Dat zal nog niet meevallen omdat er veel waars zit in zijn stellingen, hoewel Fortuyn er altijd voor moet oppassen dat hij zichzelf overschreeuwt en de neiging heeft van zowel het christelijke, als het islamitische fundamentalisme een karikatuur te maken om die vervolgens op uiterst polemische en ook wel vermakelijke wijze te bestrijden.

Als de resultante van drie grote cultuurbronnen: het jodendom, het christendom en het humanisme c.q. de Verlichting, acht hij de moderne vorm van de westerse cultuur veruit superieur aan welke andere cultuur ook. Hij kiest welbewust voor deze 'moderniteit' als politiek, cultureel, sociaal, en militair systeem, omdat de moderniteit "de beste uitgangsstellingen levert voor economische vooruitgang, voor een gelijkmatiger spreiding van de welvaart, voor de ontplooiing van de rechtsstaat, voor een stevig gewortelde parlementaire democratie, voor de emancipatie van vrouwen, kinderen en (seksuele) minderheden en tenslotte omdat het de beste ontplooiingskansen biedt aan individuen, vooral door het centraal stellen van de individuele verantwoordelijkheid."

Fortuyn geeft, nadat hij in minder dan twintig bladzijden de geschiedenis van het Joodse volk en die van de staat Israël uit de doeken heeft gedaan, negen basiskenmerken van de moderniteit:

- Scheiding tussen kerk en staat. - Vrijheid van meningsuiting. - Markteconomie, gebaseerd op eigen initiatief en vrij ondernemerschap. - Parlementaire democratie. - Scheiding van uitvoerende, wetgevende en controlerende, en rechtsprekende macht. - Gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen. - Individuele verantwoordelijkheid. - Een op collectief niveau beleefd stelsel van kernnormen en kernwaarden. - Respect voor universele rechten van de mens en internationale verdragen.

Zoals Fortuyn zegt, een spoorboekje voor een reis naar het paradijs op aarde, dat hier op aarde ten volle nergens wordt gerealiseerd, maar door de moderniteit in elk geval met de mond wordt beleden en door velen wordt nagestreefd.

Volgens de schrijver zijn jodendom en christendom (gelukkig) vrijwel geheel geseculariseerd en zijn fundamentalismen als communisme en socialisme verslagen, zodat de moderniteit de overhand heeft gekregen.

"Recht overeind staat evenwel de islam, krachtig, vitaal en dikwijls, als de mogelijkheid zich voordoet, volstrekt intolerant ten opzichte van andere opvattingen." Waarna Fortuyn de negen stellingen die de moderniteit bepalen "tegen islamitisch licht houdt".

Het zal duidelijk zijn dat de islamitische wereld op deze negen punten, zo duidelijk gekoppeld aan de westerse cultuur, uitermate slecht scoort. In ieder geval veel slechter dan de westerse democratieën dat doen en ook dat kan niemand verbazen.

Fortuyn waarschuwt voor het oprukkend islamitisch fundamentalisme dat uiteindelijk ook onze eigen samenleving bedreigt. Tevens waarschuwt hij tegen het politiek correcte denken dat de elite van onze samenleving uitdraagt en dat veel te tolerant staat tegenover het islamitisch fundamentalisme.

In de strijd tegen het fundamentalisme is de seculiere staat Israël van groot belang, omdat in en om die staat die strijd op het scherpst van de snede wordt uitgevochten, waarbij die seculiere staat ook bedreigd wordt door het joodse fundamentalisme. Verdwijnt die staat dan dreigen andere, nu nog op het Westen gerichte staten in het Midden-Oosten, ook verloren te gaan aan het fundamentalisme.

Natuurlijk wil Fortuyn Israël voor de moderniteit behouden, maar hij schetst wel zoveel bedreigingen voor de staat, dat zijn, ongetwijfeld welgemeende, wens van 'nog maar eens 50 jaar' nogal wrang overkomt.