|
Tom Poes
Ere Forumlid
4194 Posts
|
 Posted?-?05 Nov 2005?:? 17:02:21 ? ?  ?
|
De Telegraaf, 5-11-2005
Een held van suiker
Deze week, op 2 november jl., was het een jaar geleden dat Theo van Gogh door de fanatieke moslimfundamentalist Mohammed B. werd afgeslacht. Dit schokte de gehele Nederlandse samenleving. De vraag is wat er sindsdien in onze maatschappij is veranderd.
Daar is dit jaar een boek over gepubliceerd met bijdragen van 42 journalisten, politici, columnisten, juristen en hoogleraren. Een kwart van hen bestaat uit allochtone Nederlanders. De titel luidt: ’Hoe nu verder?’ met als ondertitel ’42 visies op de toekomst van Nederland na de moord op Theo van Gogh’ (het Spectrum, ISBN 90.274.1924.8).
Heel opvallend zijn de heldere analyses van schrijvers die zélf uit een islamitisch milieu komen. Zoals bijvoorbeeld Afshin Ellian, een rechtsgeleerde uit Iran, die tevens dichter en columnist is. Hij stelt dat de discussie over de islam in wezen levensgevaarlijk is. Want ’de politieke islam is destructief voor een democratische samenleving met immigratieproblemen’. Hij nodigt zijn academische collegae uit ’de islam op de snijtafel van de filosofie te leggen’.
Zo heeft iedere auteur een verklaring voor het fenomeen van de agressiviteit van moslimfundamentalisten. De Egyptische schrijfster Nahed Selim stelt de religie en de moslimcultuur verantwoordelijk voor alle uitwassen. Ze komt tot de bittere conclusie ’dat de Nederlandse moslimjeugd een miserabele opvoeding krijgt, die het slechtste van de islam combineert met tradities uit onderontwikkelde gebieden van herkomst’ . En de filosoof Leezenberg ziet het agressieve fenomeen vooral als een botsing van culturen.
Eén ding is echter zeker, dat zowel de moord op Pim Fortuyn (in 2002) als die op Theo van Gogh vorig jaar, de verstikkende grauwsluier van politieke correctheid heeft opengescheurd. Want het is nog niet zo lang geleden dat van allochtone criminelen niet eens de etnische afkomst mocht worden vermeld. Het waren, volgens de toenmalige officiële berichtgeving, allemaal echte Nederlanders die evenwel Achmed C. of Yusuf B. heetten. Het was politiek en sociaal onmogelijk om gewoon mee te delen dat het Turken, Marokkanen, Afghanen of andere allochtonen waren.
Nonsens
Deze nonsens is thans gelukkig voorbij. Alleen de overheid worstelt nog ernstig met de nieuwverworven openheid, waar ministers en magistraten kennelijk nog niet aan gewend zijn. Zo wordt de moordenaar van Van Gogh nog steeds krampachtig Mohammed B. genoemd, hoewel de gehele buitenlandse pers allang heeft medegedeeld dat hij Mohammed Bouyeri heet.
Anderzijds wordt zijn portret regelmatig en uiterst inconsequent in de media vertoond zonder het gebruikelijke zwarte balkje over zijn ogen. Datzelfde geldt overigens ook voor de moordenaar van Pim Fortuyn, die nog altijd uiterst politiek correct Folkert van der G. wordt genoemd, terwijl iedereen weet dat hij Van der Graaf heet.
Gelukkig had de politiek correcte gekte nog niet toegeslagen toen de geschiedenisboekjes voor scholen werden gedrukt. Want daarin staat dat Willem van Oranje in 1584 door Balthasar Gerardsz is vermoord. Als Willem en Balthasar vier eeuwen later hadden geleefd, dan zouden de schoolkinderen het levenslang moeten doen met Balthasar G.
Het is echter een veeg teken dat na alle problemen die wij gehad hebben, kennelijk in overheidskringen de oude stijl van softe aanpak, extreme tolerantie, begrip koesteren, pappen en nathouden weer schijnt terug te keren. Zo was het opmerkelijk dat in de laatste troonrede (van 20 september jl.) geen woord stond over die twee zo geruchtmakende politieke moorden. De eerste in Nederland in ruim 300 jaar na de moord op de gebroeders De Witt in 1672.
Volgende kolom
Ook is het opzienbarend dat Job Cohen, burgemeester van Amsterdam, kortgeleden tot ’held’ werd benoemd en deze week zelfs tot ’de beste burgemeester in 25 jaar’. Alleen maar omdat hij zich niets heeft aangetrokken van de vele kritische opmerkingen over zijn uiterst softe beleid.
Hij noemt dat zelf ’de boel bij elkaar houden’. Maar velen zien in hem een man die als de dood is om een duidelijk standpunt in te nemen, en die voortdurend de kool en de geit wil sparen.
Vandaar ook dat hij een jaar geleden, direct na de moord, zich niet primair met de getroffen familie Van Gogh in verbinding stelde, maar onmiddellijk theehuizen, imams en moskeeën ging bezoeken om vooral de islamitische bevolking koest te houden.
Zalvend
Hetzelfde deed overigens premier Balkenende, die zijn zalvende vredesmissies altijd een extra lading geeft door polsbandjes in de juiste kleuren te dragen. En ook nu weer, bij de Van Goghherdenking op woensdag jl., ging er weer een heel gekibbel aan vooraf o.a. over wie er wél en níét bij aanwezig mocht zijn. En wat ze moesten doen met Hirsi Ali, die zoals bekend ook al lang op de dodenlijst staat.
Ook is geen woord gerept over het feit dat Theo van Gogh en Job Cohen elkaar vrij zeker grondig gehaat hebben. De uiterst beschaafde Cohen vond Theo vermoedelijk een ordinaire schreeuwlelijk die iedereen intens beledigde onder het argument van vrijheid van meningsuiting.
En omgekeerd schreef Theo over de boterzachte Amsterdamse burgervader: ’Van alle oplichters die ons de vijfde colonne van de geitenneukers proberen te verkopen als een verrijking van onze toch al zo geweldige multiculturele samenleving, is Job Cohen de meest doortrapte’. Dat is natuurlijk zeer grof gesteld en geen journalist zou dat zo schrijven.
Maar als explosieve reactie op het jarenlange, alles verdoezelende hypocriete beleid van de overheid is het wel begrijpelijk. Vooral als men weet dat burgemeester Cohen niet is opgetreden tegen de antisemitische rellen in zijn stad en het door allochtonen met hakenkruisen bekladden van het Nationaal Monument op de Dam. Hij liet Nederlandse burgers door Marokkanen wegtreiteren uit de Diamantbuurt. Hij greep niet in toen onze Dodenherdenking door dezelfde onverlaten werd verstoord en hij verleende geen bescherming aan joodse kinderen die op weg naar hun school regelmatig multicultureel werden gemolesteerd en getreiterd. Als zodanig profileert hij zich al jaren als het vleesgeworden suikerfeest.
Eén ding is zeker. Nederland is op ruwe wijze wakker geschud. We kunnen nu alleen maar vurig hopen dat er geen derde moord nodig is om ons land wakker te houden.
Prof. dr. B. Smalhout
|
Het treffendste bewijs, dat iemand ergens niet onvoorwaardelijk achter staat, is dat ie alsmaar argumenten verlangt.
|
|
?
?
?New Topic
