|
RobertEngel
Geinteresseerd Forumlid
94 Posts
|
 Posted?-?14 Sep 2005?:? 21:31:38 ? ?  ?
|
Ik kijk bij elk geluid achterom, terwijl de regen als in een schilderij van Jeroen Bosch grauwe stroompjes vormt op het trottoir van het Rokin. Het neon van hotel Grasshopper werpt vanaf de overkant een groene gloed over het water. In het restaurant op de tweede verdieping wacht hij op me. Iemand loopt tegen me aan waardoor ik even verstijf. Na een kort ‘sorry’ vervolgt de man zijn weg. Sinds ik de profeet Mohammed voor perverse man uitmaakte wordt ik door Islamieten bedreigd en door de veiligheidsdienst bewaakt. Vandaag wilde ik alleen over straat. Hoewel mijn bewakers in een paar minuten hier kunnen zijn, voel ik me niet veilig. In de hotelbar zie ik buitenlandse toeristen die een joint roken. De eiken trap kreunt onder mijn voetstappen, het lijkt vermoeider dan ik. Hij zit in een hoek van het restaurant en kijkt ongeduldig om zich heen. Een fles Pomerol staat op tafel. Het blauwe vuur in zijn ogen staat op een laag pitje, om als de gasvlam in een geiser op te lichten wanneer hij me ziet. Ik zoen hem vluchtig op zijn wang.
‘Gaat het?’ vraagt hij terwijl rechtop gaat zitten. Zijn oude shirt zit vol brandgaatjes en heeft een afgekloven boord. Die idioten noemen hem niet alleen vanwege hun geloof een varken. Zelfs zijn huid heeft de kleur van dat dier. Zijn stroblonde haar lijkt hij nooit te kammen, het lijkt op stukken vlas dat alle kanten uit springt. Ik kijk om me heen en let vooral op de trap. De lamp achter het glas in lood werpt een vredig kerkelijk licht over ons heen. Een bizar contrast met de religieuze bedreigingen die elke dag tot ons komen.
‘Nee. Ik ben bang op straat zonder bewaking.’
Er verschijnen rimpels op zijn voorhoofd.
’Ik begrijp dat je dit stil wilt houden, maar kijk in godsnaam uit.’
‘Hier is het script,’ ga ik verder, ‘je hoeft er niks mee te doen. Jouw keus.’
Hij neemt een sigaret en blaast de rook in mijn richting, dat als veilige mist om mij heen blijft hangen. Ik schuif het script naar hem toe. Hij schuift naar het puntje van zijn stoel. Ik zie dat hij is afgevallen.
‘Zolang het maar geen pief, paf, poef is, vind ik alles best.’
Hij pakt het script en begint te lezen. Ik staar naar buiten, in de richting van de hoerenbuurt. De vrouwen achter het raam voelen niks van seks. Ik ook niet, mijn gevoel werd al vroeg tussen mijn schaamlippen weggesneden. Met die eeuwige peuk tussen zijn vette vingers krabt hij zijn achterhoofd. Zijn ogen vliegen over het papier.
‘Veel te lang en zonder humor. Elke kijker haakt na tien minuten af. Wat moet een mens met die shit?’
Hij staat op en loopt onrustig heen en weer. Zijn rechterhand woelt in zijn haar. In zijn linkerhand houdt hij het script.
‘Nogmaals, je hoeft die film niet te maken.’
Als hij weer zit buigt hij zich over tafel. Hij lacht.
‘Met vrienden als jij hoef je geen vijanden te hebben. Mijn god, je krijgt de hele wereld over je heen. Niet alleen de Islam. Reken maar dat de Amsterdamse driehoek zich ook roert. Godverdomme. Je wilt een film maken over misbruik in het Islamitische huwelijk, besnijdenis en Koranteksten op blote vrouwen. Dit is een provocatie, niet het bespreekbaar maken van een probleem. Je kunt ook een moskee opblazen.’
Hij inhaleert diep.
