De media en de islam: "An inconvenient truth"

O. DELECRUZE - 24 JUNI 2010

?

Introductie

door Bruce Bawer

Alex Knepper, een Amerikaanse student die onlangs de krantenkoppen in de hele VS haalde wegens zijn uitdagende en heersende mening over "date rape", stemde toe in een telefonisch interview met een columniste [Margriet Oostveen] van een grote Nederlandse krant [NRC Handelsblad] — om zich later in die column^[1] weergegeven te zien als een kwezelige onbenul op het gebied van de islam. Het maakte niet uit dat hij, in feite, een student islamitische geschiedenis is, die duidelijk behoorlijk meer weet over de islam dan zijn interviewster. Maar in de Westerse mainstream-media van vandaag de dag is — op een enkele uitzondering na — de kennis die hij bezit verboden kennis, en — middels een soort van enge Orwelliaanse alchemie — is dit in de pagina's van de politiek correcte kranten op magische wijze getransmuteerd in onnozelheid en hypocrisie.

De media en de islam: "an inconvenient truth"

door Alex Knepper

De hoogste vorm van inbeelding door het Westen met betrekking tot religie is het idee dat ieder rechtmatig beoefend geloof noodzakelijkerwijs een kracht ten goede is. Deze nobele leugen is er de oorzaak van dat de Westerlingen — met name degenen die teren op een dieet van multiculturalisme en cultureel relativisme — zich de islam voorstellen als een soort exotische variant van het christendom: niet helemaal zuiver, maar in principe wel goedaardig.

Een verslaggeefster van een grote Nederlandse krant, heeft mij onlangs telefonisch geïnterviewd voor haar vaste column die gewijd zou zijn aan de recente ontwikkelingen in Washington DC, en had oorspronkelijk de bedoeling een controversieel stuk te worden over het feit dat ik voor de studentenkrant van de American University in Washington, waar ik studeer, over "date rape" geschreven had. Maar het onderwerp van ons gesprek keerde al snel naar de Nederlandse politiek — in het bijzonder de islam en Geert Wilders.

Het stuk van de verslaggeefster, zo bleek uiteindelijk, behandelde mij omzichtig genoeg in het licht van de controverse over mijn "date-rape" column, maar waar het ging over de islam was ik verbijsterd door haar aperte onoprechtheid en verkeerde voorstelling van zaken. Geheel in lijn met de bijna permanente inspanning van de Westerse mainstream-media om critici van de islam als sputterende karikaturen neer te zetten, werden mijn opvattingen over de islam en de heer Wilders gepresenteerd als in essentie kleingeestig, slecht geïnformeerd en gebaseerd op vulgaire stereotypen.

Je zou uit de column van die Nederlandse verslaggeefster nooit hebben kunnen opmaken dat ik feite een student islamitische geschiedenis ben en dat de verslaggeefster, die ons interview presenteerde als een kort en oppervlakkig gesprekje, in werkelijkheid bijna een uur met mij had gesproken — en dat tijdens dat uur, verre van het uitkramen van oppervlakkige, onnozele opmerkingen over de islam, ik haar over details van de islamitische geschiedenis had verteld waar zij ronduit niet van op de hoogte was.

Om een voorbeeld te geven: zij vermeldde niets in haar column over mijn uiteenzetting over het Verdrag van Hudaybiyyah, een pact dat Mohammed gesloten had met Medina. Dit verdrag was bedoeld als tienjarige wapenstilstand tussen de twee strijdende partijen, maar Mohammed verbrak het zodra hij genoeg gevechtskracht had vergaard om de stad te veroveren. (Overigens, deze episode heeft in aanzienlijke mate bijgedragen aan de opkomst van de islamitische praktijk die bekend staat als "taqiyyah" — liegen omwille van het geloof.)

