Ik stelde voor dat haar pedagogische vriendin eigenlijk een keer over de knie had gemoeten en dat Tamarah haar zoontje met een bos bloemen weer naar opa moest brengen. Kennelijk heeft ze dat gedaan. Want van Martijns grootvader kreeg ik een brief dat hij niet wist wat ik had geschreven, maar dat hij diep gelukkig was zijn kleinzoon weer te kunnen omarmen.
Borrel
Hij sloot een briefje van tien euro in om er een glas op te drinken.
Zelden heeft een borrel mij zo goed gesmaakt, hoewel ik mijn advies echt niet zelf bedacht had. Want reeds meer dan drieduizend jaar geleden schreef de om zijn wijsheid befaamde Israëlische koning Salomo: „… Wie zijn kind lief heeft, tuchtigt het reeds vroeg? (Spr. 13:24). En voor alle vrouwen die hun carrière belangrijker vinden dan het eigenhandig opvoeden van hun kinderen, schreef de koning: „Elke wijze vrouw bouwt haar huis (= gezin); maar die zeer dwaas is breekt het af met haar eigen handen? (Spr. 14:1).
telegraaf van vandaag |
`Do not consult the gods to discover the directing soul, consult an anatomist' (Galenus)
|
|
?
?
?New Topic