‘Denk je aan de gevaren? Ik ben de dorpsgek. Mij doen die pygmeeën der Islam niets. Jij bent de afvallige vrouw, jij moet voorzichtig zijn.’
’Jongen, ik word beveiligd. Ik woon kogelvrij, eet kogelvrij, slaap kogelvrij. Het gaat om jou.’
’Welnee, mijn arrogantie kan elke kogel de baas. Een kogel? Misschien gebruiken ze wel een mes.’
Ik schrik van zijn cynisme.
’Ze doen het met een kogel.’
’Misschien steken ze je wel in de brand. Stenigen, dat kan ook. Nee, ik houd het op een mes. Ze hebben genoeg geoefend op die schapen.’
Even valt hij stil, om daarna op zijn karakteristieke wijze los te barsten.
‘ Je moet het niet aflatende adagium der politiek correcten, de boel bij elkaar houden, blijven aanvallen. Men lult liever in plaats van stelling te nemen. Ik mag niks zeggen van dat tuig, terwijl Khomeini nog steeds serieus genomen wordt in Islamitische kringen wanneer hij schrijft dat de man een geit mag neuken als zijn vrouw ongesteld is. Stel ik vervolgens dat we met geitenneukers te maken hebben, dan is het land in last.’
Hij knijpt in zijn neus en steekt een nieuwe peuk op. Even dooft het vuur in zijn ogen, om meteen weer op te lichten.
‘Vrouwen mogen niet de aandacht trekken door met hun voeten te stampen, Soera 24, Vers 31,’ zegt hij grijnzend, ‘jij schopt godverdomme een gat in de vloer.’
Ik moet lachen.
‘Denk je dat ik dit kan uitbrengen, zonder nog meer bedreigingen?’ vraag ik hem.
‘Wat denk je? Wanneer je stelt dat deze overwegingen je weerhouden van het uiten van je mening, dan is er toch geen vrijheid van meninguiting? Dat is koren op de molen der islamieten.’
‘Je doet het?’
’Right. Ik loop geen gevaar.’
De trap zucht onder trage voetstappen, die een slepend geluid maken als een bejaarde op sloffen. Ik verlies de trap niet uit het oog en zie dat een man het einde bereikt. Zijn jurk steekt goedkoop griezelig af bij de eiken achtergrond van de bar. Het is of spelden in mijn arm prikken, als hij een tafeltje kiest aan de andere kant van het restaurant. Mijn adem stokt. Van onder zijn capuchon priemen ijskoude ogen dwars door me heen, de dood zijn keus op mij heeft laten vallen. Ik verstijf. Een amulet bungelt op zijn borst.
’Zie je die vent, in de hoek?’
Theo draait zich om en kijkt me weer aan. Voor even lijken zijn ogen angstig.
’Maak je niet druk, niemand weet dat we hier zijn.’
’Wel eens van een lek gehoord? Misschien zijn ze me toch gevolgd.’
Ik pak mijn telefoon en blijf naar de man kijken. Hij knippert niet. Hij staart in mijn richting. Zit doodstil. Ik bel mijn bewakers. De man staat op, loopt naar de trap en verdwijnt.
’Onze fans achtervolgen ons overal,’ probeert Theo.
’Hij kwam binnen, staarde naar ons en vertrok weer toen hij zag dat ik belde. Dat zit fout.’
Er klinken weer voetstappen op de trap. Ze naderen snel. Ik tril. Ik haal opgelucht adem en sta op als mijn bewakers herken.
‘Ga je mee?’
’Nee, ik neem de taxi. Anders kan ik net zo goed onderduiken. Dat verdom ik. Mij doen ze niks.’
Ik zucht en sta op. Hij knuffelt me.
’Sterkte meid. Ik bel je snel. Dat script moet ingekort. Tien minuten, niet langer.’
Ik loop tussen mijn bewakers naar de trap en kijk ik nog een keer om. Hij zwaait joviaal. |
|
?
?