Ik heb die Nederlandse verslaggeefster ook voorgesteld om zomaar eens een willekeurig gekozen soera uit de Koran erbij te pakken en die woord voor woord te lezen, en legde uit dat dit de snelste manier was om er achter te komen hoe afschuwelijk het islamitische geloof is. Ik heb ook Mohammed's afscheidsrede geciteerd, waarin hij aangaf dat hij "had bevolen door te vechten totdat alle mannen zouden zeggen Er is geen god dan Allah". En dan was er nog de mindere kwestie van de geïnstitutionaliseerde pedofilie in de islam: Aisha, Mohammed's kindbruidje, had toen ze nog maar net negen jaar was seks met de vermeende profeet, de perfecte moslim. En dit zijn nog maar een paar punten ter introductie. Door dit alles, zo hield ik vol, zijn de islamitische waarden tegenstrijdig met het het Nederlandse pluralisme.

"Maar dat is het juist," sprak de verslaggeefster tegen. "Wij zijn een pluralistische samenleving. Zou het hen dan niet moeten worden toegestaan om in Nederland te leven vanuit hun eigen culturele waarden?"

Ik zei dat het niet tolerant was om intoleranten te tolereren.

"Dat is wat Wilders altijd zegt. Hij zegt altijd dat soort dingen tegen het Westen. Maar dan draait hij zich om en gaat in het parlement de moslims zwartmaken. Niet de islam, maar de moslims."

Ze kwam met een kwetsende opmerking die Wilders zogenaamd gemaakt zou hebben en waar de Westerse media dan geen aandacht aan wilden besteden (de preciese details zij me helaas even ontschoten), en vroeg me of ik wist dat hij geprobeerd had om de Koran te verbieden.

"Nee, dat had hij niet," antwoordde ik. "Hij maakte een opmerking over hate-speech wetten. Hij zei dat als Mein Kampf verboden kan worden wegens de hatelijke taal, dan zou dat ook met de Koran kunnen. En daarin heeft hij gelijk. Het punt dat hij maakte was dat godsdienst niet boven iedere kritiek verheven mag worden. Hij wil geen van beide [boeken] verbieden." (Als dit dus al omgedraaid wordt tot "proberen om de Koran te verbieden," hoe serieus moet men dan nog haar opmerkingen over Wilders' "demagogie" nemen?)

In haar artikel bracht de Nederlandse verslaggeefster mijn punt naar voren dat homoseksuele mannen niet langer meer veilig hand in hand in de stad Amsterdam kunnen lopen zoals ze dat ooit wel konden — een vaststaand feit — , echter alleen maar om dit snoevend te weg te zetten als een absurde leugen die aan niet-Nederlanders zoals ik was opgedrongen door Nederlandse demagogen als Wilders. "Kom maar naar Amsterdam. Je kan er met je vriendje wandelen," verzekerde ze me. Wat kon ik dan nog zeggen: "Nee, dat kan ik niet"? Ik refereerde aan de aanval op de homo en Amerikaanse uitgever Chris Crain, die in een Amsterdamse straat door een groep moslimjongeren was mishandeld. Maar ze wuifde het weg als een non-verhaal.

Verontrustender is dat de Nederlandse verslaggeefster misschien wel een soort van profeet is. Want het is niet onwaarschijnlijk dat juist naarmate zij in hun gedrag steeds meer zelfcensuur gaan toepassen, de aanvallen op homo's zullen afnemen. Misschien kunnen er niet veel meer Chris-Crain-achtige incidenten plaatsvinden, simpelweg omdat homo's zich meer en meer bewust zijn van de risicofactoren. In het Nederlandse artikel werd mijn opmerking geciteerd dat ik in bepaalde delen van, zeg, Mississippi, zou aarzelen om de hand van een andere man vast te houden. Het is gewoon niet veilig, dus zullen homoseksuele mensen hier niet aan beginnen. Is Amsterdam — de hoofdstad van het land dat als eerste huwelijksgelijkheid introduceerde voor homoseksuele paren —? het Mississippi van morgen?

