``Steeds vaker betrap ik mij als ik daarmee word geconfronteerd op de gedachte: waar halen jullie het lef vandaan, dit is ons land en als je je niet weet aan te passen, pak je je biezen maar en ga je terug naar je eigen land en cultuur. Ik vind dat ik gelijk heb'', schrijft Fortuyn ietwat overbodig. ``Sterker nog, ik denk dat de betrokken buitenlanders mijn standpunt delen.''

In een andere column verbaast Fortuyn zich erover dat een extra kostenpost van 500 miljoen gulden die de opvang van asielzoekers met zich meebrengt, als gegeven wordt beschouwd.

``Het wordt gepresenteerd als een voldongen feit, waar niet aan te tornen valt en waarover geen politiek debat nodig is. In een volwasen politieke democratie zou je toch verwachten dat er een publieke afweging wordt gemaakt. Dat een korting op het wetenschappelijk onderwijs of de krijgsmacht wordt afgewogen tegen de extra uitgaven voor de huisvesting van asielzoekers.''

Maar ook in zijn afkeer van de Sociaal-Economische Raad met zijn niet-verkozen 'werkgevers en werknemers' zit Fortuyn op de lijn van de VVD-voorman. Daarmee zal voor veel mensen al beslist zijn dat zij dit boek zeker niet, of juist wel, zullen lezen. Het verrassende is echter dat Fortuyn af en toe dwars door de links-rechts-tegenstelling heen fietst en zo moeiteloos opduikt in de originele, veranderingsgezinde hoek.

Zo noemt hij als oplossing voor de werkloosheid de omzetting van alle arbeidsovereenkomsten voor het leven in contracten voor maximaal vijf jaar. Geldt nu nog dat het sociaal recht mensen met een baan onbegrensd bescherming biedt, in de door Fortuyn geschetste situatie krijgen ook werklozen een kans, bijvoorbeeld op de baan van die niet-functionerende werknemer die er na vijf jaar uitvliegt. Nogal irreëel natuurlijk, zo'n voorstel om de heilige ontslagbescherming te beperken tot vijf jaar. Maar het werpt wel een ander licht op het idee dat ontslagbescherming tot je 65e gelijk staat aan warme sociale rechtvaardigheid, terwijl afschaffing ervan gelijk zou staan aan koud egoïstisch liberalisme.

Zo zet Fortuyn hier en daar een paar dingen op hun kop. Tussendoor bezoekt hij nog even het danspaleis Nighttown, waar hij zich verbaast over de emotieloze gezichten, stipt hij Europa aan en kraakt hij de show rondom de begrafenis van iT-oprichter Manfred Langer, eind vorig jaar.

De columns, die eerder verschenen in onder meer Algemeen Dagblad, Leidsch/Haarlems Dagblad, Elsevier en SUM, zijn geschreven in een nogal armzalig Nederlands. Bovendien zijn ze duidelijk meer het resultaat van actuele ergernis dan van langdurige reflectie. Maar omdat Fortuyn op on-Nederlandse wijze door de porseleinkast huppelt, is zijn bundel toch waardevol. Als-ie maar nooit de macht krijgt.