Aan de telefoon stelde de verslaggeefster dat Ayaan Hirsi Ali in essentie een media-hoer was, die in meerdere gevallen gelogen had dat haar leven bedreigd werd. Al voor het beroemde incident met Theo van Gogh, zo drong ze aan, had Hirsi Ali geprobeerd radicale moslims te provoceren om haar met de dood te bedreigen, zodat ze een media-criticus van de islam kon worden. Hirsi Ali was voor die tijd nog nooit met de dood bedreigd, claimde de verslaggeefster, maar ze wist dat als ze radicale moslims zou uitdagen, ze dan beroemd zou kunnen worden. Hirsi Ali's vader, volgens de verslaggeefster, had dit aan haar bevestigd.

Wat valt er nog zeggen over zulke weerzinwekkende onzin? Zelfs uit een summiere schets van het leven van Ayaan Hirsi Ali blijkt niets dan moed en integriteit. Ze begrijpt en accepteert de risico's die inherent zijn aan het uitspreken tegen het totalitarisme van de islam en houdt hardnekkig vol, zelfs ondanks dat ze verplicht is om een bewaakt leven te leiden. In een geestelijk gezonde wereld, zou ze universeel geprezen worden als een lichtend voorbeeld van intellectueel heldendom. Nederlandse vrouwen zoals mijn gesprekspartner echter, bekijken het moedige leven van Ayaan Hirsi Ali, en zien dan eigenlijk — wat onbegrijpelijk is — de moslims als de slachtoffers in dat verhaal.

De Nederlandse verslaggeefster en haar verwante relativistische soort, ziet zichzelf graag als de verlichte elite, die voorbij de burgerlijke moraal van weleer verkeert. Dat is allemaal leuk en aardig, maar het probleem met dit postmoderne nihilisme is dat dan iedereen, inclusief de moslims, wél hetzelfde pad zullen moeten volgen naar de verlichting en transcendentie — anders zullen de postmodernisten simpelweg vermorzeld worden.

De islam heeft op al deze dwaasheid gereageerd door de juiste diagnose te stellen, die van een symptoom van een moreel en cultureel vacuüm in Europa, en haast zich om die leegte op te vullen. Zelfs terwijl mijn Nederlandse verslaggeefster en haar collega's — de maden die zich volvreten aan het lijk van het Oude Europa — vrolijk iedereen geruststellen dat wij geen basis hebben om de culturele waarden van anderen te beoordelen, worden de Nederlandse waarden weggevaagd. De Nederlandse mensen worden gevoerd met de bizarre regel dat de sharia niet beter of slechter is dan de Nederlandse grondwet, en dat de Koran niet beter of slechter is dan de Ethica Nicomachea. Imperialisme? Pedofilie? Dat is allemaal prima, zolang het maar gepleegd wordt door "mensen met een kleurtje," in naam van de traditionele religie.

Misschien is het 't exotische waar de postmodernen de islam echt om bewonderen. Existentiële angst echter, heeft niet zijn weg gevonden naar het islamitische bewustzijn. Allah is niet dood; de islamitische cultuur is nog steeds hecht. Er is geen Allah-aanbiddende Michel Foucault, omdat er geen Allah-aanbiddende Nietzsche is. De islam behoudt nog immer zijn essentiële gevoel van culturele eenheid — het is een terugslag naar een wereld van vòòr ons relativistische hedendaagse leven, van vòòr er ooit bij iemand de behoefte ontstond aan cultureel relativisme, aan postmodernisme, of de kritische theorie. De islamitische wereld gelooft in iets, denken de elite-journalisten van de Westerse wereld — waarom zou men hen daarvan willen beroven en onderdompelen in onze saaie moderne wereld, die ons "veroordeelt om vrij te zijn"?

In zekere zin hebben de postmodernisten gelijk: we geloven nergens in. Maar één ding is zeker: we zullen moeten beginnen weer in iets te geloven als we een begin willen maken met te herstellen wat Europa de boven alles uittorenede kracht maakte die het ooit was.


————————
1.#8593; Zie: NRC Handerlsblad, 10-04-2010; "Keurt Wulders in Washington"

Dit is een vertaling van "The media and Islam: an inconvenient truth", door Alex Knepper met een introductie door Bruce Bawer, geschreven voor het Noorse "Human Rights Service".